หลวงพ่อครับ...จริงๆ แล้วผมเคยบวชในโครงการแสนเข้าพรรษาปี 53 มาก่อนครับ แต่พอจบโครงการผมก็ลาสิกขาออกไปดำเนินชีวิตทางโลก และพอดำเนินไปดำเนินมาก็เกิดเรื่องเข้าใจผิด จนทำให้ผมโดนขวานฟาดหัว นอนสลบเลือดนองจนต้องเข้ารักษาตัวอยู่โรงพยาบาลนานเป็นเดือนเลยครับ ซึ่งเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า.. “ชีวิตเป็นสิ่งไม่แน่นอน
เมื่อถึงเวลาเป็นแม่คนแล้วจะมีความรู้สึกอย่างไร รักลูกอย่างไร ความรู้สึกแม่ที่มีต่อลูก แม่เท่านั้นที่จะเข้าใจ เรามาลองฟังความรู้สึกจากใจคนเป็นแม่กันได้ที่นี่ค่ะ ...
หลวงน้าของลูกในพุทธันดรที่ผ่านมา ได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้ขึ้นมาทำหน้าที่เป็นหัวหน้าหน่วยทหารที่คอยดูแลความสงบเรียบร้อยของประชาชนภายในแคว้นของพระราชาองค์ที่จะออกบวช
เธองามทั้งกาย และใจ ได้สามีที่รักและดูแลเธออย่างดี มีลูกชายเป็นนักรบแห่งกองทัพธรรม แต่วิบากกรรมไม่ละเว้นผู้ใด เธอต้องสูญเสียสามี และพระลูกชายไป ศึกษาเรื่องราวชีวิตของเธอ เพื่อตอกซ้ำย้ำเตือนใจตัวเอง ให้หมั่นสั่งสมบุญ อยู่เสมอ ทั้ง ทาน ศีล ภาวนา และบุญพิเศษอื่นๆ เพราะความตาย ไม่มีนิมิตหมาย
เพราะวิบากกรรมที่เคยทำผิดพลาดไว้ จึงส่งผลให้พระลูกชายของลูกมีหัวใจไม่สมบูรณ์ และตาข้างซ้ายมองไม่ค่อยเห็นมาตั้งแต่เกิด
บุญจากการบวชเป็นพระภิกษุในพระพุทธศาสนาเป็นบุญใหญ่ ที่ส่งผลให้บุพการีในปรโลก มีความสุขยิ่งๆขึ้นไป
การทำหน้าที่ชวนบวชพระแสนรูปเข้าพรรษา พ.ศ.2554 ของเหล่ายอดกัลยาณมิตรและอุบาสิกาแก้วหน่ออ่อน จังหวัดสกลนคร
An audience would like her sons to be ordained as Buddhist monks.
บทความ และเพลงเพราะๆ ซึ้งๆ ของแม่อยู่ที่นี่แล้ว
ส่วนผู้บวชก็น้ำตาไหลแล้วไหลอีก ร้องไห้ติดๆกันมา 4-วันแล้ว ตั้งแต่วันตัดปอยผม
