ลูกชายของลูกเป็นเด็กสมาธิสั้น อยู่ไม่นิ่ง เป็นเด็กโอเว่อร์แอ๊กทีฟ คอยกวนทำให้เพื่อนๆ เสียสมาธิ ตอนนี้ลูกชายอายุ ๒๐ ปีแล้ว เวลาหงุดหงิดก็จะฟึดฟัด มึนศีรษะบ่อย และความคิดไม่แล่น อีกทั้งยังเป็นสิวทั่วตัวอีกด้วย
ด้วยวิบากกรรมปาณาติบาตในภพชาติดังกล่าวนี้เอง จึงทำให้ท่านต้องมาป่วยและเสียชีวิตด้วยโรคที่เกี่ยวกับลำคอ มาหลายภพหลายชาติแล้ว
เรื่องราวความรักของลูกชายเศรษฐีกับลูกสาวชาวนา ซึ่งแม้จะไม่ราบรื่นนัก เพราะคุณพ่อสามีไม่พอใจ และโกรธมาก แต่ก็ทำให้ผู้หญิงคนหนึ่ง ได้พบกัลยาณมิตรในครอบครัวของสามี และได้มาพบกับหมู่คณะ จนมีอาชีพเป็นผู้นำบุญยอดกัลยาณมิตร สร้างบารมีกับหมู่คณะอย่างเต็มที่เต็มกำลัง...อุทาหรณ์ของการผูกพยาบาท...วิบากกรรมจากคำพูด และเรื่องน่าสนใจอื่นๆอีกมากหลาย
เรื่องของคนชอบเลี้ยงไก่ชน...ชายคนหนึ่ง เกิดในสังคมเกษตรกรรม ไม่ได้เรียนหนังสือ เป็นคนนิสัยใจคอดี ขยัน ไม่เคยด่าลูกๆ แต่มีอุปนิสัยชอบเลี้ยงไก่ชน ถ้ามีโอกาสก็จะนำไปชนตามที่ต่างๆที่เขาจัดงานขึ้น...และเมื่อใดอยากจะกินไก่ เขาก็จะเชือดไก่ที่เลี้ยงมาด้วยตัวเขาเอง เขาเล่นไก่ชนมาเป็นเวลาเกือบ 40 ปี...เมื่อได้มาเจอกับหมู่คณะ เขาได้หักดิบ เลิกฆ่าสัตว์ รวมทั้งไก่ชนด้วย...
ชายคนหนึ่ง เริ่มเบี่ยงเบนทางเพศตั้งแต่อยู่ชั้นมัธยม เขาแอบทานฮอร์โมนเพศหญิง...พออายุ 17 ก็เริ่มเดินสายประกวดความสวย ความงามในหลายที่...พอเรียนระดับปริญญาตรี ตอนอยู่ปี 1 เทอม 2 ได้ขอคุณแม่ พักการเรียนไปเป็นหมอนวด และ นั่งดริ๊งค์กับแขก ทำอยู่ 3 เดือน ได้เงินมาเป็นแสน เขาตั้งใจที่จะไปผ่าตัดแปลงเพศ...ปัจจุบัน มีผู้ชายคนหนึ่ง มีภรรยาแล้ว มาติดพัน และบอกให้เตรียมตัวที่จะแต่งงานกันในอีก 2 ปีข้างหน้า โดยไม่รู้ว่า...เขาเป็นผู้ชาย...เขาควรจะทำอย่างไร...
ตอนที่เธอตั้งครรภ์ ได้ประมาณ 5 เดือน มีอาการความดันขึ้นสูง เส้นเลือดในสมองตีบ ทำให้เธอมองอะไรไม่เห็นเป็นเวลา 2 วัน และในที่สุดก็แท้งลูก...ต่อมา เธอตั้งท้องอีกครั้ง เมื่อคลอดออกมาเป็นเด็กผู้ชายฝาแฝด สามีก็เปลี่ยนไป สภาพครอบครัวกลายเป็นต่างคนต่างอยู่ ลูกทั้งสองคนของเธอ กว่าจะพูดได้ก็ช้ากว่าเด็กทั่วๆไป แต่ชอบฟังเสียงสวดมนต์ รักในการทำบุญ ตั้งแต่ยังเล็ก...
ลูกมีอคติกับวัดแห่งนี้มากๆ อคติได้ทั้งๆที่ยังไม่เคยได้สัมผัสแม้แต่ครั้งเดียว แต่ได้ยินจากคนใกล้ชิด และจากข่าวสารที่ออกมาตามสื่อต่างๆ เช่น วิทยุ โทรทัศน์ หนังสือพิมพ์ ทำให้ลูกขาดการวิเคราะห์ ทำให้มองวัดนี้แบบติดลบ
ผมวางใจนึกถึงดวงแก้ว แล้วก็ได้เห็นจุดเล็กๆ ที่มีสีส้มเหมือนสีของผ้าไตรครับ เมื่อผมจะเข้าไปในจุดนั้น ก็มีแสงสว่างคลุมตัวไปหมดแล้ว ผมปีติมากถึงร้องไห้ และเกิดความเคารพเลื่อมใสในพระรัตนตรัยขึ้นมาทันใด ความเจ็บ ความเมื่อยที่เคยมีก็หายไป เหมือนกับว่าอยู่ในดวงอาทิตย์ที่เปล่งแสงออกไป ผมนั่งเรื่อยๆ อยู่ในดวง และมีความสุขครับ
หลังจากที่กระผมเสร็จภารกิจเป็นพระเจ้าหน้าที่ V-Mat ในโครงการธรรมยาตรากตัญญูบูชา พระผู้ปราบมาร อนุสรณ์สถาน 7 แห่ง เรียบร้อยแล้ว ก็ลงไปปฏิบัติภารกิจ รับบุญในจังหวัดนราธิวาสเพราะคิดว่า“เวลาไม่รอท่า บุญบารมีหรือจะรอเรา ต้องคิดแล้วลุย ลงมือทำทันที”
