ลูกขอกราบเรียนด้วยความจริงจากใจว่า ประสบการณ์การนั่งสมาธิของลูกเจอแต่ 3ม. มาตลอด คือ มืด, เมื่อย, มึน ลูกพบกับความปวดเมื่อยร่างกายแบบสุดๆ ปวดศีรษะมาก ปวดต้นคอ ปวดกระบอกตา ปวดตามตัว เหมือนถูกทุบ มืดตื้อมืดมิด นึกนิมิตก็ลำบากยากเย็น แต่ลูกก็ไม่เคยย่อท้อ เมื่อมีเวลาลูกก็มาเข้าร่วมโครงการครั้งแล้วครั้งเล่า รวมเวลาแล้วมากกว่า 10ปี
หลังจากบวชแล้ว ชีวิตของผมก็ดีขึ้นเรื่อยๆ ผมมีงานที่ดี และมีความสัมพันธ์ที่ดีขึ้นกับครอบครัว ผมได้เรียนรู้จากการบวชว่า ชีวิตของการอยู่วัด ต้องอดทนมาก หากมีอะไรมากระทบใจ ก็ปล่อยให้มันผ่านไป คือ จากเดิมผมเจออะไรก็เก็บมาคิดหมด คิดเล็กคิดน้อย แต่ตอนนี้ผม let it be (ปล่อยให้มันเป็นไป) ได้เลยครับ
ผมเป็นน้องเล็กที่สุดในรุ่น ตอนแรกผมไม่คิดจะบวช แต่เห็นพี่ๆเขาเตรียมตัวบวชแล้ว ผมเลยรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว อยากบวชบ้าง และที่สำคัญผมมี สามเณรพ่อ เป็นแรงใจอยู่ข้างๆ สามเณรพ่อเป็นต้นแบบ พ่อไม่ลุกผมก็ไม่ลุก แต่ก็มีบ้าง คือถ้าสามเณรพ่อนั่งนานเกินไปผมก็จะสะกิดว่า “พ่อครับ เมื่อไหร่จะลุก” หรือถ้าไม่ลุกผมก็เอนศีรษะพิงร่างอันอบอุ่นของพ่อไปเลย
วัดพระธรรมกายลอนดอน ประเทศอังกฤษ ได้จัดโครงการปฏิบัติธรรม 1 วันสำหรับชาวท้องถิ่น One Day Meditation Workshop
หลวงพ่อครับ ผมมีน้องชายที่รักมากอยู่คนหนึ่ง แต่จู่ๆเขาก็มาด่วนตายจากไปต่อหน้าต่อตา เป็นเหตุการณ์ที่ผมค่อนข้างจะสะเทือนใจ ผมเสียใจมาก และไม่รู้จะช่วยเขาได้ยังไง
ไม่ว่าเราจะมีภารกิจทางโลกมากมายขนาดไหนก็ตาม ก็ต้องนั่งสมาธิให้ได้ทุกวัน เพราะประสบการณ์ภายในมีเงินเท่าไรก็ซื้อไม่ได้ ต้องทำใจหยุดนิ่งอย่างเดียวเท่านั้นและสิ่งนี้ก็ไม่มีใครทำแทนกันได้ ต้องทำด้วยตัวเอง
หลวงพ่อบอกว่าในตัวเรามีดวงแก้วมีองค์พระ ฟังแล้วไม่น่าเชื่อ แต่พอได้นั่งสมาธิมากขึ้นๆ ผมก็ได้เจอกับตัวเอง ได้เห็นอะไรดีๆ แบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ผมจึงอยากบวชไปนานๆ ครับ
ผลการปฏิบัติธรรม มัชฌิมธรรมทายาทหญิง ตอนที่ 2 1. หนูชื่อ ณภัทร งามกฤตยา หรือน้องพิ้งค์ อายุ 16 ปี 2. หนูชื่อ อวัสยา บรรดาศักดิ์ หรือน้องไข่มุก อายุ 17 ปี 3. หนูชื่อ นวลนภา ดิเรกธรรมสกุล หรือน้องไหม อายุ 18 ปี
การนั่งสมาธิไม่ได้ยากอย่างที่คิด หากทำอย่างถูกวิธีตามหลักวิชชา ด้วยการทิ้งทุกอย่าง วางทุกสิ่ง นิ่งอย่างเดียว
เวลานั่งสมาธิ กระผมชอบวางใจไว้ที่กลางท้องเฉยๆ ไม่คิดอะไร
