การอยู่ธุดงค์ของพระธุดงค์ทั้งหลาย คือ การบำเพ็ญตบะเพื่อการขจัดกิเลสที่ยิ่งยวดกว่าการประพฤติธรรมทั่วไป เป็นการปฏิวัตินิสัยของตัวเอง จากที่เคยเลี้ยงยากกลายเป็นอยู่ง่ายกินง่าย จากนิสัยที่ชอบฟุ่มเฟือยก็จะเหลือเพียงปัจจัยสี่ที่จำเป็น
