การนั่งหลับตาทำใจนิ่งๆที่ศูนย์กลางกาย เป็นวิธีการที่ไม่มีความขัดแย้งต่อคำสอนของศาสนาใดๆทั้งสิ้น และสิ่งที่ได้รับ คือ ความสุข
ในโลกที่เราอาศัยอยู่นี้ ไม่ว่าจะเป็นคน สัตว์ สิ่งของ เหตุการณ์ หรือเรื่องราวต่างๆ ล้วนมีทั้งแง่ดีและแง่ไม่ดีสลับกันไป การมองโลกในแง่ดี และเรียน
นิสัยของคนเราทั้งดีและไม่ดี เกิดขี้นมาได้อย่างไร,เราจะฝึกลูกหลานของเราอย่างไรให้เป็นผู้ใหญ่ที่มีระเบียบวินัยเคร่งครัด,จะทำอย่างไรดี ให้คนในชาติของเรามีความสามัคคีกัน
คนในโลกนี้มี 2 จำพวก คือคนที่ได้ กับคนที่ไม่ได้ เราต้องวางกลยุทธว่าเราต้องได้ เราต้องพิจารณาตนเองว่าเรามีความรู้ความสามารถเพียงพอหรือยัง คนอื่นทำได้ ทำไมเราทำไม่ได้
อาตมาภาพประทับใจมากที่ผู้จัดงาน ทำได้อย่างเรียบร้อย สมบูรณ์แบบ เป็นที่น่าเลื่อมใสอย่างยิ่ง การแสดงตนเป็นพุทธมามกะนี้ ถือว่าเป็นประเพณีในทางพระพุทธศาสนามาช้านานแล้ว เป็นการประกาศตน แสดงตนแล้วก็ยืนยันว่า เราเป็นชาวพุทธที่สมบูรณ์แบบ ทั้งกาย วาจา และก็จิตใจ ไม่ว่าเราจะไปอยู่ที่แห่งหนตำบลใด อยู่ที่ไหนก็ตาม เราก็คงเป็นชาวพุทธ พร้อมด้วยกาย วาจา ใจ ตลอดไปในที่ทุกสถาน ในการทุกเมื่อ
ชาวนาผู้หนึ่ง เขาเคยบวชเป็นสามเณร มีความรักในเพศสมณะ เป็นที่ยอมรับนับถือของผู้คนจำนวนมาก แต่ด้วยวิบากกรรมเก่า ทำให้เขาต้องลาสิกขาออกมาเพื่อช่วยพ่อ-แม่ ทำมาหากิน เขาเป็นตัวอย่างที่ดีให้แก่ลูกในเรื่องความขยันอดทน และไม่ดื่มเหล้า สูบบุหรี่...เขารักในการปฏิบัติธรรม จนมีผลการปฏิบัติธรรมที่ดี จนตัวเขาเองถึงกับปรารภว่า “ถึงตายก็ไม่เสียดายชีวิต เพราะมีพระธรรมกายเป็นที่พึ่งอันประเสริฐแล้ว”...
