...บุคคลที่มีความรู้ ความสามารถ นั้น หากใช้ในทางที่ดีก็เป็นเรื่องที่น่ายกย่อง หลักธรรมใดบ้างที่จะช่วยให้คนทั้งคนเก่ง และดีมีคุณธรรม
บรรยากาศการลงพื้นที่ชวนบวชสามเณร ในโครงการบรรพชาสามเณรฟื้นฟูพระพุทธศาสนาทั่วไทย 5,000 รูป ประจำปีพุทธศักราช 2569 ที่ศูนย์อบรมเยาวชนบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ทีมงานชวนบวชได้ลงพื้น ได้รับกระแสการตอบรับเป็นอย่างดี มีน้อง ๆ นักเรียนชายสนใจสมัครเข้าร่วมโครงการหลายคน
พระพรชัย วรชโย อายุ 27 ปี บวชในโครงการ 1 แสนรูป ภาคฤดูร้อน ปี พ.ศ. 2555 ที่ศูนย์อบรมวัดศรีกัน เวลานั่งสมาธิ ผมจะปล่อยใจตามเสียงของหลวงพ่อ วางใจนุ่มๆ เบาๆ ไปเรื่อยๆ สักพักก็รู้สึกสบายเหมือนอยู่ในห้วงอวกาศ เบามาก แล้วก็มีแสงแว้บเข้ามาจากกลางท้อง แล้วก็เห็นดวงแก้วผุดซ้อนๆ กันขึ้นมาหลายๆ ดวง
ภายหลังจากที่น้องชายของตัวลูก ในภพชาตินั้น หรือพระน้องชายของตัวลูกในภพชาติปัจจุบันนี้ ได้ไปขออนุญาตคุณพ่อคุณแม่ เพื่อที่จะไปสมัครเรียนในโรงเรียนเตรียมทหารเหมือนอย่างตัวลูกแล้ว.....
ชายคนหนึ่งป่วยเป็นหนัก ได้รับทุกขเวทนาเป็นอย่างมาก จนตัวเขาเองเรียกร้องหาความตาย ในช่วงเวลาแห่งความทุกข์ทรมานนั้น พระน้องชายได้มาโปรดเขา และแนะนำให้สร้างพระธรรมกาย ประจำตัว...ความอัศจรรย์ได้บังเกิดขึ้น ชายผู้น่าสงสารมีอาการดีขึ้นจนหายเป็นปกติ บุพกรรมใด ทำให้เขาต้องมารับทุกขเวทนาเช่นนี้ หากไม่ได้สร้างองค์พระ เขาจะเป็นอย่างไร...มาร่วมกันศึกษาอานุภาพของการสร้างพระธรรมกาย ประจำตัว ในแบบของโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา
ท่านประธานฝ่ายฆราวาส นายไชยา สะสมทรัพย์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข ถึงกับกล่าวว่า “เห็นความร่วมแรงร่วมใจกันแบบนี้แล้วปลื้มใจ” ท่านถามทีมงานว่า “คิดได้ไง และทำได้อย่างไร คนจึงให้ความร่วมมือขนาดนี้” ในส่วนของท่านเองนั้น ได้ตอบรับคำเชิญมาเปิดงาน เพราะเห็นคุณค่าของการช่วยเหลือพระภิกษุและพี่น้องประชาชน ในสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ ท่านทิ้งท้ายว่า หากมีโครงการดีๆแบบนี้อีก ท่านยินดีสนับสนุนเต็มที่
อุทาหรณ์ของการจองเวร...ด้วยเหตุที่ได้อาฆาตผูกเวรกันมา เป็นเหตุให้เกิดเหตุการณ์สะเทือนขวัญ ลูกชายฆ่าหั่นศพแม่ของตนเอง...พวกเขาผูกเวรกันมาอย่างไร จึงทำให้ลูกชาย ต้องมาทำอนันตริยกรรมในชาตินี้...มาร่วมกันศึกษาเรื่องราวนี้ เพื่อเป็นอุทาหรณ์สอนตัวเราว่า อย่าจองเวรใคร อย่าได้ไปทำร้ายใคร และขอให้ ใครอย่าได้มาทำร้ายเรา
ผู้ชายคนหนึ่ง ทำอาชีพเลี้ยงหมู เลี้ยงเป็ด เลี้ยงไก่ เป็นเวลากว่า 50 ปี แต่เขาไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับอบายมุขทุกชนิด เป็นคนมีจิตใจเอื้ออารี ชอบช่วยเหลือผู้อื่น แม้ในตอนแรกจะไม่ค่อยเข้าใจในพระรัตนตรัย แต่เขาได้พระลูกชาย ซึ่งบวชอุทิศชีวิต ทำหน้าที่เป็นกัลยาณมิตรให้ แนะนำให้เขาเลิกอาชีพที่ทำอยู่...เขายอมทำตาม และทำบุญ ตักบาตรเป็นประจำทุกวัน ตลอดระยะเวลา 10 ปี และยังได้ร่วมบุญกับทางวัดพระธรรมกายไม่เคยขาด บุญสุดท้ายในชีวิตที่ได้ทำคือ บุญกฐินจักรพรรดิ…ก่อนจะละโลก พระลูกชายยังได้ช่วยเขาทำศึกชิงภพตามหลักวิชชา...ชีวิตในปรโลกของเขาจะเป็นอย่างไร...
