ลูกสาวของผมซึ่งปัจจุบันอายุ 7 ขวบ เธอได้ตามคุณแม่ไปวัดตั้งแต่เล็ก แม้จะมีความสนุกสนาน และซุกซนตามประสาเด็ก แต่เธอก็รักและมีความกตัญญูต่อคุณพ่อคุณแม่เป็นอย่างมาก ตอนนี้ทั้งภรรยาและลูกสาวต่างก็เข้ามากราบเท้าของผมก่อนเข้านอน ภาพนี้ทำให้ผมซึ้งถึงขั้วหัวใจ และเกิดพลังใจที่จะทำให้ครอบครัวอบอุ่นเป็นนิรันดร์
ผมเริ่มต้นต่อสู้ ด้วยการเข้าไปในหมู่บ้านไปประกาศตรงๆว่า ถ้าคุณจะค้าจะขายก็เป็นเรื่องของคุณ แต่อย่ามายุ่งกับโรงเรียน กับเด็กนักเรียน พอวันรุ่งขึ้นก็มีป้ายมาติดหน้าห้องทำงาน ขู่ฆ่าผม ทำให้ผมยิ่งคิดว่า เราจะต้องเริ่มต้นด้วยการทำให้ทุกคนตระหนักถึงพิษภัยของยาเสพติด ร่วมกันแก้ปัญหาเพื่อเอาชนะสิ่งเลวร้ายต่างๆ
พระธรรมทายาท ปกิตพิชญ์ ปริปุณฺโณ อายุ 48 ปี ผมบวชในโครงการ 1 แสนรูป ภาคฤดูร้อน ที่ผ่านมาครับ ตอนนี้ผมและผู้นำบุญยังคงรวมทีมรวมใจ ลงพื้นที่ชวนบวชอยู่ในเขต อ.เมือง จ.อุตรดิตถ์
กระผมเองอยากบวชมากครับ แต่ก็อาภัพ บวชไม่ได้ กระผมคิดว่าชายไทยทุกคนที่มีร่างกายสมบูรณ์แข็งแรงดีต้องบวช ถึงแม้กระผมจะบวชไม่ได้ แต่ก็อยากได้บุญใหญ่ครั้งนี้ด้วยครับ กระผมจึงรีบนำเอาป้ายประชาสัมพันธ์มาติดข้างรถตุ๊กตุ๊กที่ขับอยู่ประจำ โดยทำโครงเองติดเอง แล้วขับไปประชาสัมพันธ์ตามหมู่บ้านและย่านชุมชน ไปแจกแผ่นพับ
ผมเข้าวัดพระธรรมกายเมื่อปี พ.ศ. 2535ก็ต้องยกความดีนี้ให้กับอดีตคนข้างกายที่ขอให้ผมขับรถพามาวัด ทำให้ผมได้มานั่งสมาธิบูชาข้าวพระผมจำได้ว่าวันแรกที่มาวัด..ผมชอบเลย
ปกติการเล่นแบดมินตัน เราจะต้องคิดอะไรมากมาย ต้องตีลูกอย่างนี้ หยอดอย่างนี้ ตีอย่างไรให้หลอกคู่ต่อสู้ให้หัวปั่นเดาใจไม่ถูก แต่วันนั้นลูกเล่นโดยปราศจากความคิด ด้วยเทคนิคจากการนั่งสมาธิ เล่นโดยไม่คิดอะไร ไม่คิดว่า คนกำลังดู คนกำลังเชียร์ หรือคนกำลังโห่ ไม่คิดว่า แพ้หรือชนะ
ผมอดีตธรรมทายาทรุ่นบูชาธรรม 100 ปีคุณยายอาจารย์ “บัณฑิต ตระกูลคูศรี” ขอรายงานตัวกับหลวงพ่อในฐานะที่ผ่านการอบรมเป็นบัณฑิตทั้งทางโลกและทางธรรม ครับ แม้ผมจะเป็นแมนเต็มตัวไม่เคยกลัวใครประเภท “เทียนปู๋พ่า ตี้ปู๋พ่า” คือฟ้าไม่กลัว ดินไม่เกรง จะกลัวอย่างเดียวคือบวชที่วัดพระธรรมกายนี่แหละ มันกังวลคิดไปสารพัด ทั้งห่วงงาน ทั้งห่วงครอบครัว ทั้งกลัวติดใจเดี๋ยวอยู่ยาวแบบที่เค้าชอบลือกัน
บางครั้งความเจ็บป่วยทำให้ลูกท้อ แต่เมื่อนึกถึงพระเดชพระคุณหลวงพ่อ ลูกก็คิดว่าคนที่ท้อแท้เบื่อหน่ายเป็นคนตายก่อนหมดอายุ พระเดชพระคุณหลวงพ่อป่วยยิ่งกว่าเรา ท่านยังไม่ย่อท้อ ยังคงอดทนนั่งเทศน์สอนนักเรียนอนุบาลฝันในฝันได้ทุกคืน เป็นเวลานานหลายๆชั่วโมง เพราะอยากให้ทุกคนได้รับความสุขแห่งธรรม ทำให้ลูกมีกำลังใจฮึดสู้ต่อโรคร้าย และทำหน้าที่ผู้นำบุญมาจนปัจจุบัน
วินาทีนั้นลูกรู้สึกอยากตะโกนบอกชาวโลกทุกคนดังๆว่า “มันง่ายมากๆ ไม่ยากเลย so easy มากค่ะ” เพียงแค่เราวางใจเฉยๆ ที่ศูนย์กลางกายฐานที่7 จะปวดเมื่อยก็ไม่ต้องไปคิดถึงมัน เมื่อเราก้าวพ้นความเจ็บปวด จะพบความสุขภายในได้อย่างง่ายๆ แค่นี้เอง
ลูกตัดสินใจนำเงินเก็บก้อนเดียวที่ลูกมีอยู่ เป็นเงินที่เตรียมไว้ เพื่อเริ่มต้นทำกิจการของตัวเอง นำมาทำบุญหลังคาทั้งหมด 10ตรม. ลูกทำตามที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อสอนว่า “ถ้ามีบุญ จะทำอะไรก็สำเร็จทุกอย่าง” ลูกคิดว่า ขอตั้งต้นกิจการด้วยบุญก้อนใหญ่ก้อนนี้ค่ะ พวกเรากลุ่มประตูน้ำได้ตั้งเป้าไว้ 10โมดูล และออกทำหน้าที่ทุกวันตอนนี้ใกล้จะครบตามเป้าแล้วค่ะ
