ชาวนาผู้หนึ่ง เขาเคยบวชเป็นสามเณร มีความรักในเพศสมณะ เป็นที่ยอมรับนับถือของผู้คนจำนวนมาก แต่ด้วยวิบากกรรมเก่า ทำให้เขาต้องลาสิกขาออกมาเพื่อช่วยพ่อ-แม่ ทำมาหากิน เขาเป็นตัวอย่างที่ดีให้แก่ลูกในเรื่องความขยันอดทน และไม่ดื่มเหล้า สูบบุหรี่...เขารักในการปฏิบัติธรรม จนมีผลการปฏิบัติธรรมที่ดี จนตัวเขาเองถึงกับปรารภว่า “ถึงตายก็ไม่เสียดายชีวิต เพราะมีพระธรรมกายเป็นที่พึ่งอันประเสริฐแล้ว”...
เธอเกิดมามีชีวิตที่แสนลำบาก...พ่อแม่ไม่ต้องการเพราะมีลูกมากแล้ว...พี่น้องก็ไม่รัก หนำซ้ำยังเอาเปรียบและรังแกอีกด้วย...แต่ด้วยจิตใจของยอดนักสร้างบารมี เธอไม่เคยย่อท้อในการทำบุญ นำเงินก้อนเดียวในชีวิตที่หามาได้ด้วยความลำบาก สร้างองค์พระธรรมกายประจำตัว และยังเก็บเงินสร้างองค์พระให้กับพ่อแม่อีกด้วย...นอกจากนี้เธอยังทำหน้าที่เป็นผู้นำบุญ สร้างองค์พระอีกหลายองค์
เรื่องราวของนักสร้างบารมีรุ่นปี พ.ศ.2528 ...คุณพ่อของเธอเคยเป็นนักเลงสุรา แต่กลับใจบวชในช่วงบั้นปลายของชีวิต ชีวิตหลังความตายของท่านจะเป็นอย่างไร ...ลูกชายของเธอเคยบวชพระธรรมทายาท เคร่งครัดในธรรมวินัย แต่เมื่อลาสิกขาไปแล้ว กลับห่างวัดไป และไม่สนใจการสร้างบุญ เป็นเพราะสาเหตุใด และควรจะทำอย่างไร ...และอีกหลายปัญหา ที่มีคำตอบเพียงที่นี่ ที่เดียว...
เธอเคยท้องนอกมดลูก จนต้องแท้งลูกมาครั้งหนึ่ง...ลูกชายคนโต แม้คลอดออกมาเป็นปกติ แต่ไม่ยอมนอน และร้องไม่เหมือนเด็กทั่วๆไปอยู่นานเกือบ 3 เดือน...ลูกสาวคนเล็ก คลอดออกมาก่อนกำหนด ต้องนอนอยู่ในตู้อบเป็นเดือน พบหมอให้กลับมาบ้านได้ไม่นาน ก็เป็นฝีที่กลางฝ่ามือ มีไข้สูง ต้องนอนรักษาตัวที่โรงพยาบาลหลายสัปดาห์...ตัวของเธอเอง ในปัจจุบัน หมอตรวจพบว่าเป็นเนื้องอกในมดลูก...มาร่วมกันศึกษาชีวิตของเธอในแบบของโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา...
สามี-ภรรยาคู่หนึ่ง...นับตั้งแต่แต่งงานกัน ก็ทะเลาะกันมาตลอดแม้ว่าจะมีลูกด้วยกันถึง 3 คน บางครั้งก็ตบตีกันถึงขั้นขึ้นโรงพัก แต่ก็อยู่ร่วมกันมาได้โดยไม่แยกทางกัน...ต่อมา ภรรยามีโอกาสได้พบกับหมู่คณะ เธอได้ชวนให้สามีเข้ามาร่วมสร้างบารมีกับหมู่คณะด้วย...ทั้งสองคนได้มาร่วมบุญกับหมู่คณะเสมอ...ต่อมา สามีล้มป่วยด้วยโรคถุงลมโป่งพอง และเป็นอัมพฤกษ์อย่างอ่อนด้วย หลังจากติดจานดาวธรรมแล้ว สามีสวดมนต์ทำวัตรเช้า-เย็น เป็นประจำ และก็มีอาการดีขึ้น...ทั้งคู่ ก่อนงานกฐินปี 47 เจ็ดวัน สามีเธอได้เสียชีวิต...เขาตายแล้วไปไหน...
เกือบจะพลาดขบวน เพราะนั่งธรรมะไม่สม่ำเสมอ
ชายคนหนึ่ง...มีนิสัยแปลกประหลาด กล่าวคือ ในวัยเด็ก เขาชอบรับประทานดินหมกที่เตาหุงข้าว และชอบทานข้าวสารดิบเป็นอย่างมาก นอกจากนี้ เขายังมีอาการนอนไม่ค่อยหลับ สะดุ้งผวาตื่น ตลอดทั้งคืน ตั้งแต่เด็กจนอายุ 16 ปี ทำให้สุขภาพแย่ ปวดศีรษะ ตัวเหลือง เฉื่อยชา จนต้องพึ่งยาของโรงพยาบาลประสาท จนกระทั่งเขาเข้าวัดพระธรรมกาย อาการเหล่านี้ก็ได้ทุเลาลง...เป็นเพราะบุพกรรมใด เขาจึงเป็นเช่นนี้...และกับคำถาม...การทำหน้าที่ด้านใช้เสียงพูด และร้องเพลงธรรมะ มีโบนัสอะไรเป็นพิเศษ ที่สร้างความรื่นรมย์บนวิมานบ้าง...
เรื่องของคนชอบเลี้ยงไก่ชน...ชายคนหนึ่ง เกิดในสังคมเกษตรกรรม ไม่ได้เรียนหนังสือ เป็นคนนิสัยใจคอดี ขยัน ไม่เคยด่าลูกๆ แต่มีอุปนิสัยชอบเลี้ยงไก่ชน ถ้ามีโอกาสก็จะนำไปชนตามที่ต่างๆที่เขาจัดงานขึ้น...และเมื่อใดอยากจะกินไก่ เขาก็จะเชือดไก่ที่เลี้ยงมาด้วยตัวเขาเอง เขาเล่นไก่ชนมาเป็นเวลาเกือบ 40 ปี...เมื่อได้มาเจอกับหมู่คณะ เขาได้หักดิบ เลิกฆ่าสัตว์ รวมทั้งไก่ชนด้วย...
จากนั้นมาลูกก็ใช้ชีวิตอยู่บนความชั่วมาตลอด ประชดชีวิตด้วยการไปเที่ยวผู้ชาย เริ่มไปเป็นหมอนวด มีผู้ชายผ่านเข้ามาในชีวิตมากมาย ต่อมาก็สมัครร้องเพลงในร้านอาหาร แล้วก็จำประสบการณ์ ที่เขาใช้บริหารร้านและบริการแขก เอามาเปิดร้านอาหารเอง ติดป้ายรับสมัครเด็กผู้หญิงเข้ามาทำงานบริการในร้าน มีทั้งนักศึกษาและคนทั่วไป ไม่ว่าใครก็ตาม ถ้าได้มาอยู่ในร้านของลูกแล้ว ต้องใจแตกหมดทุกคน
