เนื่องจากวัดหนองเต่าคำ เป็นวัดตกสำรวจ จึงทำให้ไม่มีโอกาสได้มาวัดพระธรรมกาย กระทั่งวันงานบุญใหญ่งานหล่อรูปเหมือนทองคำ พระเดชพระคุณหลวงปู่ฯ เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ.2551 ที่ผ่านมา กระผมได้มาวัดพระธรรมกายเป็นครั้งแรก โดยมากับผู้นำบุญอำเภอสันป่าตองครับ เมื่อได้มาเห็นแล้วบอกได้คำเดียวครับว่า ปลาบปลื้มปีติใจมาก เห็นศรัทธาญาติโยมมาจากทุกสารทิศเลย
ลูกก็ไม่ได้ภาวนา “สัมมา อะระหัง” อีก เพราะใจหยุดเฉยๆ ไม่ได้คิดอะไร เชื่อคำคุณครูไม่ใหญ่ที่บอกว่า มีอะไรให้ดูก็ดูกันไป ลูกยิ่งมององค์พระก็ยิ่งงาม ยิ่งมีความสุข เหมือนที่ลูกเคยได้ยินใครเคยบอกไว้ว่า “สุขจริงหนอ สุขจริงหนอ” มันเป็นอย่างนี้นี่เอง ช่างเป็นความสุขที่ไม่อาจบรรยายได้ เป็นความสุขที่มาเติมเต็มให้กับชีวิต ไม่เหมือนความสุขแบบพร่องๆ อย่างที่เคยพบในทางโลก
ในส่วนตัวผมเชื่อในความสุข และสิ่งที่ดี ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมยังไม่เคยพบในชีวิตของผม จึงพยายามตามหา Missing link to happiness (บางสิ่งที่หายไป ซึ่งเป็นสิ่งที่จะไปเชื่อมต่อกับความสุข) สมาธิ นี่ล่ะทำให้ผมคิดว่า คือสิ่งที่ผมตามหามาตลอด
