วันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ.2554 ซึ่งเกือบจะถือเป็นวันโลกาวินาศของครอบครัวลูกเลยก็ว่าได้ค่ะ เพราะในช่วงค่ำ อยู่ๆ ก็มีกลิ่นไหม้ ลอยมาเตะจมูกอย่างแรง จนลูกและสามีเดินทำจมูกฟึ้ดฟัดๆ หาต้นเหตุของกลิ่นกันอลหม่าน
หลวงพ่อเจ้าคะ ตลอดชีวิตของลูกก็ไม่เคยมีความทุกข์อะไรแบบสาหัสสากันเลยค่ะ จนกระทั่งปลายปี พ.ศ.2558กรรมนำพาให้โชคร้ายเข้ามาในชีวิตแบบเฉียบพลัน คือ ลูกสาวคนเดียวที่ลูกรักดั่งชีวิต ซึ่งกำลังมีอนาคตในหน้าที่การงานเพราะเป็นถึงผู้จัดการ แต่อยู่ๆ ก็มีอาการจำอะไรไม่ได้ พูดวนไปวนมา จนเพื่อนที่ทำงานเขาถามว่า..
วงพ่อครับผมเป็นน้องใหม่ ที่เพิ่งเข้าวัดพระธรรมกายจริงจังครับเพราะเพื่อนชวนผมไปนั่งสมาธิที่เวิลด์พีซเมื่อปลายเดือนกรกฎาคม2558 นี่เองครับ มาถึงวันนี้...ก็ 5 เดือนแล้วครับ
ก่อนเข้าวัดลูกมีชีวิตที่รันทดยิ่งกว่าละครอีกค่ะ เพราะมีโอกาสเรียนสูงสุดก็แค่ป.6 แล้วต้องออกมาเป็นแม่ค้าร้อยพวงมาลัยขายในตลาด ทำงานตั้งแต่ตี 3 ถึง สาม,สี่ ทุ่มทุกวัน จนลูกคิดหนีจากความลำบากยากจน โดยตัดสินใจแต่งงานกับลูกเจ้าของโรงงาน เพื่อให้ชีวิตสบายเป็นคุณนายสัก...
อานุภาพหลวงปู่ในวันี้เป็นเรื่องที่อุปัฏฐากใกล้ชิดเจอกับตัวเอง เพราะทุกคนต้องกินอาหารที่เหลือจากหลวงปู่ แต่ถึงแม้จะดูน้อย ไม่พอกินแค่ไหนก็อิ่มทุกครั้ง ส่วนอานุภาพอีกเรื่องหนึ่งก็คือเส้นผมของท่านที่ช่วยให้หวิดจากภัยอันตราย
แม้ในยามที่หลวงปู่ท่านป่วย แต่ท่านก็มีเมตตา อานุภาพและความศักดิ์สิทธิ์ของท่าน แค่เป่ากระหม่อมให้ เมื่อไปแข่งก็ได้แชมป์กลับมาเป็นอัศจรรย์
ทุกเช้าขณะรดน้ำต้นมะละกอ ลูกสวดสรรเสริญหลวงปู่ไปอย่างเบิกบาน แล้วอธิษฐานจิตขอหลวงปู่ ช่วยให้ฝนตกและขอให้มะละกอออกลูกมาสวยๆ ขายได้กำไรดี ลูกจะได้นำเงินนี้ไปทำบุญ
อานุภาพหลวงปู่ เป็นเรื่องที่ผมได้ฟังมาจากเจ้าของเรื่องโดยตรง ตั้งแต่สมัยที่ผมยังเป็นหนุ่มอายุได้ประมาณ 30 ปี ช่วงนั้นผมได้ไปทำบุญที่วัดปากน้ำอยู่เป็นประจำเลยครับ
ไอ้ผง ที่มึงยากจนอยู่ทุกวันนี้ เพราะมึงไม่มีสายสมบัติติดตัวมาเลย มันถึงได้ยากจน ถ้ามึงเอาเงินมาทำบุญกับกู 25 บาทเนี่ย เท่ากับมึงจะมีสมบัติพันล้านติดตัวเชียวนะ ภพชาติต่อไปมึงจะไม่จนแบบนี้
หลวงปู่ให้แม่ชีถนอมนั่งเข้าที่ไปดูว่า ผู้ปฏิบัติดูแลพระต้นธาตุ เขาได้บุญกันยังไง ตายแล้วจะไปไหน แม่ชีถนอมตอบว่า “คนปฏิบัติดูแลหลวงพ่อต้องขึ้นสวรรค์เจ้าค่ะ อย่างน้อยก็ดาวดึงส์”
