ในที่สุดก็ถึงวันแห่งมหาปีติที่ทุกคนรอคอย วันอัศจรรย์ที่ชายต่างวัยแต่หัวใจเดียวกัน ทุกคนได้เข้าร่วมพิธีบรรพชาครั้งประวัติศาสตร์โลก ในโครงการอุปสมบทหมู่หนึ่งแสนรูป ทุกหมู่บ้านทั่วไทย ณ ลานธรรม มหาธรรมกายเจดีย์ วัดพระธรรมกาย พิธีกรรมเริ่มตั้งแต่ภาคเช้า เวลา 6.30น. นาคธรรมทายาทร่วมแสน เวียนประทักษิณรอบมหาธรรมกายเจดีย์ ด้วยความเป็นระบบระเบียบเรียบร้อยงดงาม
นอกจากกระผมจะยอมรวยตามที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อเคยให้พรไว้แล้วนะครับ กระผมยังได้ยกระดับอัพเกรดชีวิต จากนักมวยมาเป็นนักรบแห่งกองทัพธรรมเรียบร้อยแล้วครับ ตอนกลางคืน แม้กระผมต้องทำมาหากินตามปกติ แต่เวลากลางวันซึ่งเป็นเวลาพักผ่อน กระผมได้เปลี่ยนเป็นเวลาแห่งการสั่งสมบุญบารมี ด้วยการไปทำหน้าที่เชิญชวนชายแมนแมนมาบวชพระแสนรูปครับ
วันนี้ผู้สื่อข่าวบุญสว่าง มีข่าวดีที่สว่างที่สุด ส่งตรงลงมาจากยอดดอย ณ ดินแดนหมอกสามฤดู กับบรรยากาศการเตรียมงานในพิธีตักบาตรพระ 1,000 รูป ที่กำลังคึกคักเบิกบาน ส่งความใส สร้างความสุขไปยังบ้านทุกหลังทั่วทั้งยอดดอยกันแล้ว
เมื่อวันเสาร์ที่ 17 ตุลาคม พ.ศ.2552 ที่ผ่านมา น้องอิ๊งค์เป็นผู้นำเพื่อนๆดารานักแสดงมากมาย โดยมีน้องแพรว เด็กหญิงอารียา อ่อนบุตร ประธานกฐินสัมฤทธิ์เมื่อปีที่แล้ว และป้าตุ๊ก อภิญญา นิ่มนวลพานิชย์ ตัวจริงเสียงจริงที่มาเป็นพี่เลี้ยงคอยแนะนำให้กับน้องอิ๊งประธานกฐินสัมฤทธิ์ปีนี้ พร้อมกับผู้ใหญ่ใจดีไปร่วมกันทอดกฐิน ณ วัดม่วง อ.บางปะหัน จ.พระนครศรีอยุธยา
เด็กหญิงอริยา อ่อนบุตร หรือ น้องแพรว ประธานกฐินสัมฤทธิ์ ที่มีอายุน้อยที่สุดในโลกเมื่อปีที่แล้ว ที่นำผ้ากฐินไปทอด ณ วัดหนองเครือตาปา จ.สระบุรี ผู้เปลี่ยนวัดร้างให้เป็นวัดรุ่ง ด้วยวัยเพียง 12 ปี
ชาวจังหวัดบุรีรัมย์เขาก็ได้ฮวมแฮง-ฮวมใจกัน จัดงานสัมมนา “มหัศจรรย์ตะวันจันทรา อาคาร 100 ปี” ที่ทำให้เกิดความม่วนซื่น ตื่นตัวกันไปทั่วทั้งจังหวัดกันเลยทีเดียว เพราะงานนี้มีลูกพระธัมฯ ทั้งใหม่ทั้งเก่าได้เดินทางมาร่วมงานแบบถล่มทลาย
ในขณะนั้นเอง ดวงตาเห็นธรรมได้บังเกิดขึ้นกับท่านอชิตะ และท่านได้ทูลถามถึงข้อควรปฏิบัติ โดยกล่าวถามอย่างชาญฉลาดว่า "ชนผู้ได้เห็นธรรมแล้ว และชนผู้ยังต้องศึกษาอยู่ สองพวกนี้มีอยู่ในโลกเป็นอันมาก พระองค์มีปัญญาแก่กล้า ขอทรงโปรดตรัสบอกวิธีการปฏิบัติแก่ข้าพระองค์ด้วยเถิด"
"ดูก่อนโสณะ พรหมจรรย์มีภัตรหนเดียว ต้องนอนผู้เดียวตลอดชีวิต เป็นสิ่งที่ทำได้ยาก ท่านเป็นคฤหัสถ์อยู่ในเรือน จงหมั่นประกอบพรหมจรรย์อันมีภัตรหนเดียว นอนผู้เดียว ซึ่งเป็นคำสอนของพระพุทธเจ้าทั้งหลายเถิด" แม้พระอาจารย์จะทักเช่นนี้ แต่ด้วยมโนปณิธานอันแน่วแน่ที่จะบวชให้ได้ ท่านเพียรเข้าไปขออนุญาตพระเถระถึง ๓ครั้ง
พระองค์ได้ตรัสถามพระมหาเถระว่า "ตอนนี้โยมได้เป็นญาติของพระศาสนาแล้วใช่ไหม" พระมหาเถระทูลตอบว่า "ถวายพระพร มหาบพิตรยังเป็นคนนอกอยู่" พระเจ้าอโศกเกิดความสงสัย จึงตรัสถามว่า "โยมได้บริจาคทรัพย์ถึง ๙๖โกฏิเพื่อสร้างมหาวิหารถึง ๘๔,๐๐๐หลัง ยังไม่ถือว่าเป็นญาติกับพระศาสนาอีกหรือ"
อยู่มาวันหนึ่ง เศรษฐีกรุงพาราณสีได้เกิดความคิดอย่างนี้ขึ้น ด้วยความรักและความคุ้นเคยในพระโพธิสัตว์ว่า "ชื่อว่าการบวชเป็นทุกข์ เรายังปริพาชกชื่อว่า วัจฉนขะ ผู้เป็นสหายของเราให้สึก แล้วแบ่งสมบัติทั้งหมดให้แก่ปริพาชกไปครึ่งหนึ่ง เราทั้งสองก็จักอยู่ด้วยความปรองดองกัน"
