บทสรุปการสัมภาษณ์เรื่อง อาคาร 82 ปี หลวงพ่อธัมมชโย เป็นโครงการเผยแผ่พระพุทธศาสนา มีวัตถุประสงค์สร้างความเข้าใจเรื่องความจริงของชีวิต สัมมาทิฏฐิ และการทำความดี.
ศูนย์ปฏิบัติธรรมนานาชาติปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน ได้เปิดคอร์ส Drop-in Meditation ซึ่งเป็นคอร์สนั่งสมาธิระยะสั้น 1 ชั่วโมง
วัดพระธรรมกายคอร์ซัวร์ต้อนรับนักเรียน Høng Efterskole สู่การเรียนรู้และการปฏิบัติธรรมอย่างผ่อนคลายและมีความสุข
ครอบครัวชาว Dutch ได้เดินทางมาท่องเที่ยวที่ประเทศไทย ซึ่งได้รู้จักวัดพระธรรมกายจากโซเชียลมีเดีย จึงมีความสนใจเดินทางมาเยี่ยมชมวัดพระธรรมกาย
มหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ ปี 2567 จัดขึ้นระหว่างวันที่ 16 - 25 สิงหาคม ที่ศูนย์แสดงสินค้าและการประชุมอิมแพ็ค เพื่อเฉลิมฉลองวันวิทยาศาสตร์แห่งชาติและส่งเสริมการมีส่วนร่วมในการสร้างสังคมวิทยาศาสตร์.
คุณเนอวาน่า ชอดรี่ เกิดจิตเลื่อมใสในพระลูกชายของลูกขึ้นมา แบบสายฟ้าแลบ ซึ่งถ้าเป็นชายหนุ่มหญิงสาวก็ต้องใช้คำว่า บุพเพสันนิวาส แต่งานนี้คงต้องบัญญัติศัพท์ใหม่ว่า บุพเพ-สันติภาพ ค่ะ
มื่อผมได้ยินได้ฟังเรื่องราวของวัดใหญ่แห่งหนึ่ง ซึ่งตอนนั้นผมยากจะจินตนาการได้ว่าวัดนี้จะใหญ่โตสมคำเล่าลือแค่ไหน ผมสะดุดใจอย่างแรง แปลกใจว่าตนเองศึกษาศาสนาและปรัชญามานาน แต่ก็ยังไม่เคยได้รู้จักวัดแห่งนี้เลย ผมรอช้าไม่ได้ครับ พอได้ยินข่าวอันเป็นมงคลนั้นไม่เกินหนึ่งชั่วโมง ผมก็รีบนั่งรถไฟจากเชียงใหม่ตรงดิ่งมายังวัดใหญ่ทันที โอว...หลวงพ่อครับ ภาพคนเป็นหมื่นๆนั่งหลับตาพร้อมกันในวันอาทิตย์ต้นเดือน ทำให้ผมถึงกับตะลึงไปเลยครับ ไม่นึกว่าในโลกนี้ยังมีหมู่คณะใหญ่ที่ดูงดงามน่าเลื่อมใสอย่างนี้
น.ส.ธิลินิ เคาซัลยะ (Miss Thilini Kaushalya) อายุ 16ปี กล่าวว่า “ในตอนต้น ดิฉันก็ปล่อยใจตามที่พระอาจารย์แนะนำ แล้วดิฉันก็เห็นองค์พระอยู่ในตัวค่ะ ท่านสว่างและแวววาว ดิฉันรู้สึกใจเบาขึ้น เมื่อลืมตา ก็รู้สึกผ่อนคลาย ความกังวลต่างๆ หายไป มีความสุขมากค่ะ ดิฉันจะนั่งสมาธิทุกวัน และจะชวนพี่ๆน้องๆมานั่งสมาธิด้วยค่ะ”
การที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อ สอนด้วยเพลงและภาพนั้น มันดีมาก มันทำให้เกิดอารมณ์ร่วมไปกับสิ่งที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อพูด มันช่วยให้คำพูดที่พระเดชพระคุณหลวงพ่ออธิบายนั้น มีน้ำหนักมากขึ้นด้วย และที่น่าประทับใจอีกประการหนึ่งก็คือ พระเดชพระคุณหลวงพ่อได้แสดงให้เห็นว่า ผู้ใหญ่ควรสนับสนุนกิจกรรมดีๆเหล่านี้ของเยาวชน โดยที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อทำให้ดูเป็นตัวอย่างก่อน
ซึ่งตั้งแต่เข้ามาเรียนที่กรุงเทพฯ ลูกรู้สึกชีวิตนี้ มีแต่การแข่งขัน ต้องแก่งแย่งกันทุกอย่าง ดูวุ่นวายไม่เหมือนต่างจังหวัดเลย ลูกต้องตื่นตั้งแต่ไก่ยังไม่โห่ คือตีสี่ครึ่ง ฝ่าสภาพการจราจรที่คับคั่งเพื่อไปเรียน หนำซ้ำพอ 5โมงเย็น ถึงเวลาเลิกแล้ว ก็ต้องโหนรถเมล์ที่เบียดเสียด กว่าจะถึงบ้านก็หนึ่งทุ่ม ลูกรู้สึกเบื่อ หงุดหงิด เซ็ง จำเจ ไม่มีความสุขเลย
