กฎแห่งกรรมนั้น ไม่มีละเว้นผู้ใด ปลูกต้นอะไร ก็ได้ผลอย่างนั้น…หญิงสาวคนหนึ่ง เพราะเป็นคนรักความก้าวหน้า จึงได้เดินทางไปประกอบธุรกิจที่ต่างแดน ต่อมา เธอได้หายสาบสูญไปจากบ้านอย่างลึกลับ ไม่นานเจ้าหน้าที่ตำรวจก็ได้พบศพของเธอ ถูกฆ่าถ่วงน้ำ …เธอประกอบเหตุมาอย่างไร จึงต้องมารับผลเช่นนี้ …
รีสอร์ทแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ที่ แหลมปะการัง อำเภอเขาหลัก จังหวัดพังงา ในวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ.2547 วันที่เกิดเหตุการณ์คลื่นยักษ์ถล่ม รีสอร์ทแห่งนี้ก็ถูกทำลายไปพร้อมกับภัยธรรมชาติในครั้งนั้นด้วย นอกจากจะเสียทรัพย์สินแล้ว หลายชีวิตก็ต้องมาตายไปในเหตุการณ์ครั้งนี้ บางชีวิตก็รอดตายได้อย่างน่าอัศจรรย์...เป็นเพราะเหตุใด รีสอร์ทแห่งนี้ จึงต้องประสบภัยพิบัติ...ทำไม บางคนต้องเสียชีวิต บางคนก็รอด...ที่นี่...มีคำตอบ...
Our ancestors mentioned that the life of a grateful person would always be prosperous. I’d like to know the reason why this is the case.
ผู้เขียนและคณะนักวิจัยของสถาบันดีรี (DIRI) ได้นำเสนอเส้นทางการเผยแผ่พระพุทธศาสนามาอย่างต่อเนื่องประจำทุก ๆ เดือนผ่านมาได้ ๓ ฉบับแล้ว แต่การเผยแผ่พระพุทธศาสนายังมีเรื่องราวอีกมาก ในฉบับนี้ผู้เขียนจึงขอนำเสนอ ประวัติของเส้นทางเผยแผ่พระพุทธศาสนา ต่อเนื่องจากฉบับที่แล้ว
ผู้หญิงคนหนึ่ง เธอถูกคุณแม่ตราหน้าว่า เธอเป็นผู้ฆ่าพ่อ ตั้งแต่เธออายุ 13 ปี ทั้งๆที่ไม่ได้เป็นความผิดของเธอแต่อย่างใด เธอพยายามที่จะฆ่าตัวตาย ด้วยการกินยาเบื่อหนู เพราะสาเหตุนี้ แต่ไม่สำเร็จ เพราะมีคนไปพบและส่งเธอไปล้างท้อง ช่วยชีวิตเอาไว้ได้ทัน...วิบากกรรมใด ทำให้เธอต้องถูกกล่าวหาจากแม่แท้ๆของตัวเอง เช่นนี้...ที่นี่...มีคำตอบ...
สุราพาให้ทุกข์ ทั้งในโลกนี้ และโลกหน้า...เรื่องราวชีวิตครอบครัวของหญิงคนหนึ่ง ซึ่งผู้ชายทุกคนในครอบครัวล้วนแต่เป็นนักดื่มน้ำเมาด้วยกันทั้งสิ้น นับตั้งแต่ คุณพ่อ พี่ชาย หลานชายทุกคน ตลอดไปจนถึงพี่ชายต่างมารดา...คุณพ่อของเธอ เป็นครูประชาบาล ดื่มเหล้ามาตั้งแต่อายุ 18 ปี แม้แต่ตอนป่วยเป็นอัมพาต ยังใช้มือข้างที่ยังพอขยับได้ยกแก้วเหล้าดื่ม...พี่ชายคนโต จากคนที่เรียนเก่ง เป็นความหวังที่จะเป็นที่พึ่งของครอบครัว ดื่มเหล้าจนมีอาการทางประสาท...พี่ชายอีกสามคนก็ดื่มเหล้าจัด...แม้แต่หลานชาย เนื่องจากถูกเลี้ยงในวงเหล้าตั้งแต่เด็ก พออายุ 3 ขวบ ก็ร้องขอกินเหล้า...
15 มิถุนายน พ.ศ. 2557 ที่ผ่านมา สื่อมวลชนได้เสนอข่าว มุนซุนยอง สาวเกาหลีหน้าแก่เกินวัย...
เขาเคยผ่านสมรภูมิแห่งการต่อ สู้มาอย่างโชกโชน และเคยฆ่าคนตายอย่างหฤโหดมาแล้วด้วยตัวเลขที่เขาบอกว่าไม่มากนัก แต่ก็จำไม่ได้ว่ากี่ศพกันแน่ การตายจึงดูเป็นเรื่องปกติสำหรับเขา เมื่อฆ่าคนได้เขาก็รู้สึกภาคภูมิใจมากว่า “ข้านี่แหละเก่ง”
มนุษย์ทุกคนล้วนปรารถนาความสุข ความอบอุ่นใจ และความปลอดภัยในชีวิต จึงพยายามเสาะแสวงหาที่พึ่งที่ระลึกที่แท้จริง แต่หลายชีวิตก็ยังไม่รู้ว่า ที่พึ่งที่ระลึกที่แท้จริงนั้นคือสิ่งใด อยู่ที่ตรงไหน จะเข้าถึงได้ด้วยวิธีการใด จึงแสวงหากันวุ่นวาย และเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน แต่ถ้าทุกคนในโลกได้รู้จักที่พึ่งที่ระลึก
ทำไมดาราหรือนักร้องบางคนมีชื่อเสียงช่วงสั้น บางคนมีชื่อเสียงยาวนาน อาชีพเหล่านี้จะมีวิบากกรรมไหมครับ
