ตอนผมอายุ ๔ ขวบ เงินของคุณแม่หาย ๓-๔ บาท ท่านจับผมมาตีๆๆ หาว่าผมขโมยเงินไปซื้อขนม ไม่ว่าผมจะอธิบายอย่างไรท่านก็ไม่เชื่อ ท่านหักนิ้วผมเอามือผมไปพาดไว้กับบันไดแล้วกดคอผม ตกกลางคืนผมนอนเป็นไข้ เหตุการณ์ครั้งนี้ฝังใจผมมาตลอด ทำให้ผมไม่ค่อยรู้สึกผูกพันกับคุณแม่ แต่ก็ยังให้ความเคารพท่านครับ
เรื่องราวความรัก ความห่วงใย และความเสียสละอันยิ่งใหญ่ของผู้เป็นแม่นามว่า สี จำปาดี เธอต้องเลี้ยงลูกเองคนเดียวถึงเจ็ดคน และยังมีฐานะที่ยากจน ใจของเธอคิดแค่เพียงว่าคนที่ทิ้งลูกได้ คนนั้นจะเรียกว่าเป็นมนุษย์ได้อีกหรือเปล่า..
เมื่อวันอาทิตย์ที่ 15 สิงหาคม 2553 ที่ผ่านมา ผู้มีบุญวัดพระธรรมกาย ดี.ซี. จัดงานบุญอาทิตย์ที่สามของเดือนด้วยการร่วมบุญอุทิศส่วนกุศล แด่ผู้ล่วงลับ
มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ ร่วมกับ เอสแบค จัดกิจกรรม “สองมือวันทา กราบเท้าบูชาพระคุณแม่” เนื่องในโอกาสวันแม่แห่งชาติ ประจำปี 2553
กว่าจะตั้งครรภ์ได้ก็แสนลำบาก แต่ช่วงเวลาที่ต้องถนอมครรภ์นั้นยากกว่า เพราะมีโอกาสที่จะแท้งสูงมาก
หลวงพ่อเจ้าคะ มันเป็นอะไรที่มหัศจรรย์มากเจ้าค่ะ ที่เขาเกิดมากจากร่างกายของเรา และในวินาทีนั้นลูกก็ตั้งใจเลยว่า จะทำหน้าที่แม่ให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ค่ะ
ความรู้สึกของแม่ที่รักลูกนั้น ยากเกินกว่าจะบรรยาย การตอบแทนโดยการบวชหนึ่งพรรษานั้น ไม่มากเลยกับการทุ่มเททุกอย่างของแม่เพื่อลูก
คนญี่ปุ่นโบราณเขาบอกว่า ถ้าไม่จำเป็นจะไม่ให้มีการผ่าตัดคลอด เพราะการผ่าตัดคลอดหนึ่งครั้งจะบั่นทอนชีวิตมารดาไปถึงเจ็ดปี
ตอนนั้นก็ยังรู้สึกปวดๆหายๆตลอด ลูกเห็นคุณแม่เตียงติดกันร้องเสียงดัง ส่วนตัวลูกได้แต่เอามือบีบเตียงแน่นทั้งเจ็บทั้งปวด กว่าจะคลอดสำเร็จก็สี่โมงเย็น
ชีวิตคนเป็นแม่ไม่ง่ายอย่างที่คิดค่ะ เพราะในช่วงเวลาหนึ่งปีแรกสำหรับการเลี้ยงดูลูกน้อย แม่ไม่เคยนอนหลับสนิทเลยแม้แต่คืนเดียว
