อาจารย์เสนกะจินตนาการไปไกลว่า “หาก มโหสถกุมารนี้ได้เข้ามาอยู่ในราชสำนักเมื่อใด เราก็คงหมดความสำคัญ แม้พระราชาก็จักทรงลืมเราไปเสียสิ้น ไม่ช้าเราก็จะตกต่ำหมดรัศมี แม้ลาภ ยศ บริวาร และความเป็นใหญ่ก็จะพลอยสูญสิ้น จำเราจะต้องกราบทูลทัดทานไว้ก่อน”
ในประเทศเนปาลมีตำนานเล่าว่า “เชอรี ฮาราติมา” เธอเกิดในสมัยพุทธกาลและชอบกินเด็กแรกเกิด และเธอเองก็มีลูกอยู่ 5 คน
นักรบแห่งกองทัพธรรมท่านหนึ่ง...ในอดีตท่านเคยเป็นนักมวย เป็นทหารรับใช้ประเทศชาติ...ได้ออกรบในสมรภูมิ...ต่อมา ท่านได้มาพบกับหมู่คณะ และได้อธิษฐานจิต ต่อคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ให้ได้บวชในวัดพระธรรมกาย และ ไม่สึก ซึ่งท่านก็สมความปรารถนา...กับคำถาม “มีคนจำนวนไม่น้อยเลยที่มีความเข้าใจว่า ศิลปะแม่ไม้มวยไทย เป็นศิลปะประจำชาติไทย ควรจรรโลงเอาไว้ เขาคิดถูกหรือผิด ถ้าผิดจะมีวิบากอย่างไร”
ผู้หญิงคนหนึ่ง...คุณพ่อของเธอ ต้องกำพร้าพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก หาเงินส่งตัวเองเรียนหนังสือ ด้วยการเป็นนักมวยสมัครเล่น จนจบครู ทำให้ท่านนิยมชมชอบในเรื่องหมัดๆมวยๆ เป็นอย่างมาก...เมื่อมีลูกจึงได้ปลูกฝังเรื่องการชกมวยให้กับลูกๆ รวมทั้งเธอซึ่งเป็นลูกสาวคนเดียวของท่านด้วย...นอกจากจะชอบเรื่องมวยแล้ว ครอบครัวของเธอยังเป็นศิลปิน ชอบร้องเพลง...ตัวเธอเอง ก็เคยได้รับรางวัลที่ 1 ในการประกวดร้องเพลงของโรงเรียน จนมีคนมาทาบทามให้ไปเป็นนักร้องอาชีพ แต่เธอมีเป้าหมายชีวิตที่สูงกว่า คือการมาเป็นอุบาสิกา ทำงานให้พระศาสนา ณ วัดพระธรรมกาย...
