นายแพทย์ท่านหนึ่ง ได้รับรักษาผู้ป่วยซึ่งเป็นมะเร็ง ซึ่งจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน เขาได้สอนให้ผู้ป่วยนักสมาธิ จนเธอได้พบกับที่พึ่งที่ระลึกภายใน …น่าอัศจรรย์ อาการป่วยของเธอดีขึ้นอย่างมาก จากเดิมที่ต้องนั่งรถเข็น กลับสามารถเดินได้เองอย่างแข็งแรง …เรื่องนี้จะเป็นอุทาหรณ์ให้เรา หมั่นนั่งสมาธิเจริญภาวนา อย่างสม่ำเสมอ ก่อนที่เวลาของเราจะหมดลง เพราะเราอาจไม่โชคดีอย่างเธอ…
จากชีวิตที่ต้องลำบากตั้งแต่ยังเด็ก เนื่องจากคุณพ่อไปมีครอบครัวใหม่ พอโตขึ้นมา พ่อก็กลับมารับไปอยู่ด้วย …คิดว่าชีวิตจะดีขึ้นแต่กลับถูกใช้งานอย่างหนัก และต้องเป็นเครื่องรองรับอารมณ์ของพ่อ และแม่เลี้ยง จนทนไม่ไหวต้องหนีออกมา …หลังจากใช้ชีวิตสำมะเลเทเมาอยู่พักหนึ่ง ก็คิดได้ ตัดสินใจบวชเป็นสามเณร ต่อมา ได้มาบวชที่วัดพระธรรมกาย และ ตั้งใจที่จะตายในผ้าเหลือง …
