วันนี้เราไปเปิดฉากความปลื้ม กับการทำกิจกรรมบุญกิจกรรมสว่างของพุทธบุตรกองพันเนื้อนาบุญ ที่ได้กระจายกำลังกระจายความปลื้มไปตามชุมชนของวัดที่ท่านได้เคยไปใช้เป็นที่พักค้างและเป็นที่พักระหว่างทางบนเส้นทางธุดงค์ธรรมชัยเมื่อปีก่อน
ลูกเกิดในครอบครัวที่พ่อแม่มีลูกมากถึง 10 คน และด้วยความที่บ้านเราไม่ได้รวยมาก ลูกจึงต้องช่วยแม่ทำงานตั้งแต่เล็ก โดยมัดถุงพุทราส่งให้เขาขายก่อนที่จะไปโรงเรียน และพอกลับจากโรงเรียนก็ต้องมามัดถุงพุทราอีกจนถึง 2 ทุ่ม ซึ่งกว่าจะได้ทำการบ้านก็ดึกดื่นทุกคืน หนำซ้ำพออายุ 13 ขวบ ก็ต้องออกหางานทำจริงๆจังๆ เพื่อเลี้ยงตัวเองและส่งเงินช่วยแม่ เพราะพระคุณท่านที่เลี้ยงลูกจนโตมา
แม้ชีวิตจะเดินทางมายาวไกล ทั้งทางบก ทางน้ำทางอากาศ หรือไปไกลถึงดวงดาว ก็ยังไม่ได้ขึ้นชื่อว่า “เดินทาง” เพราะชีวิตไม่ได้เริ่มต้นด้วยระยะทาง ตัวเลข หรือกาลเวลา ดังที่เคยเข้าใจกัน
คุณครูไม่ใหญ่ได้เล่าเรื่องตัวอย่างของการไปนรก ไว้ในโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ถ่ายทอดทาง DMC ว่ามีหลายรูปแบบ เช่น 1. ไปนรกด้วยอานุภาพของการเจริญสมาธิภาวนา จนบรรลุฌานสมาบัติ 2. ไปนรกด้วยอำนาจของบาปอกุศลที่ตามมาส่งผล พากายละเอียดไปสู่มหานรก หลังจากละสังขารแล้ว 3. ไปนรกโดยเจ้าหน้าที่จากยมโลกมารับกายละเอียด หลังจากละสังขารแล้ว พาไปสู่ยมโลก 4. ไปนรกโดยถูกแผ่นดินสูบ เพราะทำกรรมหนัก
รัตนะใดๆ ที่มีมากมายในโลกนี้ รัตนะนั้นทั้งหมด เทียบไม่ได้กับพุทธรัตนะ ดังนั้น ขอความสุขสวัสดีจงมีแก่ท่านทั้งหลาย
นับเป็นความแปลกสำหรับคนมีอันจะกินบางครอบครัว ที่ปรารถนาจะมีลูกไว้สืบทอดตระกูล และมรดก แต่ทำทุกวิถีทางก็ไม่ได้ลูกซักที่ เปลี่ยนสถานที่ เปลี่ยนบรรยากาศก็แล้ว จนกระทั่งต้องไปพึ่งคุณหมอให้ใช้เทคโนโลยี่ทางการแพทย์ ใช้วิธีพิเศษ ก็ยากๆ
ลูกเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาน้องใหม่ค่ะ หรือจะเรียกลูกว่า “เฟรซชี่” ก็ได้ เพราะลูกเพิ่งเข้าวัดได้ไม่ถึงปีเลยค่ะ ซึ่งลูกก็ขอสารภาพนะคะว่า..ก่อนหน้านี้ ลูกไม่เคยคิดว่า ตัวเองจะต้องเข้าวัดเลย ทั้งๆ ที่ลูกมีพี่สาวที่แสนดีเป็นอุบาสิกาอยู่วัด ภาพที่ 2 อีกทั้งแม่ก็มาวัด คือ ต่อให้ทุกคนชักชวนเข้าวัดยังไง ลูกก็ยังรู้สึกเฉยๆ อยู่ดีค่ะ
แม้ภารกิจตามแมนแมนผู้มีบุญให้มาบวช 1 พรรษา ใกล้จะพิชิตเส้นชัยมากขึ้นทุกที แต่ลูกพระธัมฯทั่วไทยยังไม่ยอมหยุดทำหน้าที่ค่ะ ยิ่งนับถอยหลังมากเท่าไหร่ทุกคนกลับยิ่งเร่งสปีดลงพื้นที่ชวนบวชไม่ยั้ง
ผมเห็นแค่สองอย่างคือ ส้นเท้าของพระเพื่อนที่อยู่ข้างหน้า กับองค์พระภายในที่สว่างไสว พอถึงจุดหมายปลายทางผมรู้สึกเต็มอิ่มและมีความสุขมากๆ จึงรู้ว่านี่แหละคือการเดินธุดงค์ที่แท้จริง
เมื่อถึงจุดพักแต่ละวัดสาธุชน ชาวบ้าน นักเรียน อบต. ต่างๆ ได้มาช่วยกัน ล้างเท้าพระธุดงค์ถวายภัตตาหาร น้ำปานะ อุปัฏฐากพระ รวมทั้งสวดมนต์ทำวัตรเช้า-วัตรเย็นนั่งสมาธิ ฟังธรรม
