ตั้งแต่ได้บวช กระกระผมก็มีความสุขทุกวินาที โยมพ่อโยมแม่ก็มีความสุข ท่านทั้งสองมีหน้าตาอิ่มเอิบ และด้วยบุญบวชยังทำให้โยมแม่หายป่วย
ปลื้มกันอีกครั้งแบบเต็มอิ่ม กับการบรรพชาครั้งยิ่งใหญ่ของเหล่าชายผู้มีบุญ ในโครงการอุปสมบทหมู่เข้าพรรษาหนึ่งแสนรูป ทุกหมู่บ้านทั่วไทย
จากเดิมที่ไม่ยอมบวช เพราะเคยผ่านการบวชมาอย่างโชกโชนแทบทุกรุ่นครับ ตั้งแต่รุ่นกองพันสถาปนา พอจะจบโครงการ เขาก็ชวนให้เป็นพระพี่เลี้ยงรุ่นกองพลสถาปนาต่อ บวชจนรู้สึกเต็มอิ่มขนาดหนักครับ แต่พอกระผมได้ฟังเรื่องจริงผ่านจอ แบบจะๆจากพระเดชพระคุณหลวงพ่อ พูดผ่านทาง DMC ที่บอกว่า “ถึงวิกฤติแล้ว...ถ้าไม่มีพระพี่เลี้ยง 1,500รูป พระแสนรูปก็ไม่ต้องพูดถึง”
วัยรุ่นในกลุ่มได้กล่าวว่า รู้สึกอิ่มใจมาก ไม่คิดว่าจะได้เห็นภาพที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นมาก่อน และยังได้ทำบุญกับพระธุดงค์ด้วย ท่านดูสงบสำรวมจริงๆ น่าเลื่อมใส มาเที่ยวครั้งนี้ ทั้งอิ่มบุญ ทั้งสุขใจ
พระเจ้าจุลนีตรัสว่า “ขอบใจเธอมาก พ่อบัณฑิต ฉันจะรอ ฝากเธอช่วยนำบรรณาการเหล่านี้ไปมอบให้ลูกหญิงของฉันด้วย” ตรัสดังนี้แล้ว ก็ทรงฝากทาสชายหญิง โค กระบือ ทองเงิน ผ้า ช้าง ม้า และรถที่ตกแต่งอย่างดี ให้มโหสถนำไปพระราชทานเป็นของกำนัลแด่พระราชธิดาปัญจาลจันที จากนั้นก็รับสั่งให้ตระเตรียมโภชนะสำหรับบำรุงเลี้ยงกองรถและกองราบอย่างอิ่มหนำสำราญ
ครั้นเวลาเช้า พระภิกษุสงฆ์มีพระเถระทั้งสองเป็นประมุข ได้ออกบิณฑบาตไปตามถนน แล้วมาพักฉันภัตตาหารที่บ้านของนางนันทมารดาซึ่งได้จัดเตรียมไว้เป็นอย่างดี เมื่ออังคาสภิกษุสงฆ์ให้อิ่มหนำสำราญแล้ว นางก็เข้าไปนั่งสนทนา เล่าเรื่องที่ได้สนทนากับท้าวเวสสวัณเมื่อรุ่งอรุณให้พระเถระทั้งสองฟัง
จะมีสุขใด ทำให้แม่อิ่มใจมากไปกว่า การได้เห็นชายผ้าเหลืองพระลูกชาย และจะมีลูกผู้ชายสักกี่คน ที่มีหัวใจยอดกตัญญู บวช เพื่อทดแทนพระคุณมารดาผู้ให้กำเนิด
ผมได้พบกับพระอาจารย์ที่วัดพระธรรมกายซีแอตเติ้ล ผมได้เรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับการนั่งสมาธิและมาปฏิบัติธรรมโครงการ The Middle Way เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2551 ณ สวนป่าหิมวันต์ จ.เลย ผมประทับใจโครงการเป็นอย่างมาก เพราะการทำสมาธิ ทำให้ผมรู้สึกเหมือนอยู่ในฟองดวงแก้ว รู้สึกอิ่มบุญมากครับ การปฏิบัติธรรมในครั้งนั้น ผมรู้สึกสงบขึ้นและเป็นคนที่มีคุณค่ามากขึ้น
นับตั้งแต่สร้างบ้านแป้งมากว่า 170ปี บัดนี้ ได้เกิดภาพแห่งความมหัศจรรย์แห่งศรัทธาของสาธุชนจากทั่วทุกสารทิศ ที่เดินทางไปร่วมงานตักบาตรที่บ้านแป้งกันเนืองแน่นขนัด จนแทบจะไม่มีแม้แต่ทางเดิน แน่นจนล้นตั้งแต่หน้าวัดกลางธนรินทร์ไปจนถึงริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา พื้นที่ทุกตารางเมตรล้วนเต็มไปด้วยผู้มีบุญที่แต่งชุดขาวพร้อมด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสอิ่มเอิบปีติด้วยบุญ
กระผมมีความสุขมากๆ สุขใจ อิ่มใจ อย่างบอกไม่ถูก ชนิดที่ว่าสุขใดๆที่กระผมเคยได้รับมา ไม่สามารถนำมาเปรียบเทียบได้กับความสุขที่เกิดจากสมาธิ เพราะมันทำให้กระผมยิ้มได้ทั้งวัน รู้สึกอยากแบ่งปันความสุขให้กับคนรอบข้าง และกระผมก็คิดว่า ความสุขอย่างนี้นี่เอง ที่ทำให้พระเดชพระคุณหลวงพ่ออยากแบ่งปันความสุขให้กับทุกคนในโลก โดยที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเลย
