“ดูก่อนภิกษุในศาสนาของเรานี้ ล้วนสรรเสริญคุณของความเป็นผู้มักน้อย สันโดษ รักสงบ เพียรผลาญกิเลสให้สิ้นไปมิใช่หรือ? แล้วทำไมท่านกลับถึงทำสิ่งไม่ควรเช่นนี้เล่า” พระภิกษุเจ้าสำรวย ได้ฟังคำพระพุทธเจ้าแล้ว แทนที่จะสำนึกผิดกลับบันดาลโทสะ ประชดประชัน ทำสิ่งมิควรอีก
มนุษย์เกิดมาพร้อมกับความแตกต่างของแต่ละบุคคล แม้เราจะมีอวัยวะที่เป็นคนเหมือนกัน แต่มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ไม่เหมือนกัน ความแตกต่างเหล่านี้ หากให้เราคิดหาคำตอบด้วยตนเอง ก็คงจะกะโหลกบานสติเฟื่องเป็นแน่ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงให้คำตอบเหล่านี้ไว้แล้วใน จูฬกัมมวิภังคสูตร
ในกรณีที่ตั้งเป้าในการทำบุญ แต่ทำได้ไม่ถึงเป้า ทั้งๆ ที่พยายามสุดกำลังแล้ว สมบัติที่เกิดขึ้นจะมีเงื่อนไขอย่างไร และจะเป็นบาปไหม ในกรณีที่ทำไม่ถึงเป้า ควรแก้ไขอย่างไร
บุพกรรมใดทำให้คุณแม่และลูกๆ มีคุณพ่อที่ติดสุรา และมีฐานะยากจน เราเคยเกี่ยวพันกันมาอย่างไรในอดีตชาติ จึงมาเกิดร่วมกันคะ
ตั่วเฮียอายุ ๖๒ ปี แต่ทำไมผมไม่หงอก ฟันไม่หัก หูไม่ตึง สายตาดีมาก อ่านหนังสือไม่ต้องสวมแว่น หน้าตาก็ผ่องใส ไร้ริ้วรอย
บุญจากการทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนา จะไปกำจัดกิเลส 3 ตระกูลคือโลภะ โทสะ โมหะ ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้ทรัพย์สมบัติ รูปสมบัติ และคุณสมบัติเสื่อมลง
ดูก่อนสุเมธบัณฑิต จำเดิมแต่นี้ไป ท่านพึงบำเพ็ญทานบารมีข้อแรกให้เต็ม ธรรมดาว่า หม้อน้ำที่คว่ำแล้ว ย่อมคายน้ำออกไม่เหลือ ไม่นำกลับเข้าไปอีกฉันใด แม้ท่านเมื่อไม่เหลียวแลทรัพย์ ยศ บุตร และภริยา ให้สิ่งที่เขาต้องการอยากได้ทั้งหมดแก่ผู้ขอที่มาถึง กระทำมิให้มีส่วนเหลืออยู่ จักได้นั่งที่ควงไม้พระศรีมหาโพธิ์แล้วตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
ลูกตั้งใจประพฤติพรหมจรรย์ อยากเป็นผู้ชาย อยากบวชในชาติต่อไป จะสมหวังหรือไม่
เคยชวนเพื่อนมานั่งสมาธิที่วัด เขาสงสัยว่าทำไมวัดเราไม่มีการสอนให้เดินจงกรม และทำไมเวลานั่งสมาธิต้องมีเสียงนำนั่งด้วย,คนที่ไม่กล้าฝึกสมาธิ เพราะกลัวว่าจะทำให้เสียสติ เราจะอธิบายให้เขาเข้าใจอย่างไรดี,สวดมนต์เป็นยาทา ภาวนาเป็นยากินมีความหมายว่าอย่างไร
เมื่อไหร่ที่กำลังบุญของเรายังน้อยกว่ากำลังแห่งวิบากกรรมที่เราทำเอาไว้ เมื่อนั้นมันก็พร้อมที่จะส่งผลต่อตัวเราได้ทุกเมื่อ
