ปีที่ 10โครงการอบรมธรรมทายาทนานาชาติ เปิดโอกาสให้ชาวต่างชาติได้เข้ามาศึกษาธรรมะและฝึกการนั่งสมาธิ เพื่อแสวงหาความสุขที่แท้จริงในชีวิต
ผลการปฏิบัติธรรม มัชฌิมธรรมทายาทหญิง ตอนที่ 2 1. หนูชื่อ ณภัทร งามกฤตยา หรือน้องพิ้งค์ อายุ 16 ปี 2. หนูชื่อ อวัสยา บรรดาศักดิ์ หรือน้องไข่มุก อายุ 17 ปี 3. หนูชื่อ นวลนภา ดิเรกธรรมสกุล หรือน้องไหม อายุ 18 ปี
การนั่งสมาธิไม่ได้ยากอย่างที่คิด หากทำอย่างถูกวิธีตามหลักวิชชา ด้วยการทิ้งทุกอย่าง วางทุกสิ่ง นิ่งอย่างเดียว
เวลานั่งสมาธิ กระผมชอบวางใจไว้ที่กลางท้องเฉยๆ ไม่คิดอะไร
ผมได้พบกับพระอาจารย์ที่วัดพระธรรมกายซีแอตเติ้ล ผมได้เรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับการนั่งสมาธิและมาปฏิบัติธรรมโครงการ The Middle Way เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2551 ณ สวนป่าหิมวันต์ จ.เลย ผมประทับใจโครงการเป็นอย่างมาก เพราะการทำสมาธิ ทำให้ผมรู้สึกเหมือนอยู่ในฟองดวงแก้ว รู้สึกอิ่มบุญมากครับ การปฏิบัติธรรมในครั้งนั้น ผมรู้สึกสงบขึ้นและเป็นคนที่มีคุณค่ามากขึ้น
คราวนี้ ผมจึงเริ่มฟังเสียงของพระเดชพระคุณหลวงพ่ออีกครั้งอย่างตั้งใจ ทำให้ผมเริ่มอยากรู้อยากเห็นมากขึ้น กับสิ่งที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อสอน ผมสะดุดใจกับคำพูดของพระเดชพระคุณหลวงพ่อที่ว่า “มนุษย์เราเกิดมาพร้อมกับความไม่รู้ว่าเราไม่รู้” ผมจึงตามคุณแม่มาวัดพระธรรมกายเพื่อมาแสวงความรู้ที่ผมยังไม่รู้
วิธีการวางใจของเตย ตอนที่นั่งสมาธิก็คือว่า เตยไม่ต้องทำอะไรเลยค่ะ แค่วางใจเบาๆ หยุดนิ่งเฉยๆ ที่ศูนย์กลางกาย ไม่ต้องคิดอะไร หรือบางทีเตยก็จะนึกถึงองค์พระที่ศูนย์กลางกาย วางใจกับองค์พระเบาๆ สบายๆ และภาวนา “สัมมา อะระหัง” ไปเรื่อยๆ เพื่อไม่ให้ใจฟุ้ง ถ้าใจเราฟุ้งเป็นเสียง ก็ให้ภาวนา “สัมมา อะระหัง” แต่ถ้าใจฟุ้งเป็นภาพ เตยก็จะนึกถึงภาพองค์พระค่ะ
ผมนั่งด้วยใจที่ผ่อนคลาย หายใจเข้าลึกๆและหายใจออกช้าๆ แล้วผมก็ได้ค้นพบจุดสิ้นสุดของลมหายใจ มันรู้สึกเหมือนจุดกลมๆอยู่ภายในตัว เหนือสะดือประมาณสองนิ้วมือ ผมก็นึกถึงดวงแก้วใสๆไว้ที่ตรงนั้น ทันใดนั้นเอง มันเหมือนกับมีแรงดึงดูดเข้าไปข้างในช่วงสั้นๆ แล้วก็มีแสงสว่างสีเหลืองกระจายออกมาอย่างรวดเร็วจากตรงกลางของดวงแก้วนั้น
พอได้บวชเป็นสามเณรแล้ว ผมก็นั่งสมาธิได้ดีขึ้นครับ วันหนึ่งผมนั่งสมาธิไปตามปกติ ทำใจนิ่งๆสบายๆ จู่ๆ ก็มองเห็นจุดสว่างๆ แล้วเปลี่ยนเป็นองค์พระอยู่ในดวงแก้วขยายๆ ลอยอยู่ตรงหน้า
ความสุขทางโลกจากการฟังเพลงที่ชอบ ดูหนังที่ใช่ อ่านหนังสือที่คลั่งไคล้ ก็ไม่อาจเทียบได้กับความสุขที่ได้รับจากการทำสมาธิ
