ดูก่อนมารผู้กระทำซึ่งที่สุด ตัวท่านเป็นผู้ที่เรากำจัดเสียแล้ว ชนเหล่าใดสำรวมดีแล้ว ด้วยกาย ด้วยวาจา และด้วยใจ ชนเหล่านั้น ย่อมไม่ตกอยู่ในอำนาจของมาร ชนเหล่านั้น ไม่เดินตามหลังมาร
ผู้ใดฆ่าสัตว์เจาะจงตถาคต หรือสาวกตถาคต ผู้นั้นย่อมประสบบาปมิใช่บุญเป็นอันมาก ด้วยเหตุ 5 ประการ คือ.....
ความตายไม่มีนิมิตหมาย...ชายคนหนึ่ง ปกติเป็นคนที่มีร่างกายแข็งแรง ไม่เคยเข้าโรงพยาบาลมาก่อนเลย ต่อมีมีอาการหน้ามืด เมื่อไปหาหมอ หมอวินิจฉัยว่า มีอาการหลอดเลือดตีบ เขาได้เข้ารับการรักษาตามปกติ โดยหมอได้ให้ “ยาละลายลิ่มเลือด” เพื่อการรักษา แต่หมอได้แจ้งว่า ยานี้อาจทำให้มีผลข้างเคียงที่อาจจะทำให้มีเลือดออกในสมอง แต่โอกาสที่จะเกิดขึ้นนั้นมีเพียง 1 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น ปรากฏว่า เขาได้รับผลข้างเคียงจากยานี้ มีเลือดออกในสมอง และทำให้ต่อมาก็เสียชีวิตในที่สุด...
พระอาจารย์ พร้อมด้วยผู้แทนกัลยาณมิตรวัดพระธรรมกายเนเธอร์แลนด์ ได้เดินทางไปเยี่ยมวัดหลงฉวน
คำถาม : การไปเที่ยวดิสโก้เธค เที่ยวกลางคืน ในทางพระพุทธศาสนาถือว่าเป็นบาปไหมครับ
มหานรกที่ไม่มีวันตาย นรกขุมนี้ เป็นนรกขุมแรกที่อยู่ใต้เขาตรีกูฏ มีขนาดเล็กที่สุดในบรรดามหานรกทั้งหมด สัตว์นรกในขุมนี้แม้ถูกลงโทษจนตายจะฟื้นมีชีวิตรับโทษใหม่อีกเป็นอยู่ดังนี้โดยตลอด ผู้ลงโทษคือนายนิรยบาลมีมือถืออาวุธมีแสง ไล่ฆ่าฟันสัตว์นรกทั้งหลายให้ตาย ตายแล้วก็กลับเป็นขึ้นใหม่ดังนี้
เธอเกิดมาในครอบครัวที่คุณพ่อคุณแม่ทะเลาะตบตีกันบ่อยๆเพราะสุรา...เมื่อเธอเกิดมา ด้วยมีความฝันเป็นลางบอกเหตุ คุณแม่ของเธอจึงมั่นใจว่า เมื่อเธอโตขึ้นเธอจะต้องได้เป็นหมอ และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ...เธอเป็นหมอที่รักษาคนไข้ตามหลักวิชชา แนะนำให้คนไข้ซึ่งป่วยใกล้ตาย ได้ตายอย่างมีสติ และอยู่ในบุญ...แต่ในเรื่องของความรัก เธอดูจะไม่สมหวังในเรื่องนี้สักเท่าใด...
เกือบจะพลาดขบวน เพราะนั่งธรรมะไม่สม่ำเสมอ
ดวงจันทร์ปราศจากมลทิน โคจรไปในอากาศย่อมสว่างกว่าหมู่ดาวทั้งปวงในโลกด้วยรัศมี ฉันใด บุคคลผู้สมบูรณ์ด้วยศีล มีศรัทธา ย่อมไพโรจน์กว่าผู้ตระหนี่ทั้งปวงในโลกด้วยจาคะ ฉะนั้น เมฆที่ลอยไปตามอากาศ มีสายฟ้าปลาบแปลบ มีช่อตั้งร้อย ตกรดแผ่นดินทำให้เต็มที่ดอนและที่ลุ่ม ฉันใด สาวกของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ผู้สมบูรณ์ด้วยญาณทัสสนะ เป็นบัณฑิตก็ฉันนั้น ย่อมข่มผู้ตระหนี่ได้ด้วยฐานะ ๕ ประการคือ อายุ วรรณะ สุข ยศ และอธิปไตย ย่อมบันเทิงใจในสุคติโลกสวรรค์
นิครนถ์นาฏบุตร เจ้าลัทธิเดียรถีย์ที่ไม่ชอบใจในพระบรมศาสดา เพราะศรัทธามหาชนของตนเองห่างเหินไป จึงแต่งปัญหาข้อหนึ่งเป็นโอวัฏฏิกสาระ คือปัญหาวนเวียน ไม่มีใครสามารถแก้ได้ ปัญหานี้นิครนถ์ใช้เวลา ๔ เดือน จึงคิดออก และยุให้อภัยราชกุมารเรียนปัญหานั้นจนแตกฉาน เพื่อจะได้ส่งไปโต้วาทะกับพระผู้มีพระภาคเจ้า
