ผมภาวนาให้มีโอกาสได้ทำข่าวดีๆ ในประเทศนี้สักครั้ง แต่ดูเหมือนว่าทุกข่าวจะเป็นข่าวร้ายไปแล้วทั้งสิ้น ยิ่งได้เห็นสภาพความทุกข์ยากด้วยตนเอง ทำให้ผมคิดว่าจะเป็นคนขาวหรือคนดำก็มีความทุกข์ไม่แตกต่างกัน น่าสงสารเหมือนกัน คนหนึ่งมีทุกข์เพราะถูกจ้องปองร้าย ส่วนอีกคนทุกข์เพราะไฟแค้นสุมอก คอยเผาทำร้ายตัวเองอยู่ตลอดเวลา ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะสิ้นสุด
แม้ว่าคุณอำไพ เทียมเพชรไพศาล จะยุ่งขนาดไหน แต่ระหว่างวัน ขณะเปิดร้าน ทอดเฟรนฟรายด์ ขาย Hot Dog คุยกับลูกค้าไปด้วย สิ่งหนึ่งที่เธอไม่เคยลืมเลยคือ กำหนดใจไว้ที่ศูนย์กลางกาย อยู่กับองค์พระในตัว จนกระทั่งเนื้องอกในมดลูกหายไป ทำให้หมอ งง...เธอไม่ทำคนเดียว แต่ยังชักชวนคนในครอบครัว และลูกสาวสุดที่รักให้มีความสุขเหมือนเธอด้วย... คุณล่ะ ทำได้เหมือนเธอหรือเปล่า
หลังจากนั้น ชีวิตเริ่มมีการเปลี่ยนแปลง อย่างเวลานอนก็คล้ายๆกับว่า ใจดิ่งเข้าสู่ศูนย์กลางกาย เข้าๆออกๆอยู่อย่างนี้ หลับเป็นสุข ตื่นก็เป็นสุข ทำให้ลูกเข้าใจคำว่า "นอนหลับอยู่ในอู่ทะเลบุญ" ค่ะ...เหมือนชีวิตของเรา ไม่ต้องการอะไรแล้ว ไม่สนใจสิ่งนอกกาย ทั้งๆที่ลูกเคยฟุ่มเฟือย เคยอยากได้โน่น อยากได้นี่ แต่ตอนนี้ไม่อยากแล้ว อยากนั่งหลับตาทำใจเฉยๆแค่นั้น
