เพลงนี้แต่งขึ้น เนื่องในวาระวันคล้ายวันเกิดของคุณครูไม่ใหญ่ โดยคุณสุนทร สุจริตฉันท์ นักร้องนำวงดนตรีรอยัล-สไปรท์ส ซึ่งเป็นวงดนตรีรองแชมป์อันดับ 1 ถ้วยพระราชทาน ปี พ.ศ 2513
อุบาสิกาแก้ว ฐิติรัตน์ พันธุ์บัว (ระเบียงสาม วัดพระธรรมกาย)
ในวันแรกๆที่กระผมฝึกนั่งสมาธิ พอหลับตาปุ๊บกระผมก็เห็นความมืดปั๊บ กระผมก็ดูไปเฉยๆไม่คิดอะไร กระผมนั่งอยู่หลายวันแม้จะยังไม่เห็นอะไรเลย แต่กระผมกลับรู้สึกว่าใจของกระผมเริ่มนิ่งมากขึ้น รู้สึกสบายและมีความสุข...ในวันแรกๆ พอกระผมหลับตาทีไรก็จะฟุ้งจนมึนทุกที จนกระผมต้องลืมตาขึ้น แล้วหลับตาใหม่อยู่หลายรอบ พระอาจารย์สอนให้นึกถึงดวงแก้ว กระผมก็ลองทำตาม แต่นึกไม่ออก
วันนี้ นับเป็นวันที่ดีที่สุดอีกวันหนึ่งของลูกพระธัมฯนิวซีแลนด์ ที่ได้นำข่าวโมดูลมาถึงชาวเมารี ผู้มีเชื้อสายแห่งนักรบ แม้จะอยู่ห่างไกลจากศูนย์กลางพระพุทธศาสนาของโลกถึง 11,000กิโลเมตรก็ตาม แต่ก็เหมือนใกล้ เพราะมีตะวันธรรมที่ฉายแสงส่องมาถึงที่นี่ค่ะ
เมื่อพระอาจารย์ได้นำประวัติชีวิตของพระเดชพระคุณหลวงปู่ฯ มาให้ดูกัน พอดูจบ ผมนิ่งอึ้งไปทันที ในหัวก็คิดแต่ว่า "โอ...มีด้วยหรือบุคคลที่น่าอัศจรรย์เช่นนี้ บุคคลที่ยอมแม้แต่จะสละชีวิตตัวเอง เพื่อให้ได้มาซึ่งคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า" แล้วในวินาทีนั้น ผมก็ตัดสินใจทันทีว่า จะต้องเป็นหลานแท้ของท่าน คือจะต้องเข้าถึงธรรมให้ได้
หมู่บ้านปฏิบัติธรรมญี่ปุ่น วัดพระธรรมกายกุมมะ ประเทศญี่ปุ่น ได้จัดปฏิบัติธรรมสุดสัปดาห์แก่ชาวท้องถิ่น
วัดพระธรรมกายลอนดอน ประเทศอังกฤษ ได้จัดสอนสมาธิสำหรับชาวท้องถิ่น
ลูกก็ทำตามที่พระอาจารย์นำนั่งสมาธิไปอย่างสบายๆ ไม่ได้คิดอะไรอื่นเลย ทันใดก็เกิดแสงสว่าง เหมือนดวงอาทิตย์ จากนั้นก็เหมือนมีท่ออยู่ในท้องยาวพอสมควร เป็นท่อแก้วใสๆ รอรับดวงอาทิตย์อยู่ ดวงอาทิตย์ก็เลื่อนลงไปในท่อนั้น จนถึงก้นท่อ มีแสงพุ่งสวนขึ้นมารองรับดวงอาทิตย์ พอดีพระอาจารย์กล่าวสัพเพฯ
ลูกได้เห็นแสงสว่างภายในเป็นครั้งแรก ทำให้ต้องเปลี่ยนความคิดที่เคยคิดสงสัยว่า “คนอื่นเขาคิดไปเอง อุปาทานกันไปเอง” ก็เปลี่ยนเป็นมั่นใจว่า “นี้คือของจริง” กลับจากภูเรือ ลูกเริ่มไปวัดทุกวันอาทิตย์ นั่งสมาธิทุกวัน วันละหลายๆรอบ ช่วงปิดเทอมจะนั่งวันละไม่ต่ำกว่า 5ชั่วโมง นั่งไปก็ไม่ต้องทำอะไรมาก แค่นั่งๆนานๆขึ้น นิ่งๆนานๆเข้า เท่านี้เองค่ะ
