ลัทธินี้ก่อตั้งโดยสาธุคุณผู้นำลัทธิชาวเกาหลี ซึ่งเหล่าสมาชิกเชื่อว่า ท่านผู้นี้คือบุคคลสำคัญที่เกิดมาเพื่อประกาศแก้ไขพระคัมภีร์ ไบเบิ้ลให้สมบูรณ์เป็นยุคสุดท้าย ผู้นำลัทธิและภรรยาจึงเป็นที่เคารพเลื่อมใสเสมือนเป็นศาสดาคนหนึ่ง และเป็นดุจเดียวกับบิดามารดาของสมาชิกทุก ๆ คน
ตลอดเวลา 7 เดือนหลังแต่งงาน แม่ไม่ยอมให้พ่อแตะเนื้อต้องตัวเลย พ่อไม่ทราบจะทำอย่างไร เลยย้ายบ้านไปอยู่ใกล้ๆบ้านลุง(พี่ชายของพ่อ) ซึ่งมีย่าอยู่ด้วย ต่อมาแม่ได้เห็นว่า ย่า ลุงและคนในครอบครัวล้วนแต่นิสัยดี แม่ก็เลยยอมมีความสัมพันธ์กับพ่อ แต่ก็เป็นบางครั้งเท่านั้น ส่วนใหญ่จะแยกกันนอน
เรื่องของคนที่ดื่มเหล้า แล้วชอบกินสุนัขเป็นกับแกล้ม กินได้แม้แต่สุนัขขี้เรื้อน เมื่อไม่มีสุนัขให้กิน แม้แต่แมวก็ไม่เว้น ไม่ว่าเขาจะเดินไปที่ไหน บรรดาสุนัขทั้งหลาย ไม่ว่าจะรู้จักหรือไม่รู้จัก ต่างก็วิ่งเข้ามาเห่า หอน และไล่กัด…เขาดื่มเหล้าจนป่วย ต้องเข้าโรงพยาบาลหลายครั้ง แต่ก็หนีกลับมาบ้านทุกครั้ง แม้ป่วยก็ยังคงดื่มเหล้าอยู่…
ลูกได้หาทางออกให้กับชีวิตโดยการ “คิดฆ่าตัวตาย” และสิ่งที่ช่วยชีวิตลูกไว้ได้ทุกครั้ง นั่นก็คือ คำสอนของคุณครูไม่ใหญ่ ที่พูดว่า..การฆ่าตัวตายมันเป็นบาปมาก และหลังจากตายไปแล้ว ต้องไปชดใช้กรรมอย่างทรมานยาวนานกว่านี้อีกหลายเท่านัก
ครอบครัวของสามีมีบุพกรรมมาอย่างไร จึงเกิดเป็นชาวคริสต์ที่เชื่อเรื่องตายแล้วเกิดใหม่ ต่างจากชาวคริสต์ทั่วไปที่เชื่อว่าตายแล้วไปอยู่กับพระเจ้า
ชายคนหนึ่ง รับราชการอยู่ในสมัยรัชกาลที่ 6 เป็นผู้ที่มีความเคร่งครัดในศีล และ สวดมนต์ เจริญภาวนา อยู่เป็นนิจ จนบ้านของท่านไม่เคยว่างเว้นจากการมาเยี่ยมเยือนของผู้มีศีลมีธรรม เป็นพระบ้าง เป็นแม่ชีบ้าง เป็นคฤหัสถ์บ้าง พลอยทำให้บรรดาบริวารของท่านได้มีโอกาสนั่งสมาธิกันทุกคน …ด้วยอานุภาพแห่งบุญของท่าน ที่ทำในพระพุทธศาสนา มาทั้งในอดีตและปัจจุบัน ทำให้สมบัติเกิดขึ้น ปรากฏให้เห็นเป็นอัศจรรย์…
ชีวิตคือละคร ลูกพิการ..ผลพวงจากการแต่งงานระหว่างเครือญาติที่สุดท้ายก็จบด้วยการเลิกรา ...คนทรงเจ้ากับการล้างป่าช้า เด็กที่เห็นองค์พระอยู่กลางท้อง และคำถาม 1. การล้างป่าช้าได้บุญหรือไม่อย่างไร และการนำศพมาทำพิธีแบบจีน บรรดาศพไร้ญาติจะได้บุญมากน้อยขนาดไหน 2. บุพกรรมใดทำให้ลูกสาวพิการและโดนพ่อทิ้งไป เขามีบุญพอจะเลี้ยงตัวเองได้ไหม
คุณตาของเธอเบื่อหน่ายชีวิตการครองเรือน จึงไปบวช และเสียชีวิตในเพศสมณะ...คุณแม่ของเธอ นำภัตราหารไปถวายพระเป็นประจำ แต่ต้องฆ่าปลาทำอาหารอยู่เสมอๆ ...คุณพ่อของเธอ ป่วยเป็นโรคร้าย แต่กลับไม่ยอมทานยาที่หมอจัดให้ จนต้องเสียชีวิต...มาร่วมกันศึกษากฎแห่งกรรม จากชีวิตของเธอและคนในครอบครัว ...ผลของบุญ และบาป ที่มีต่อชีวิตหลังความตาย ...
ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปสู่ห้องดับจิต ทุกคนก็เกิดอาการขนลุกซู่ชูชัน พยาบาลทั้งสองคนที่นำเข้าไปดู ขยี้ตาตัวเอง ก่อนจะถามว่า “ทุกคนเห็นไหม นั่นน่ะ ตรงหัวเตียงของเด็ก มีพระภิกษุห่มจีวรสีเหลืองส้มยืนอยู่ตรงนั้น”
วันเผาคุณตาลูกรับไม่ได้จริงๆเลยค่ะ ตอนนั้นรู้เลยว่าหัวใจสลายเป็นอย่างไร ลูกจำได้ว่า ลูกจะวิ่งเข้าไปในเมรุ จะไปพร้อมกับคุณตา ดีแต่ว่ามีคนคว้าไว้ได้ทัน ลูกรู้สึกว่า “อะไรกันคนที่มีร่างกาย เห็นๆกันอยู่ เผาไปแล้วไม่เหลืออะไรเลย” ลูกเสียใจมากเลยค่ะกับความสูญเสียครั้งแรกในชีวิต
