เราเดินรณรงค์กันตามย่านชุมชน แล้วแบ่งเด็กเป็นกลุ่มย่อย เดินสัมภาษณ์แม่ค้า และคนที่อยู่ตามชุมชน ด้วยความใสซื่อ บริสุทธิ์ของเด็กๆเวลาที่แบ่งทีมกันไปสัมภาษณ์ผู้ใหญ่ตามแหล่งชุมชน มีทั้งตลาดสด ศูนย์การค้า ธนาคาร หมู่บ้านจัดสรร ปรากฏว่าเด็กๆจะได้รับของฝาก ขนม น้ำดื่ม เป็นรางวัลกลับมาเป็นจำนวนมาก
Dr.Nobel's speech of peace at the Dhammakaya temple
นายกสมาคมสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทย เตือนบัณฑิตที่จบใหม่อย่าเลือกงาน เพื่อสั่งสมประสบการณ์
เมื่อเราประสบปัญหาของชีวิต ก็ควรอยู่ในศีลในธรรม แล้วค่อยๆ แก้ไขปัญหานั้นเป็นเรื่องๆ ไป ด้วยปัญญาอันชาญฉลาด ทำได้อย่างนี้ชีวิตก็จะมีแต่ความสุขความเจริญ ส่วนมโหสถบัณฑิตเมื่อได้ยศศักดิ์ยิ่งใหญ่แล้ว จะใช้ยศศักดิ์นั้นอย่างไร โปรดติดตาม
เทวดาเห็นดังนั้น ก็ยังไม่ยอมหยุดเพียงเท่านั้น กลับข่มขู่ทิ้งท้ายด้วยเสียงกร้าวว่า “เอาเถอะ คืนนี้ เราจะเว้นโทษให้ท่านอีกสักครั้ง แต่ในคืนพรุ่งนี้ หากท่านยังไม่สามารถตามตัวมโหสถมาตอบปัญหานี้ได้ นั่นก็หมายความว่าชีวิตของท่านอาจจะต้องถึงกาลอวสานอย่างไม่ต้องสงสัย”
หลังจากที่เราได้เข้าโครงการ The Middle Way Meditation Retreat ความสุขภายในที่เราได้รับจากสมาธิ ทำให้เราหลอมรวมกันเป็นหนึ่ง เมื่อถึงเวลาประชุมเรื่องของแนวทางการสร้างสันติภาพให้เกิดขึ้นกับโลก ซึ่งเราประชุมกันที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต คำตอบที่เราเห็นตรงกันคือ สันติภาพโลกต้องเริ่มต้นจากสันติสุขภายใน ด้วยการทำสมาธิ
มาถึงตรงนี้ หลายท่านอาจนึกแคลงใจว่า ธรรมดาพระโพธิสัตว์ย่อมจะรู้อุปการะคุณของบิดามารดา มีความเคารพในบิดามารดาอย่างยิ่งมิใช่หรือ เมื่อเป็นดังนี้ การที่มโหสถบัณฑิตนั่งในที่สูงกว่าบิดา และกราบทูลพระราชาเช่นนั้น จะถือว่าเป็นดูหมิ่นบิดาของตนหรือไม่
ท่ามกลางมหาชนที่มารอรับฟังกันอย่างคับคั่ง “เรา..พระเจ้าวิเทหราช ปรารถนาจะเสวยข้าวเปรี้ยวรสเลิศ ที่หุงด้วยวิธีพิเศษ คือถึงพร้อมด้วยองค์ ๘ อันได้แก่๑.ไม่ให้หุงด้วยข้าวสาร ๒.ไม่ให้หุงด้วยน้ำปกติ ๓.ไม่ให้หุงด้วยหม้อข้าว ๔.ไม่ให้หุงด้วยเตาหุงข้าว ๕.ไม่ให้หุงด้วยไฟปกติ ๖.ไม่ให้หุงด้วยฟืน ๗.ไม่ให้หญิงหรือชายเป็นผู้ยกมา ๘.ไม่ให้นำมาตามทางเดิน
ชาวปาจีนยวมัชฌคามทุกคนที่มารอฟังพระบรมราชโองการ อยู่ในที่นั้น ต่างก็พากันตกตะลึงพรึงเพริดกับปัญหาชวนพิศวงของพระราชา แต่คราวนี้ดูเหมือนจะต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมา นขณะที่หลายคนเริ่มแสดงอาการว่าไม่สู้จะพอใจนัก ถึงกับตะโกนลั่นด้วยความเหนื่อยหน่ายใจว่า “พระราชาของพวกเรา ดูท่าจะเป็นเอามาก พระองค์ทรงรู้ทั้งรู้ว่าโคมงคลนี้เป็นโคตัวผู้ ก็แล้วพระองค์จะมาบังคับให้พวกเราทำคลอดโคนี้เพื่ออะไรกันล่ะ”
