ดูก่อนสุเมธบัณฑิต จำเดิมแต่นี้ไป ท่านพึงบำเพ็ญทานบารมีข้อแรกให้เต็ม ธรรมดาว่า หม้อน้ำที่คว่ำแล้ว ย่อมคายน้ำออกไม่เหลือ ไม่นำกลับเข้าไปอีกฉันใด แม้ท่านเมื่อไม่เหลียวแลทรัพย์ ยศ บุตร และภริยา ให้สิ่งที่เขาต้องการอยากได้ทั้งหมดแก่ผู้ขอที่มาถึง กระทำมิให้มีส่วนเหลืออยู่ จักได้นั่งที่ควงไม้พระศรีมหาโพธิ์แล้วตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
ดูก่อนสุเมธดาบสจำเดิมแต่นี้ไป ท่านพึงบำเพ็ญทานบารมีข้อแรกให้เต็ม หม้อน้ำที่ควํ่าแล้ว ย่อมคายน้ำออก ไม่เหลือ ไม่นำกลับเข้าไปอีกฉันใด แม้ท่านเมื่อไม่เหลียวแล ทรัพย์ ยศ บุตร ภรรยาหรืออวัยวะน้อยใหญ่ ให้สิ่งที่เขาต้องการ อยากได้ทั้งหมด แก่ผู้ขอที่มาถึง กระทำมิให้มีส่วนเหลืออยู่ จักได้นั่งที่โคนต้นโพธิ์ ตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
กำพร้า / พลัดพราก เกิดจากวิบากกรรมในอดีตชาติ 1.พูดประชดพ่อแม่ 2.ดื้อ หนีออกจากบ้าน 3.ทิ้งลูก พรากลูกสัตว์ 4.เจ้าชู้ ไม่รับผิดชอบภรรยา บุตร 5.ยินดี / สนับสนุนการทำสงคราม
เครื่องจองจำใจคนมีหลายอย่าง เช่น สามีหรือภรรยา ยามคิดถึงกัน ก็ข้ามน้ำข้ามทะเลไปหา ห่วงหาจนแทบเป็นแทบตาย พอมีลูกก็ห่วงลูก ความห่วงแบบนี้ทางพระพุทธศาสนาจัดเป็นเครื่องจองจำ
การทำบุญให้ทานที่ถูกหลักวิชา เป็นสิ่งที่สำคัญมาก การให้ที่มุ่งถึงปฏิคาหก ถ้าทักขิไณยบุคคลมีความละเอียดของภูมิธรรมสูงขึ้นไป ก็จะยิ่งมีอานิสงส์เพิ่มมากขึ้น ปัจจุบันพวกเราทั้งหลายนับว่ายังโชคดีอยู่ เพราะเรายังมีภิกษุสงฆ์เป็นเนื้อนาบุญให้ได้ทำทานอยู่
ครอบครัวอบอุ่น ประกอบด้วย ได้พ่อแม่ดี ได้ลูกดี ได้สามี – ภรรยาดี ซึ่งอาจเคยทำบุญร่วมกันมา เคยเกื้อกูลกันมา หรืออธิษฐานให้มาพบกันอีก
ปัญหาลูก ประกอบด้วย ลูกไม่ดูแล ไม่มีลูก มีลูกเป็นเด็กดาวน์ ปัญญาอ่อน
ชีวิตของการครองเรือนที่เป็นทุกข์...สามีภรรยาคู่หนึ่ง เพราะการลงทุนที่ผิดพลาด ทำให้ภรรยาต้องมีหนี้สินจำนวนมาก เธอหาทางออกด้วยการเล่นการพนัน ปัญหาจึงยิ่งทับทวี ในที่สุดเธอตัดสินใจกินยาฆ่าตัวตาย พร้อมลูกน้อยวัยน่ารัก...อีกคู่หนึ่ง เพราะปัญหาทางการเงิน ทำให้สามีผู้ล้มเหลวในธุรกิจ ตัดสินใจสังหารหมู่ภรรยาของตน พร้อมลูกๆอีก 2คน และฆ่าตัวตายตาม
วิบากกรรมของคนแต่ละคน ต่างมีวิบากกรรมต่างกันไป บางคนป่วยไม่รู้สาเหตุ นั่ง ๆ หลับ ๆ บางคนตกงานตลอด บางคนลำบากมาก บางคนลูกไม่ดี หากินไม่คล่อง
ธรรมดาของพระโพธิสัตว์ทั้งหลาย แม้รู้ว่าสกลจักรวาลทั้งสิ้น เต็มด้วยถ่านเพลิงซึ่งปราศจากเปลว เกลื่อนกล่นด้วยหอก และหลาว ดารดาษไปด้วยหนามแหลม หรือเต็มด้วยน้ำปริ่มฝั่งแล้ว หากสามารถก้าวข้ามได้ จะได้ตรัสรู้ธรรมเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ก็ตัดสินใจที่จะทอดเท้าก้าวข้ามไป เพื่อให้ได้มาซึ่งสัพพัญญุตญาณอันประเสริฐ
