เมื่อวันอาทิตย์ที่ 4 กรกฎาคม สัปดาห์ที่ผ่านมา สาธุชนผู้มีบุญวัดภาวนามอนทรีออล ประเทศแคนาดา ได้จัดกิจกรรมงานบุญวันอาทิตย์ พิธีภาคเช้าเริ่มเวลา 9.30
ลูกทำงานเป็นข้าราชการ งานในหน้าที่ที่ลูกทำจะมีรายได้จากเงินที่เรียกว่า เงินตามน้ำ* บางเดือนได้มากกว่าเงินเดือนประจำเสียอีก
ทั้งคู่ต่างได้เข้าวัดปฏิบัติธรรมตั้งแต่ยังเด็ก และมีผลปฏิบัติธรรมที่ดี สามารถเข้าถึงพระธรรมกายภายในได้ และด้วยความที่ครอบครัวของทั้งคู่ต่างมาวัดอยู่เป็นประจำ จึงเป็นเหตุทำให้ทั้งคู่ได้มาเจอกันและได้เป็นเพื่อนรักกันในที่สุด
เรื่องดาวลูกไก่ ตากับยายอุตส่าห์ตั้งใจแกงไก่มาถวายพระ ส่วนแม่ไก่จะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม รวมทั้งลูกๆ ของมันด้วย ได้ไปเกิดเป็นดาว แสดงว่าไก่ได้บุญ แล้วตากับยายจะได้บุญบ้างไหม
การสร้างโบสถ์และฝังลูกนิมิต เป็นกิจกรรมคนละอย่างกัน ลูกนิมิตคือลูกหินที่ทำเป็นลูกกลม โตประมาณเท่าบาตร ฝังลงในดิน สำหรับเป็นเครื่องหมายบอกเขตโบสถ์
คุณแม่ของหนูท่านแก่แล้ว ทำอะไรไม่ค่อยไหว ลูกๆ ให้เงินท่านใช้ ท่านก็แบ่งเอาไปทำบุญบ้าง แต่ดูท่านมีกังวล ไม่เบิกบานเหมือนคนอื่นที่เขาไปทำบุญกัน ถามได้ความว่าคุณแม่กลัวไม่ได้บุญ เพราะไม่ใช่เงินของท่าน
ถ้าใครมีต้นไม้กระถางเหลือเฟือ แล้วอยากได้บุญ ก็ยกมาทั้งกระถางเลย ถึงเวลามีงานบุญใหญ่ ก็จะได้เอามาประดับตกแต่งสถานที่กัน คนมาวัดเมื่อเห็นต้นไม้ดอกไม้สวยๆ จะรู้สึกชื่นใจ สบายตา อารมณ์ดี ฟังเทศน์เพลิน นั่งสมาธิเข้าถึงธรรม สาธุชนได้บุญมากเท่าไหร่ เจ้าของต้นไม้ก็ได้บุญมากตามไปด้วย
พี่สาวของลูกมีความสุขกับชีวิตโสด เพราะเธอบอกว่า จะได้ไม่ต้องเป็นทาสใคร แต่เธอมีความกังวลใจลึกๆ ว่า ในบั้นปลายชีวิตจะไม่มีคนดูแลยามป่วยไข้
ทำไมคุณพ่อถึงประกอบอาชีพอะไรก็ไม่ประสบความสำเร็จในชีวิต ไม่มีบ้านเป็นของตนเอง ต้องเช่าเขาอยู่ และตลอดชีวิตของท่านไม่เคยได้ใช้ของดีเลย ชอบใช้ของเก่า ขับรถเก่าๆ แม้สร้างห้องใหม่ให้ก็อยู่ใช้ได้ไม่นาน
วันแรกที่ลูกตัดสินใจซื้อที่ดินผืนนี้ ลูกไม่ทราบเรื่องหินกาบมาก่อน เพียงแต่ก่อนซื้อ ลูกได้ทำบุญและอธิษฐานว่า ถ้าหากมีบุญที่จะได้ทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา ขอให้ลูกได้ทรัพยากรแผ่นดิน แล้วลูกก็ได้ที่ดินผืนนี้มาสร้างบารมีจริงๆ
