เหมือนลูกเดินท่องไปในกลางถนนขององค์พระแก้วใส ถนนแห่งความสุขภายใน เดินแล้วมีความสุขมากๆ เมื่อกลับมานั่งครั้งใด พอหลับตาปุ๊บ ก็มีความสุข เหมือนเป็นช่วงพักผ่อน ศูนย์กลางกายเป็นเหมือนหลุมหลบภัยของลูก เวลาทุกข์ นิดหนึ่ง ก็หยุดใจแป๊บหนึ่ง หยุดตรงนั้นเดี๋ยวนั้น ทำอย่างนี้แล้วก็มีความสุข
ต่อมาในปี2532 เขาได้หย่าขาดจากภรรยาเรียบร้อย แล้วพาลูกไปเที่ยวอเมริกาอีกครั้ง หลังกลับจากอเมริกา เขาก็พาลูกนั่งรถไปดูคฤหาสน์หลังใหญ่ ซึ่งตั้งอยู่บนพื้นที่ขนาด 24 ไร่ ในย่านที่ไม่ห่างไกลจากเมืองหลวงของประเทศเบลเยี่ยม ขณะเดินชมคฤหาสน์เขาก็เปรยๆ กับลูกว่า “บ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ ผมไม่ได้สร้างไว้เพื่ออยู่คนเดียวหรอกนะ”
I must confess to Luang Phaw that in the past, I disliked the temple and do not understand about the temple. But after I came to the temple, my life has become better and better and that’s very astonishing.
ชายคนหนึ่ง เมื่อได้มาเจอกับหมู่คณะ ก็รู้สึกคุ้นเคย จากนั้นมาก็ได้ทำหน้าที่เป็นผู้นำบุญ และผู้นำรถนำสาธุชนมาวัดอย่างต่อเนื่อง ต่อมาเขามีศรัทธาแก่กล้า ได้บรรพชาอุปสมบทเป็นพระภิกษุ มาจนถึงปัจจุบัน นับได้ 8 พรรษาแล้ว...และอุทาหรณ์ของการผูกเวรกันมา...ชายคนหนึ่งในอดีตชาติเคยฆ่าคนเอาไว้ พอมาเจอกันอีกในชาตินี้ คนที่เขาได้เคยฆ่า ได้มาฆ่าเขาบ้าง...
