พระเดชพระคุณหลวงพ่อคะ ลูกและทุกคนที่นี่ ซาบซึ้งในความเมตตาของพระเดชพระคุณหลวงพ่อมากๆค่ะ ที่แม้พระเดชพระคุณหลวงพ่อจะอยู่ไกลมาก แต่ก็ยังรักพวกเราที่นี่มาก และยังห่วงใยพระพุทธศาสนาในเชียงตุง ลูกปลื้มใจมากจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ มันปลื้มปีติใจอย่างบอกไม่ถูก ไม่นึกว่าพระเดชพระคุณหลวงพ่อ จะเมตตาพวกเราชาวเชียงตุงขนาดนี้
ลูกยังคิดว่า ถ้าเรามีเงินมากๆ มีสมบัติเยอะๆ โดยที่ไม่เข้าใจว่า เกิดมาทำไม เอาสมบัติ เอาเวลาไปสั่งสมในสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์ต่อตัวเอง การเกิดมาในชาตินี้ก็จะขาดทุนและติดลบ เกิดมาก็เสียชาติเกิด ลูกจึงตัดใจถวายที่ดินไว้ให้กับพระพุทธศาสนาและวิชชาธรรมกาย
วัดพระธรรมกายเมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย จัดพิธีบูชาข้าวพระเนื่องในวันอาทิตย์ต้นเดือน เมื่อวันอาทิตย์ที่ ๕ กันยายน ๒๕๕๓ ที่ผ่านมา วัดพระธรรมกายเมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย ได้จัดพิธีบูชาข้าวพระเนื่องในวันอาทิตย์ต้นเดือน โดยพิธีตั้งแต่เวลา ๑๐.๐๐ น. ตามเวลาในท้องถิ่น
แม้โรงเรียนของเราจะเป็นเพียงจุดเล็กๆในสังคม แต่นี่คือจุดเริ่มต้นของแสงสว่าง ที่พวกเราคณะครูและนักเรียนทุกคน กำลังช่วยกันขยายผลไปยังโรงเรียนต่างๆในจังหวัดศรีสะเกษ และโรงเรียนในเครือราชประชานุเคราะห์ทั่วประเทศค่ะ และก็จะตั้งใจทำโครงการฟื้นฟูศีลธรรมโลกนี้ต่อไปเรื่อยๆ เพื่อให้เป็นความดีที่ยั่งยืนค่ะ
เขาเล่าว่าไปเรียนวิศวะช่างยนต์ และได้ทุนจะไปเรียนต่อที่ประเทศญี่ปุ่น แต่ก็ต้องสละสิทธิ์ไปเพราะที่บ้านซึ่งทำธุรกิจขายยาเกิดวิกฤตใหญ่ เป็นหนี้จำนวนมากถึง 10 ล้านบาท (เมื่อเกือบ 30 ปีก่อนนะคะ) และมีเรื่องต้องขึ้นโรงขึ้นศาลกัน พี่น้องก็หนีหมดไม่มีใครรับผิดชอบ เขาจึงอาสามารับภาระหนี้สินทั้งหมดแทนพ่อ ซึ่งในตอนนั้นเขาอายุเพียง 22 ปี ลูกสงสารเขามาก
ความนิ่งและความสบาย แสงสว่างที่ลูกเห็น ทำให้ลูกรู้สึกว่า ที่ศูนย์กลางกาย ที่นี่ คือ หลุมหลบภัยของลูก เป็นที่ๆลูกวางได้หมด เป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุด ที่นี่สอนให้ลูกนิ่งได้ในทุกอิริยาบถ ลูกสามารถทำสมาธิได้ในทุกที่ แค่เราเอาใจมาไว้ที่ศูนย์กลางกาย ลูกว่ามันเป็นเคล็ดลับที่วิเศษมาก
เธอและคุณแม่ต้องลำบาก จนถูกผู้คนเรียกว่า “ครอบครัวผีปอบ” เพราะคุณพ่อเป็นนักเลงสุรา ...เมื่อคุณแม่ของเธอ เอือมระอาต่อความประพฤติที่ไม่ถูกต้องของเธอ ก็หันเข้าหาน้ำเมาบ้าง ...แปลกแต่จริง เมื่อตัวเธอเองต้องกลุ้มใจเพราะลูกสาว เธอก็หันเข้าหาน้ำเมา เป็นนักเลงสุราไปอีกคน แต่เพราะได้กัลยาณมิตรสองสามี-ภรรยา ซึ่งอดีตไม่ได้เป็นชาวพุทธ แนะนำให้รู้จัก DMC ชีวิตเธอก็เปลี่ยนไป หันเข้าสู่เส้นทางของการสร้างบารมี
ห้องนอน คือ ห้องมหาสิริมงคล เป็นห้องสำหรับการปลูกฝังสัมมาทิฐิ เป็นห้องสำหรับฝึกสัมมาสมาธิให้ใจตั้งมั่นอยู่ในศูนย์กลางกาย
เมื่อเธอเกิดมาได้ไม่นาน พ่อก็เสียชีวิต แม่ซึ่งมีลูกหลายคนไม่อาจรับภาระได้ จึงได้ยกลูกๆให้คนอื่นเอาไปเลี้ยง ตัวเธอได้ไปอยู่ในอุปการะของ ชวด, ปู่ และย่า...ต่อมา เมื่อปู่ตาย ชีวิตของเธอก็เหมือนแพแตก ขาดที่พึ่งอีกครั้ง เธอตัดสินใจไปอยู่กับแม่ แต่ก็ไม่มีความสุขอย่างที่หวัง...เมื่อเธอได้มาพบกับหมู่คณะ เธอก็ได้พาครอบครัวเข้าวัด จากนั้นก็แนะนำเพื่อนที่รู้จัก และญาติๆให้ได้มาพบกับหมู่คณะด้วย...
ถ้าพูดภาษาชาวบ้านก็เกี่ยวกับการรักษารูปของเรา คือ เรื่องการแต่งเนื้อแต่งตัวและกิริยามารยาทต่าง ๆ ซึ่งของพระภิกษุท่านว่าไว้อย่างนี้ ข้อ ๑-๒ “ภิกษุพึงทำความศึกษาว่า เราจักนุ่ง-จักห่มให้เรียบร้อย”
