ด้วยวิบากกรรมปาณาติบาตในภพชาติดังกล่าวนี้เอง จึงทำให้ท่านต้องมาป่วยและเสียชีวิตด้วยโรคที่เกี่ยวกับลำคอ มาหลายภพหลายชาติแล้ว
หลวงพ่อครับ...จริงๆ แล้วผมเคยบวชในโครงการแสนเข้าพรรษาปี 53 มาก่อนครับ แต่พอจบโครงการผมก็ลาสิกขาออกไปดำเนินชีวิตทางโลก และพอดำเนินไปดำเนินมาก็เกิดเรื่องเข้าใจผิด จนทำให้ผมโดนขวานฟาดหัว นอนสลบเลือดนองจนต้องเข้ารักษาตัวอยู่โรงพยาบาลนานเป็นเดือนเลยครับ ซึ่งเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า.. “ชีวิตเป็นสิ่งไม่แน่นอน
เธองามทั้งกาย และใจ ได้สามีที่รักและดูแลเธออย่างดี มีลูกชายเป็นนักรบแห่งกองทัพธรรม แต่วิบากกรรมไม่ละเว้นผู้ใด เธอต้องสูญเสียสามี และพระลูกชายไป ศึกษาเรื่องราวชีวิตของเธอ เพื่อตอกซ้ำย้ำเตือนใจตัวเอง ให้หมั่นสั่งสมบุญ อยู่เสมอ ทั้ง ทาน ศีล ภาวนา และบุญพิเศษอื่นๆ เพราะความตาย ไม่มีนิมิตหมาย
เพราะวิบากกรรมที่เคยทำผิดพลาดไว้ จึงส่งผลให้พระลูกชายของลูกมีหัวใจไม่สมบูรณ์ และตาข้างซ้ายมองไม่ค่อยเห็นมาตั้งแต่เกิด
บุญจากการบวชเป็นพระภิกษุในพระพุทธศาสนาเป็นบุญใหญ่ ที่ส่งผลให้บุพการีในปรโลก มีความสุขยิ่งๆขึ้นไป
ส่วนผู้บวชก็น้ำตาไหลแล้วไหลอีก ร้องไห้ติดๆกันมา 4-วันแล้ว ตั้งแต่วันตัดปอยผม
ท้องนี้คลอดยากมาก ลูกมีอาการปวดท้องคลอดตั้งแต่ตอนสี่ทุ่ม ปวดสุดๆจนแทบจะระเบิด
วันนี้...ถึงเวลาแล้วหรือยัง ที่ลูกผู้ชายจะต้องทดแทนบุญคุณของบิดา-มารดา ด้วยการบวชอย่างน้อยหนึ่งพรรษา รับกฐิน แล้วออกเดินธุดงค์ บำเพ็ญสมณธรรมเพื่อเป็นพระแท้
แม่...เสียสละทุกสิ่งให้ลูกได้เสมอ จนถึงวันนี้...คุณตอบแทนพระคุณของท่านหรือยัง...
กว่าสิบล้านห้าแสนหนึ่งหมื่นสองพันกว่านาที ที่แม่รอคอย เพราะฉะนั้น...เราก็ควรจะให้สิ่งที่แม่ต้องการ
