พระชินสีห์ผู้เป็นจอมมุนีได้ชนะพกาพรหมผู้มีฤทธิ์ สำคัญตนว่าเป็นผู้รุ่งเรือง ด้วยคุณอันบริสุทธิ์ มีอสรพิษคือทิฏฐิที่ตนถือผิดรัดรึงไว้ ด้วยเทศนาญาณวิธี ด้วยเดชแห่งพระพุทธชัยมงคลนั้น ขอชัยมงคลทั้งหลายจงบังเกิดมีแก่ท่าน
ความมืดมิดที่ปกคลุมดวงจิตของคนอกตัญญู มืดยิ่งกว่ากลางคืนที่ไร้แสงจันทร์ เพราะ ยามราตรีแม้ไม่มีแสงจันทร์ ก็ยังมีแสงจากดวงดาว แสงหิ่งห้อย แต่ถ้าเป็นคนอกตัญญูจิตใจมืดบอดแล้ว แม้แสงสว่างแห่งความดีทั้งหลายก็ไม่อาจส่องเข้าไปในจิตใจเขาได้ เขาจะมองไม่เห็นคุณความดีของใครเลย เหมือนเรื่องของนายพรานใจบาป
เมียนมาร์ - ไทย ร่วมจัดพิธีบวชสามเณรแก้ว สามเณรแท้ กว่า 330 รูป ครั้งประวัติศาสตร์ ณ เมืองทวาย ประเทศเมียนมาร์ ระหว่างวันที่ 8 -22 พฤศจิกายน 2558
พิธีถวายเทียนพรรษา ผัาอาบน้ำฝน ปัจจัยไทยธรรม แด่คณะสงฆ์ 700 รูป วัดยินเง เมืองทวาย เมียนมาร์ โดย พระเทพญาณมหามุนี (หลวงพ่อธัมมชโย) วันจันทร์ที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2558
มูลนิธิธรรมกาย มอบถุงยังชีพเพื่อช่วยเหลือผู้ที่ได้รับความเดือดร้อนจากเหตุน้ำป่าไหลหลาก ณ ประเทศเมียนมาร์
เหตุการณ์อัศจรรย์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ เป็นเรื่องที่ยิ่งพูดถึงมากเท่าไหร่ จะยิ่งทำให้ดวงใจใสสว่างมากขึ้นเท่านั้น เพราะการบังเกิดขึ้นของพระผู้ปราบมาร ไม่ใช่เรื่องง่าย และการที่จะมีพุทธบุตรเนื้อนาบุญเป็นพัน มาเดินธุดงค์อัญเชิญรูปหล่อทองคำของท่าน ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ยิ่งไปกว่านั้นการที่กองพลจักพรรดิ์ดาวรวย และซุปเปอร์วีทั้งหลาย ได้พร้อมใจแสดงกตัญญูกตเวทิตาประกาศคุณหลวงปู่ ก็เป็นเรื่องที่น่าอนุโมทนาบุญอย่างยิ่ง จึงถือว่าเป็นบุญอัศจรรย์ของบุคคลอัศจรรย์
วันนี้วันที่ 5 ของการเข้าพรรษา 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2546 จากหนังสือบางสิ่งที่แสวงหาโดย พระเทพญาณมหามุนี (ไชยบูลย์ ธมฺมชโย)..
ในสมัยหนึ่งครั้งเมื่อพระพุทธเจ้าประทับอยู่วัดเชตะวันเมืองสาวัตถี ได้เกิดเรื่องราวถกเถียงกันในหมู่สงฆ์ ถึงเรื่องวินัยสงฆ์ของภิกษุผู้เลี้ยงมารดารูปหนึ่ง ภิกษุที่ว่านี้เมื่อออกบวชในพุทธศาสนาก็ไม่สามารถปฏิบัติธรรมอย่างจริงจังได้ เพราะต้องคอยมาปรนนิบัติผู้เป็นมารดาที่อาศัยอยู่ในบ้านตามลำพัง
“การสร้างบารมี” เป็นงานที่แท้จริงของมวลมนุษยชาติ เราเกิดมาเพื่อสร้างบารมี ดำเนินตามรอยบาทพระบรมศาสดา มุ่งแสวงหาสาระอันแท้จริงของชีวิต เพื่อให้ไปถึงจุดหมายปลายทาง คือ ที่สุดแห่งธรรม แต่ในระหว่างการสร้างบารมี เป็นธรรมดาที่จะต้องประสบอุปสรรคบ้าง ซึ่งอุปสรรคเป็นเพียงเครื่องทดสอบกำลังใจ
นกกระทาคิดว่า หมู่ญาติของเรามากมายพากันฉิบหายเพราะอาศัยเราผู้เดียว บาปคงจะติดตามเราไปข้ามภพข้ามชาติเป็นแน่ วัน ต่อมา เมื่อนายพรานนำนกไปปล่อยไว้ในป่า เพื่อเป็นนกต่อตามปกติ นกกระทาก็ไม่ยอมร้อง แต่ถ้าไม่ร้อง นายพรานก็จะเอาแขนงไม้ไผ่ตีศีรษะ นกกระทาได้รับความเจ็บปวด จึงจำเป็นต้องส่งเสียงร้อง ทำให้มีนกกระทาอีกมากมายต้องมาตายด้วยน้ำมือของนายพราน
