พระอาจารย์วัดภาวนานาโกย่า ประเทศญี่ปุ่น ไปเป็นเนื้อนาบุญรับบาตรจากคนงานไทยในเมืองโคโมโน มิเอะ ประเทศญี่ปุ่น
เสียทรัพย์เสียไป ศีลอย่าให้เสีย ต้องรักษาไว้ ศีลเป็นสิ่งสร้างทรัพย์ เจ้าทรัพย์เสีย ถ้าว่ามี ศีลละก็ ได้ชื่อว่าเป็นคนดี
สัตบุรุษผู้ครอบครองทรัพย์ ย่อมเป็นประโยชน์เกื้อกูลแก่ชนเป็นอันมาก เทวดาย่อมรักษาเขาผู้อันธรรมคุ้มครองแล้ว เป็นพหูสูต สมบูรณ์ด้วยศีล และความประพฤติ เกียรติย่อมไม่ละผู้ตั้งอยู่ในธรรม ใครจะสามารถติเตียนผู้ตั้งอยู่ในธรรม สมบูรณ์ด้วยศีล มีวาจาสัจ มีหิริในใจ เปรียบเหมือนแท่งทองชมพูนุท แม้เทวดาก็ชื่นชม แม้พรหมก็สรรเสริญ
มโหสถบัณฑิต ไม่ได้มองเพียงแค่ในชาตินี้เท่านั้น แต่ได้มองไกลออกไปถึงในภพชาติเบื้องหน้า เพราะเห็นชัดถึงคุณและโทษของทรัพย์ว่า ถ้าหากขาดปัญญาในการใช้สอยแล้ว ก็มีสิทธิ์ที่จะใช้ทรัพย์ไปในทางที่เป็นบาป เช่นนำไปเสียให้กับอบายมุข นำไปดื่มสุรา เล่นการพนัน และเที่ยวกลางคืนเป็นต้น ทรัพย์นั้นแทนที่จะเรียกได้ว่าเป็นทรัพย์สมบัติ แต่จะกลายเป็นทรัพย์วิบัติไป เพราะนำความวิบัติมาให้ทั้งในชาตินี้และชาติหน้า
พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสถึงหัวใจเศรษฐี หมายถึง ธรรมที่ทำให้สร้างตัวได้ไว้ 4 ประการ คือ 1. ฉลาด ขยันหาทรัพย์ 2. ฉลาดรักษาทรัพย์ที่หามาได้ 3. คบคนดี หรือมีคู่ค้าเป็นคนดี 4. รู้จักประมาณในการใช้ทรัพย์
การทำบุญเองกับการทำบุญแบบร่วมกันทำเพื่อให้ครบกอง เพราะกำลังทรัพย์มีน้อย จะมีอานิสงส์ต่างกันอย่างไร อย่างไหนจะได้บุญมากกว่า และทำให้เราได้สมบัติครอบครองเป็นของตัวเองคะ
คำอธิษฐานจิตทำบุญลูกนิมิต
การมีทรัพย์แล้วเราใช้ทรัพย์ได้ถูกต้อง เป็นเรื่องที่ดี เรื่องความรวยจะไม่ดีก็ต่อเมื่อเราตั้งอยู่บนความโลภเท่านั้น ถ้าเป็นเรื่องความรวยใครๆ ก็อยากรวย ในมุมมองของพระพุทธศาสนา พระสัมมาสัมพุทธเจ้ามองว่า รวยเป็นเรื่องที่ดี
ทำบุญใส่บาตรกราบไหว้พระที่อยู่ในวัดได้บุญ ได้ความดีอย่างไร เลี้ยงดูพ่อแม่ กราบไหว้พ่อแม่ ก็ย่อมได้บุญได้ความดีอย่างนั้น
ดูก่อนสุเมธดาบสจำเดิมแต่นี้ไป ท่านพึงบำเพ็ญทานบารมีข้อแรกให้เต็ม หม้อน้ำที่ควํ่าแล้ว ย่อมคายน้ำออก ไม่เหลือ ไม่นำกลับเข้าไปอีกฉันใด แม้ท่านเมื่อไม่เหลียวแล ทรัพย์ ยศ บุตร ภรรยาหรืออวัยวะน้อยใหญ่ ให้สิ่งที่เขาต้องการ อยากได้ทั้งหมด แก่ผู้ขอที่มาถึง กระทำมิให้มีส่วนเหลืออยู่ จักได้นั่งที่โคนต้นโพธิ์ ตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
