กระผมจึงเริ่มต้น ปลูกฝังคุณธรรมด้านความกตัญญูรู้คุณบิดามารดาก่อน โดยทดสอบความเข้าใจของพวกเขา จากการป้อนคำถามทีละคำถามครับ ตอนแรกกระผมถามพวกเขาว่า “ถ้าพ่อแม่ให้กำเนิดลูกแล้ว ไม่ได้เลี้ยงดู พ่อแม่เช่นนี้ ถือว่าดีหรือไม่”
จากวัฒนธรรม คุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ที่ได้รับการถ่ายทอดผ่านพระเดชพระคุณหลวงพ่อทั้งสอง พระอาจารย์และพระพี่เลี้ยง ในช่วงอบรมธรรมทายาทและพระนวกะให้แก่กระผมนั้น ตอนนี้ได้กลายมาเป็นจุดเริ่มต้นของความสว่างในดินแดนอดีตมนุษย์กินคนแห่งนี้แล้วครับ
โดยเฉพาะเรื่องการรักษาความสะอาด กระผมก็ได้น้อมนำคำสอนจากพระเดชพระคุณหลวงพ่อทั้งสองและคุณยายอาจารย์ มาถ่ายทอดวิธีการและอธิบายถึงคุณค่าและประโยชน์ที่จะเกิดขึ้น ให้กับคุณครูและนักเรียนโรงเรียนเทนาวาตูรับฟังดังนี้ครับ
การทำหน้าที่ดวงตะวันแห่งโซโลมอน เพื่อให้ผู้คนบนเกาะที่ทะเลใส ท้องฟ้าสวย เข้าถึงพระรัตนตรัยภายใน
ในการจัดสอบครั้งนี้ เนื่องจากดวงตะวันแห่งโซโลมอน (หลวงพี่เปเล่) ยังติดขัดเรื่องหนังสือเดินทาง ดวงตะวันแห่งสันติภาพ ลูกพระธัมพันธุ์หัวใจไม่เกี่ยง คือ พระมหานิราส สุทฺธิภาโส และ อุบาสกสายัณห์ จันทร์หอม จึงได้รับมอบหมายจาก พระปลัดสุธรรม สุธมฺโม ประธานศูนย์โอเชียเนีย มาทำหน้าที่เฉพาะกิจในครั้งนี้ครับ
เมื่อพระปลัดสุธรรม สุธมฺโม ได้ส่งพระมหานิราศ สุทฺธิภาโส และอุบาสก จากวัดพระธรรมกายนครซิดนีย์ ภาคพื้นโอเชียเนีย เดินทางมาถึงโซโลมอน ในวันที่ 17 มกราคม พ.ศ.2551 เวลา 23.59 นาฬิกา เพื่อจัดสอบ World-PEC ครั้งที่ 2 ของโลก ถือเป็นประวัติศาสตร์ครั้งยิ่งใหญ่ เพราะเป็นครั้งแรกที่พระภิกษุได้เดินทางเข้ามาในดินแดนแห่งนี้
วันนี้ ก็เป็นโอกาสดีที่ เป็นวันรับเงินค่าแรงของคนงานโซโลมอนที่บริษัทฯผมได้เริ่มบอกบุญทำหลังคามหารัตนวิหารคด กับชาวโซโลมอนกลุ่มหนึ่ง โดยเอารูปให้ดูว่า ที่ประเทศไทยกำลังสร้างหลังคามหารัตนวิหารคด เพื่อเป็นสถานที่ในการนั่งสมาธิ ก็ไม่ได้อธิบายอะไรมากครับ ผมยังไม่ได้บอกเลยว่า จะมีอานิสงส์อย่างไร
เปเล่ หนุ่มน้อยมนุษย์กินข้าว ตะลุยฝ่าแดนอดีตมนุษย์กินคนด้วยหัวใจของพระโพธิสัตว์ เพื่อขจัดปัดเป่าความไม่รู้ใดๆให้หมดสิ้นไป วันนี้เปเล่จะมาพาเราเ่ยี่ยมชมอีกโรงเรียนหนึ่งในโซโลมอน ที่ได้เรียนรู้วิชาใหม่ ทั้งคุณครู และลูกศิษย์ จนกลายเป็นที่ฮอตฮิตติดลมบนไป วิชาอะไรหนอ ที่แม้ไม่มีไฟฟ้าประปา จะกินข้า่ว หรือกินคนก็เรียนได้...
ปกติเวลาไปตรวจงานลูกน้อง ถ้าไม่พอใจ ฉันก็จะว่าพวกเขาด้วยความฉุนเฉียวทันที และไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ ฉันต้องไปหาหมอ และกินยาระงับความเครียดตลอด แต่ตอนนี้ฉันลืมเรื่องหมอไปหมดแล้ว ลูกน้องก็คุยกันว่า ทำไมฉันเงียบสงบได้ขนาดนี้...ฉันอยากบอกทุกคนในโลกว่า "ตอนนี้ฉันมีความสงบและความสุขอยู่ภายในตลอด...ฉันเข้าใจแล้วล่ะว่าเราต้องนั่งสมาธิทุกวัน"
