ตอนที่ลูกปฏิบัติธรรมครั้งแรก ลูกก็มืดตื้อมืดมิดไม่เห็นอะไรเลย แต่ใจก็สงบนะคะ วันต่อมาลูกได้รับรูปพระเดชพระคุณหลวงปู่ฯ จากการร่วมบุญถวายที่ดินสร้างวัดพุทธเดนมาร์ก พอลูกได้นั่งสมาธิต่อหน้ารูปของพระเดชพระคุณหลวงปู่ฯ อัศจรรย์ปาฏิหาริย์ก็เกิดกับลูกค่ะ
เหตุการณ์อัศจรรย์ตะวันแก้ว ไม่ได้เกิดขึ้นเฉพาะที่ประเทศไทยเท่านั้น แต่ที่อเมริกาก็เกิดเหตุการณ์ทำนองนี้เช่นกัน จากคำบอกเล่าของเพื่อนนักเรียนโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ได้นำมาเล่าให้ฟัง...อัศจรรย์ตะวันแก้ว เกิดขึ้นด้วยปัจจัยใด...และอุทาหรณ์ของผู้ที่ชอบรังแกสัตว์ เมื่อวิบากกรรมส่งผล จะเป็นอย่างไร...เรื่องของผีพรายน้ำ และอีกมากมายที่น่าสนใจ...ทุกเรื่องราว ที่นี่...มีคำตอบ
ครั้งใดที่ลูกไม่สบาย อาการโรคหัวใจรั่วกำเริบ ลูกจะนึกถึงองค์พระที่ศูนย์กลางกาย ก็จะเห็นองค์พระทันทีและจะมีพระเดชพระคุณหลวงปู่ฯ อยู่ในองค์พระด้วย ท่านสว่างมาก องค์พระจะมีรัศมีรอบๆ เมื่อดูไปเรื่อยๆ ก็จะมีดวงแก้วใสๆตรงกลางองค์พระ ใสมาก ไม่ทราบจะเปรียบกับความใสของอะไรดี ลูกรู้สึกปลื้มใจมากๆ
กัลฯ จิตตรา ผู้ป่วยมะเร็งปอดระยะสุดท้าย แม้ร่างกายจะเจ็บ ปวดร้าว จนแทบจะไม่สามารถนั่งสมาธิได้ แต่ด้วยจิตใจที่เข้มแข็งไม่เป็นรองใคร เธอจึงได้ฝืนร่างกาย อดทนนั่งสมาธิอยู่อย่างที่ไม่เคยท้อ และไม่เคยถอดใจ เรื่องราวของเธอจะเป็นอย่างไร เธอจะสมหวังในการนั่งสมาธิหรือไม่ การต่อสู้กับโรคร้ายในระยะสุดท้ายจะเป็นเช่นไร พวกเรามาให้กำลังใจกับเธอได้เลยค่ะ
กัลยาณมิตรพัทยา ผู้ซึ่งเคยไปนั่งธรรมะกับพระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำฯ ตั้งแต่เด็กๆ สามารถรำลึกถึงอดีตอีกครั้ง เมื่อได้ไปวัดภาวนาวอชิงตัน ทำให้ได้สัมผัสพบความสุข ที่แท้จริง แม้ว่าจะเป็นตอนอายุ 67 ก็ตาม...เรามาติดตามกันว่า กัลยาณมิตรพัทยาฝึกนั่งสมาธิอย่างไร จึงได้องค์พระใส ติดแน่นที่ศูนย์กลางกาย ตลอดเวลา
โครงการปฏิบัติธรรมนี้ จัดขึ้นเป็นครั้งที่ 5 แล้ว ในครั้งนี้มีเยาวชนเข้าร่วมโครงการทั้งหมด 20 คนจาก 12 ประเทศ ณ มุกตะวัน จังหวัดพังงา
กระผมในฐานะเอกอัครราชทูตศรีลังกาประจำประเทศไทย ต้องขอขอบพระคุณและขอชื่นชมวัดพระธรรมกาย มา ณ โอกาสนี้ ที่ได้อุปถัมภ์งานของพระพุทธศาสนาในประเทศศรีลังกาด้วยดีเสมอมา เพราะไม่เพียงแต่จะมอบผ้าไตรจำนวน 200ผืนเท่านั้น แต่ยังได้มอบองค์พระธรรมกายให้แก่ประเทศศรีลังกาถึง 222องค์ด้วย
ก่อนบวชครั้งนี้ กระผมไม่เคยคิดเลยว่าจะบวช เพราะอายุมากและเคยบวชมาแล้ว แต่พอถึงวันสุดท้ายที่ทางวัดพระธรรมกายปิดรับสมัครครั้งแรก จำได้ว่าเป็นเช้าวันอาทิตย์ ขณะที่กำลังล้างถ้วยกาแฟ เพื่อจะเดินทางไปวัดพระธรรมกายตามปกติ กระผมเกิดมีอาการเหมือนมีอะไรบางอย่างจากศูนย์กลางกายบอกให้บวช จึงตัดสินใจไปตามนั้นทันที
