ชีวิตในสังสารวัฏ เป็นชีวิตที่เสี่ยงภัยมาก เพราะเมื่อเราเกิดมาแล้ว หากอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่ไม่เอื้ออำนวยต่อการสร้างความดี เราอาจจะพลาดพลั้งไปทำบาปอกุศล เพราะขาดกัลยาณมิตรคอยชี้แนะ หนทางแห่งการสร้างความดี เมื่อละโลกไป แรงกรรมที่เรากระทำไว้ย่อมจะส่งผลให้เรามีโอกาสไปเกิดในอบายได้มาก
อานุภาพแห่งบุญไม่มีประมาณ ดลบันดาลให้เกิดผลเกินควรเกิดคาด หมั่นสั่งสมบุญไว้ในวันนี้ เพื่อเป็นอยู่ที่ดีในชีวิตหลังความตาย
ด้วยบุญทุกๆบุญที่ลูกสาวยอดกตัญญูทำหน้าที่เป็นกัลยาณมิตรให้คุณแม่ของเธอได้ทำ ส่งผลให้ท่านมีความสุขในปรโลก
วิบากกรรมดื่มสุราเจือวิบากกรรมเจ้าชู้ได้ห่อหุ้มและเชื่อมดวงเกิดของท่านให้ตรึงติดกับกายของสัตว์นรกเอาไว้
บุพกรรมที่ทำให้ลูกต้องมาเกิดเป็นผู้หญิงนั้น ทั้งนี้ก็เป็นเพราะในหลายพุทธันดรก่อนๆโน้น
สิ่งที่ลูกได้ประสบในภพชาตินี้ ก็เป็นเหมือนกับกระจกเงาที่สะท้อนถึงสิ่งที่ลูกได้เคยกระทำไว้ในอดีตนั่นเอง
พระเจ้าอังคติราชสดับเช่นนั้นแล้ว เกิดความสลดสังเวช กลัวที่จะต้องไปบังเกิดในมหานรก จึงตรัสว่า "บัด นี้ ข้าพเจ้าแทบจะล้มเหมือนต้นไม้ที่ถูกตัด ข้าพเจ้าหลงผิดจึงไม่รู้จักทิศ ท่านฤๅษี ขอท่านจงเป็นที่พึ่งของข้าพเจ้า เสมือนกับน้ำดื่มแก้กระหายในเวลากระหายน้ำ ขอท่านจงเป็นเหมือนเกาะเป็นที่อาศัยในห้วงมหาสมุทร และขอท่านจงเป็นเหมือนประทีปส่องสว่างในที่มืดของข้าพเจ้าด้วยเถิด
ตายแล้วไปไหน...สถานที่ที่มนุษย์และสัตว์ทั้งหลาย ต้องเวียนว่ายตายเกิดมีอยู่ 31ภูมิ หากอยากจะทราบว่า ใครตายแล้วไปไหน หรือ อยากทราบว่า ตัวเราเองเมื่อตายแล้วจะต้องไปอยู่ที่ใด ก็มีวิธีสังเกตง่ายๆ คือ เมื่อตอนยังมีชีวิตอยู่ เราชอบทำอย่างไร พอตายแล้วก็ต้องไปรับผลแห่งการกระทำของตนเองอย่างนั้น เรียกได้ว่า “ตายแล้ว ก็ไปสู่ที่ชอบ...ที่ชอบ”
ด้วยความที่คุณพ่อของลูกยังมีความรักความผูกพันในตัวคุณแม่ของลูกอยู่ จึงส่งผลทำให้ท่านไม่สามารถไปบังเกิดเป็นชาวสวรรค์ที่สูงกว่านี้ได้
สัตว์ทั้งหลายทั้งปวงต้องตาย เพราะชีวิตมีความตายเป็นที่สุด สัตว์ทั้งหลายจักไปตามกรรม เข้าถึงผลแห่งบุญและบาป คือ ผู้มีกรรมเป็นบาปจักไปสู่นรก ส่วนผู้มีกรรมเป็นบุญจักไปสู่สุคติ เพราะฉะนั้น พึงทำกรรมงามอันจะนำไปสู่สัมปรายภพ สั่งสมไว้ บุญทั้งหลายย่อมเป็นที่พึ่งของสัตว์ทั้งหลายในปรโลก
