ในการมาครั้งนี้ เกล้ากระผมได้ร่วมบุญสื่อธรรมะกับทางวัดเยอะเลย รู้สึกอิ่มใจ ได้ทั้งบุญได้ทั้งสื่อ แทบจะอดใจไม่ไหวแล้ว อยากนำสื่อดีๆเหล่านั้นไปนำเสนอต่อเด็กๆ เมื่อก่อนเวลาจะไปสอนรู้สึกเฉื่อยชา ไม่รู้จะเอาอะไรไปสอนดี มาวัดพระธรรมกายในครั้งนี้ รู้สึกพลังกาย พลังใจ เพิ่มขึ้นเยอะเลย
หากครอบครัวอบอุ่นแล้ว ก็จะส่งผลถึงประเทศและโลกใบนี้ สันติสุขที่แท้จริงก็จะเกิดขึ้นในยุคของเรา ด้วยธรรมะขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทางเทศบาลนครหาดใหญ่ เล็งเห็นความสำคัญ จึงได้ตอบรับโครงการนี้ ด้วยการเปิดศูนย์สอบเป็นเทศบาลแรกของโลก โดยจัดสอบที่หอประชุมใหญ่ ซึ่งสามารถจุคนนับพันคน
ผมคิดว่า คนทั้งโลกนี้ควรจะรู้จักการนั่งสมาธิครับ หลวงพ่อน่าจะส่งพระไปทุกๆประเทศนะครับ พระ 1 รูปสอนคน 1 คน และคนๆนั้นควรสอนเพื่อนๆของเขา และเพื่อนๆของเขาควรจะสอนเพื่อนของเขาต่อไปอีกเรื่อยๆ จนรู้จักสมาธิไปทั้งประเทศเลยครับ
ปัจจุบันใจของลูกเย็นค่ะ ไม่โมโหใคร แต่ก่อนใครพูดอะไรที่ไม่สบอารมณ์ ก็ศอกกลับทันที ถ้าซ้ายมาก็ขวาไป แต่เดี๋ยวนี้มีอะไรก็ยิ้มกลับ รู้จักให้อภัย ถ้ามีอะไรที่พูดแรงไป ก็ยอมขอโทษ หรือบางครั้ง เจอหัวหน้าบ่นมากๆ ลูกก็จะภาวนา “สัมมา อะระหัง” ถ้าชักจะเกิดความโกรธก็มีจุดสกัด โดยนึกถึงมหาปูชนียาจารย์และเอาใจเข้ากลาง อารมณ์โกรธก็หายในทันที ความจำในวัยนี้ก็ยังเยี่ยม ใครๆก็รุมรัก แถมงานก็เปี่ยมประสิทธิภาพ
คุณพ่อ คุณแม่ เข้าวัดตั้งแต่เป็นทุ่งนาฟ้าโล่ง คุณพ่อเล่าว่า ไปช่วยกันขุดดิน ถางหญ้า ดินแข็งมากๆ ขุดจนมือไม้พองกันเลย คุณพ่อคือกัลยาณมิตรท่านแรกที่พาครอบครัวเข้าวัดหมดทุกคน ท่านพาคุณแม่ไปปฏิบัติธรรมที่บ้านธรรมประสิทธิ์ โดยการชักชวนของคุณป้าถวิล วัติรางกูร
เธอเกิดในครอบครัวของศิลปินพื้นบ้าน (ลิเก) พ่อเป็นคนเจ้าชู้มาก มีภรรยาหลายคน แต่น่าแปลก กลับมีลูกกับแม่ของเธอเพียงผู้เดียว แต่มีมากถึง 22 คน...แม่ของเธอ ได้เป็นกัลยาณมิตรให้แก่ลูกๆ ชักชวนให้ลูกๆได้มาสร้างบุญสร้างบารมีกับหมู่คณะ...ตัวเธอเอง เคยเป็นนักร้องมาก่อน ต่อมาทำธุรกิจส่วนตัวประสพความสำเร็จอย่างมาก มีชื่อเสียง เป็นที่ยอมรับในวงการธุรกิจ แต่ในที่สุดก็ต้องเลิกไปเนื่องจากเศรษฐกิจเกิดพลิกผัน นับแต่นั้นไม่ว่าจะทำกิจการใด ก็ไม่ประสพความสำเร็จเท่าที่ควร...
