ในสมัยหนึ่งครั้งเมื่อพระพุทธเจ้าประทับอยู่วัดเชตะวันเมืองสาวัตถี ได้เกิดเรื่องราวถกเถียงกันในหมู่สงฆ์ ถึงเรื่องวินัยสงฆ์ของภิกษุผู้เลี้ยงมารดารูปหนึ่ง ภิกษุที่ว่านี้เมื่อออกบวชในพุทธศาสนาก็ไม่สามารถปฏิบัติธรรมอย่างจริงจังได้ เพราะต้องคอยมาปรนนิบัติผู้เป็นมารดาที่อาศัยอยู่ในบ้านตามลำพัง
บุญจากการบวชมีอานิสงส์มากอย่างไม่มีประมาณ ทั้งต่อตัวผู้บวชเอง ต่อบุพการี และหมู่ญาติ เกิดเป็นชายต้องบวชอย่างน้อยหนึ่งพรรษา
ลูกชายของลูกเป็นเด็กสมาธิสั้น อยู่ไม่นิ่ง เป็นเด็กโอเว่อร์แอ๊กทีฟ คอยกวนทำให้เพื่อนๆ เสียสมาธิ ตอนนี้ลูกชายอายุ ๒๐ ปีแล้ว เวลาหงุดหงิดก็จะฟึดฟัด มึนศีรษะบ่อย และความคิดไม่แล่น อีกทั้งยังเป็นสิวทั่วตัวอีกด้วย
ด้วยวิบากกรรมปาณาติบาตในภพชาติดังกล่าวนี้เอง จึงทำให้ท่านต้องมาป่วยและเสียชีวิตด้วยโรคที่เกี่ยวกับลำคอ มาหลายภพหลายชาติแล้ว
ด้วยบุญที่ถวายลูกชายสุดที่รักไว้ในพระพุทธศาสนา เมื่อคราวละโลก ภาพบุญนี้จึงมาปรากฏ นำให้ไปเกิดบนสรวงสวรรค์
เพราะก่อนตาย...พ่อนึกถึงพระลูกชาย ใจจึงใสไม่เศร้าหมอง...มีสุคติเป็นที่ไป
เกิดเป็นลูกผู้ชาย...ถ้าอยากให้แม่มีความสุขทั้งในโลกนี้และโลกหน้า ต้องบวชให้ท่านอย่างน้องหนึ่งพรรษา
ผลบุญจากการบวช ช่วยบุพการีได้หรือไม่ อย่างไร
ทำไมจึงเกิดเป็นลูกชาวนา แต่มีคนคอยอุปถัมภ์มาตลอด ทั้งเรื่องการเรียน การงาน การเงิน...ทำไมจึงมักได้ของมือสองมาใช้
