Aunt Choop was the daughter of one of Luang Pu’s closest friends. She had the opportunity to help with the funeral for Luang Pu’s mother. She had always made desserts and offered the desserts and alms to Luang Pu. As soon as she learnt that Uncle Laum and Aunt La Aw would donate the land for the construction of the Memorial Hall of Phramongkolthepmuni, she promptly announced that, “ If you do it, I have to do it, too.” After Aunt Choop donated the land, she had been looking forward to the completion of the Memorial Hall.
每个女生都不想当大老婆，但此地位是由丈夫给予的。所以我只能无奈地接收了原配的地位。这令我感觉，从此以后再也没有收到快乐小姐的邀请卡了。最能形容我当时的感受即是：脑跟心在斗争。但最后因得到了不大老师的法药，医治了我的心灵，以毅力添满了它，把痛苦化成宇宙中最好的快乐。
เขาตอบว่า ลูกเป็นคนดีไม่มีข้อบกพร่องอะไรเลย และเขาก็ยังคงรักลูกเหมือนเดิม แต่เขาไม่สามารถตอบได้ว่า ทำไมถึงต้องไปรักหญิงอื่นอีก คำพูดของเขาบาดใจลูกมาก เพราะลูกรักเขาหมดทั้งใจ แต่เขาสิ ทั้งที่บอกว่ารักลูก หัวใจทั้ง 4 ห้องก็มอบให้ลูกแล้ว แต่กลับไปมีหัวใจห้องที่ 5 เพื่อมอบให้เธอคนนั้นได้อีก นี่ถ้าใครยังไม่รู้ว่าความแต่งงานแล้วเป็นทุกข์อย่างไรลองฟังทางนี้
บ้านของเธอเป็นบ้านกัลยาณมิตรหลังแรกของซีแอตเติ้ล...คุณพ่อของเธอ ป่วยด้วยโรคพาร์กินสัน เป็นเวลาถึง 19ปี คุณแม่ของเธอ ตาเป็นต้อหิน กลางวันมองเห็นเพียงรางๆ กลางคืนมองไม่เห็น พี่ชายของเธอ เป็นลูกกตัญญู ชอบปฏิบัติธรรม ชอบทำบุญสังฆทาน ต่อมา ลูกชายของเขาป่วย เขาพยายามหาทางรักษาลูกชาย จนหลงผิดไปเชื่อถือพวกสิงๆทรงๆ
หลังจากแม่จากพ่อมาแล้ว ตั้งแต่ตัวลูกอายุได้ 2 ขวบ จนลูกอายุได้ 9 ขวบ แม่ก็ได้มาเจอกับพ่อเลี้ยง และพ่อก็ได้เขียนจดหมายถึงแม่อนุญาตให้แม่มีสามีใหม่ได้ โดยที่พ่อต้องตัดใจลา
ลูกได้งานทำเป็นแม่บ้าน ที่ต้องทำงานทุกอย่าง ทั้งงานทำความสะอาดบ้านให้เรียบร้อยหมดจด ทำอาหาร เลี้ยงเด็ก และอื่นๆอีกมากมาย ถ้าจะเรียกลูกว่าคนใช้นั้นก็ยังไม่ถูกต้องเท่าไหร่หรอกนะคะ...เพราะความจริงลูกน่ะเป็นคนถูกใช้..
งูตัวใหญ่อย่างมหาศาล กำลังว่ายอยู่กลางแม่น้ำ เป็นงูยักษ์ตัวสีดำ มีอาการดำผุด ดำว่าย ขึ้นลง ขึ้นลงๆ ที่แสนจะแช่มช้อย เขาตาค้างไม่เคยเห็นงูอะไรที่ยิ่งใหญ่อย่างนี้มาก่อน มันมีลักษณะที่แตกต่างจากอนาคอนด้าที่เขาเคยรู้จัก
I always ask myself, “What do I live for?” When I had children, I told myself that I live for my children. Later this question still comes back to me, “What do I live for?” Now that I found Luang Phaw, I know what I live for.
He was the second of 11 children. When he was born, he had abscesses on his head. He almost did not survive. His mother was very sick after delivering him. So his father had his maternal grandmother raise him from infancy until he was grown.
When my husband heard “Father was dead”, he suddenly said “Oh no, I have not even repaid any debt of gratitude to him.” He suddenly realized that he loved his father. He bought the first new clothes and a new pair of shoe for his dad. Though he had generosity towards him, he could no longer wear them as his body was swollen. He could only cover him up with those instead.
