“ลูกเราเป็นผู้มีบุญญาธิการมาเกิด ย่อมไม่เกิดเพียงลำพังผู้เดียว จะต้องมีบริวารติดตามมาเป็นแน่แท้” จึงตรัสเรียกเสนาบดีมาเข้าเฝ้า แล้วรับสั่งว่า “ท่านจงไปเที่ยวสืบดูทีซิว่า ในเรือนของเหล่าอำมาตย์ในวันนี้นะ มีทารกเกิดขึ้นบ้างหรือไม่” ท่านเสนาบดีรับคำว่า “รับด้วยเกล้าพะย่ะคะ ข้าพระองค์จะรีบตรวจค้นตามเรือนอำมาตย์ให้ทั่ว ขอพระองค์ทรงวางพระทัยเถิดพระเจ้าข้า”แล้วก็เป็นจริง
เราตถาคตเมื่อสละชาลีโอรส กัณหาชินาธิดา และ มัทรีเทวี ผู้เคารพต่อภัสดา มิได้คิดเสียดายเลย เพราะเหตุแห่งพระโพธิญาณเท่านั้น ลูกทั้งสองเป็นที่เกลียดชังของเราก็หามิได้ มัทรีเทวีไม่เป็นที่รักของเราก็หามิได้พระสัพพัญญุตญาณเป็นที่รักของเรายิ่งกว่า เพราะฉะนั้นเราจึงได้ให้บุตรธิดา และเทวีผู้เป็นที่รักเสีย
เรื่องราวความรักของหญิงสาวผู้สูงศักดิ์ กับหนุ่มบ้านนอก ผู้เป็นที่นับหน้าถือตาของชาวบ้าน ทายาทของพวกเขา ต้องจากครอบครัวที่อบอุ่น เข้ามาศึกษาต่อในกรุงเทพฯ อาศัยอยู่ในคฤหาสน์อันใหญ่โต แต่ไร้ซึ่งความสุข ต้องทำงานหนัก และอยู่อย่างยากไร้ …พวกเขาประกอบเหตุมาอย่างไร จึงมามีชีวิตที่เหมือนนวนิยาย…
ชีวิตของผู้หญิงไทยในบาห์เรน …สามีของเธออยู่ๆก็ป่วยเป็นอัมพาธ แต่อยู่ๆก็หายได้เองอย่างน่าอัศจรรย์ …ลูกชายของเธอ เกิดมาไม่มีอวัยวะขับถ่าย ต้องผ่าตัดเปิดช่องให้ของเสียออก แต่แล้ววันหนึ่ง หลังจากหมอลงความเห็นว่าเขาตายแล้ว เขากลับฟื้นขึ้นมาและหายเป็นปกติ …
คุณยายของลูกได้บวชเป็นแม่ชีที่วัดปากน้ำภาษีเจริญทำหน้าที่อยู่ใน โรงครัว จนกระทั่งอายุได้ 72 ปี ท่านตายแล้วได้เป็นเทพธิดาอยู่ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตเสบียง ด้วยใจที่เลื่อมใสผูกพันกับหลวงปู่วัดปากน้ำและ สร้างบุญกับหลวงปู่มาหลายชาติ
เรื่องราวของนักรบแห่งกองทัพธรรม...ด้วยกลัวว่าจะเสียชีวิตตั้งแต่ยังเล็กเหมือนพี่ชาย จึงทำให้โยมแม่ยกท่านให้กับพระครูซึ่งเป็นเจ้าอาวาสของวัดแห่งหนึ่ง และด้วยผลบุญแต่ชาติปางก่อนทำให้ท่านเป็นผู้ที่มีคนมากราบไหว้ในทุกๆวันพระ และได้บวชตั้งแต่ยังเยาว์วัย เป็นที่รู้จักกันในนามสามเณรนักเทศน์...
ผู้หญิงคนหนึ่ง...เธอมีลูกชายสองคน ลูกชายคนเล็ก ขณะเรียนอยู่อนุบาลปีที่ 1 ถูกเพื่อนกระโดดถีบจนทำให้ตาเอียงไปข้างหนึ่ง ต่อมา หมอตรวจพบสาเหตุว่า ที่ตาเอียงเพราะเป็นมะเร็งที่สมองระยะสุดท้าย ต่อมา ไม่นานก็เสียชีวิต...ลูกชายคนโต มีโอกาสได้มาสร้างบารมีกับหมู่คณะ แต่เขามีโรคประจำตัว คือ โรคธาลัสซีเมียร์ พออายุ 29 ปีก็เสียชีวิต...
