กว่าชีวิตของกระผมจะพบกับความสดใสเหมือนรถไฟที่ได้กลับเข้าชานชาลา ก็คือ ตอนที่กระผมได้มาพบกับหลวงพ่อนี่แหละครับ
พระธรรมทายาท สมถวิล ปสนฺนจิตฺโต อายุ 31 ปี ว่าที่พระพี่เลี้ยงประจำศูนย์อบรม วัดพระเกิด อ.ปากพะยูน จ.พัทลุง
บุญจากการบวชในพระพุทธศาสนามีอานุภาพเกินกว่าที่เราคิดไว้ นอกจากจะมีผลกับตนเองแล้ว บุพการีและหมู่ญาติก็ยังได้รับผลแห่งบุญนี้ด้วย
โครงการบวชพระโครงการนี้เป็นโครงการที่ดีมากๆ ตอนนี้ผมมีกรรมฐานหล่อเลี้ยงจิตใจ ทำให้รู้สึกชุ่มชื่นใจตลอดเวลา
กระผมรู้สึกดีใจมากจนอธิบายไม่ถูก เพราะกระผมรู้ว่า “นี่...คือ หนทางสวรรค์ นับจากนี้ไป ชีวิตของเราจะต้องดีขึ้น และดีขึ้นทุกวันแน่ๆ”
สำหรับเรื่องราวการสร้างบารมีของตัวลูกนั้น ตัวลูกก็เคยได้เกิดมาสร้างบารมีร่วมกับมหาปูชนียาจารย์และหมู่คณะในพุทธันดรก่อนๆ แต่ด้วยความที่ตัวลูกไปคบกับเพื่อนที่ไม่ดีที่เป็นคนพาลจึงทำให้ตัวลูกค่อยๆ ห่างหายจากการสร้างบารมีกับหมู่คณะไป
ย้อนไปในปี พ.ศ.2537 เป็นปีทองที่ผมเพิ่งเข้าวัดพระธรรมกาย ผมมาเฉพาะงานบุญใหญ่ๆ เพราะชอบคนเยอะๆ เพราะถ้าคนน้อย มันไม่ตื่นเต้นครับ
วันนี้วันที่ 4 ของการเข้าพรรษา พรรษานี้ชื่อ พรรษาแห่งการบรรลุธรรม พระเห็นพระ เณรเห็นพระ โยมเห็นพระ เราจะนับกันไปเป็นวัน ๆ ไปเลย เพราะเรามีเวลาจำกัดแค่ 90 วัน
การบวช นอกจากจะช่วยตัวเองให้รู้จักการดำเนินชีวิตที่ถูกต้อง ยังช่วยปิดอบายเปิดประตูสวรรค์ให้กับพ่อแม่และหมู่ญาติได้อีกด้วย
จะมีสุขใด ทำให้แม่อิ่มใจมากไปกว่า การได้เห็นชายผ้าเหลืองพระลูกชาย และจะมีลูกผู้ชายสักกี่คน ที่มีหัวใจยอดกตัญญู บวช เพื่อทดแทนพระคุณมารดาผู้ให้กำเนิด
