กุฎุมพีชื่อว่า เวเทหะ มีทรัพย์สมบัติ ๘๐ โกฏิ เป็นผู้มีศรัทธาในพระพุทธศาสนามากได้เข้าไปถวายนมัสการพระบรมศาสดาและกราบทูลถามว่า "วันพรุ่งนี้ ขอพระองค์ทรงเมตตารับภิกษาของข้าพระองค์เถิด" พระบรมศาสดาตรัสว่า "มี ๖,๘๐๐,๐๐๐ รูป"แม้จะมีพระภิกษุสงฆ์มากมายถึงเพียงนี้ อุบาสกก็ไม่วิตกกังวล กลับมีความปีติเบิกบานใจ ที่จะได้ถวายทานแด่ภิกษุจำนวนมากมายถึงเพียงนั้น
มโหสถทำท่าจะหัวเราะ แล้วก็ไม่กล่าวอะไรเลย จึงถามขึ้นว่า “พ่อมโหสถ พวกเราจะทำอย่างไรกันดี เห็นทีว่าคราวนี้คงต้องถูกปรับแน่ๆ ” พอถูกถามเช่นนั้น มโหสถจึงตอบพลางยิ้มอย่างเบิกบานว่า “ปัญหานี้ ไม่ว่าใคร ก็ไม่อาจจะแก้ได้ด้วยเหตุผลธรรมดาทั่วไป แต่จะพึงแก้ได้ด้วยการย้อนปัญหาเท่านั้น”
คนพาลทำกรรมชั่วที่มีผลเผ็ดร้อน แล้วเดือดร้อนในภายหลัง กรรมนั้นไม่ดี ไม่ควรกระทำ ส่วนบุคคลใดทำกรรมใดแล้ว มีหัวใจแช่มชื่นเบิกบาน ไม่เดือดร้อนในภายหลัง กรรมนั้น เป็นความดี ควรทำ
พระราชาทรงมองดูลำต้น พลางดำริว่า ต้น มะม่วงต้นนี้ เมื่อเช้านี้เอง ยังเต็มไปด้วยผล เป็นพวงสวยงาม ทำความอิ่มตาเบิกบานใจให้แก่ผู้พบ เห็นที่ผ่านมาผ่านไป มาบัดนี้ ถูกเก็บผลหมดแล้ว มีกิ่งหักห้อยรุ่งริ่งดูไม่งาม แม้เราก็ควรเป็นเหมือนต้นไม้ที่ไม่มีผล พระองค์ทรงกำหนดไตรลักษณ์เช่นนี้ ทรงเจริญวิปัสสนา จนได้บรรลุปัจเจกโพธิญาณ
ผ่านไปไม่นานนัก ร่างกายก็เบาขึ้นมาเองโดยไม่ต้องทำอะไร จิตใจสงบนิ่ง “ลึก” มาก จนความสงบนี้แผ่ขยายไปทั่วตัว เหมือนตัวเรานั้น หลอมละลายเป็นความสงบเสียเอง จากนั้นความสงบก็ขยายไปเป็นวงกลมใหญ่จนสุดเส้นขอบฟ้า ในช่วงนั้น “เวลา” ได้หยุดสนิท ไม่มีความหมายใดๆอีกต่อไป ความสงบที่เกิดขึ้นมานั้น ได้ผลิต “ความสุขและความเบิกบาน” (Happiness and Joy) ชนิดที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนในชีวิต
คนที่ปลื้ม และปีติใจที่สุด จนน้ำตาไหล เห็นจะเป็นบรรดาคณะผู้จัดงาน ลูกพระธัมฯพันธุ์แท้ และเมื่อได้เห็นภาพงานอันทรงพลังแห่งความบริสุทธิ์ ที่เกิดขึ้นจากจิตใจของทุกคนที่ช่วยกันเตรียมงานกันอย่างเบิกบาน ทุกคนมีแต่รอยยิ้มที่ไม่รู้จักเหนื่อย เมื่อได้เห็นผู้คนทยอยเดินเข้ามาร่วมกิจกรรมอย่างไม่ขาดสาย ใจก็แผ่ขยาย เบ่งบาน เพิ่มขึ้นๆ นี่เองคือความสุขของการเป็นผู้ให้
เมื่อลงมือทำบุญแล้วต้องทำ ให้ดีที่สุด ประณีตที่สุด ให้ละเอียดประณีตทั้งของที่ทำถวายและน้อมถวายด้วยใจที่ละเอียดประณีต ทั้งก่อนถวาย ขณะถวายและหลังจากถวายมหาทานไปแล้ว ให้มีใจร่าเริงเบิกบานไม่คิดเสียดาย ประโยชน์ใหญ่ผลานิสงส์อันยิ่งใหญ่จึงบังเกิดขึ้น
ธรรมดาของหญิงผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นมารดา ย่อม มีจิตใจอ่อนไหวไปตามความเป็นไปของบุตร ถึงคราวบุตรอยู่ดีมีสุข มารดาก็พลอยแช่มชื่นเบิกบาน ยิ้มแย้มแจ่มใสไปด้วย แต่ครั้นบุตรมาเจ็บไข้ได้ป่วย ใจของมารดาก็เป็นทุกข์ร้อน มีความไม่สบายกายไม่สบายใจไปด้วย
หลังจากที่เรื่องราวของมนุษย์กินคน ได้ออกอากาศไปแล้ว 2 วัน แค่ทุกคนได้รู้ว่า ประเทศของตัวเองได้ออกอากาศสู่สายตาชาวโลก ทุกคนมีความสุขและประทับใจมาก ต่างก็มีสีหน้าที่เบิกบาน ยิ้มแย้มแจ่มใสกันทุกคน พวกเขารู้สึกอบอุ่นใจ รู้สึกว่า ตัวเองไม่ได้ถูกทอดทิ้งอีกต่อไป อย่างน้อยก็มีประเทศไทยที่เอาใจใส่ประเทศของเขา
อุทาหรณ์สำหรับผู้ที่ตัดสินปัญหาชีวิตด้วยการฆ่าตัวตาย...ชายหนุ่มคนหนึ่ง เป็นผู้ที่มีอุปนิสัยเรียบง่าย รักสงบ มีน้ำใจ ชอบช่วยงานชมรมพุทธศาสตร์ เช่นเป็นแกนนำในการจัดตักบาตร ปล่อยปลา เชิญชวนน้องๆมาอบรมธรรมทายาททั้งชายและหญิง และมาร่วมงานบุญที่วัดพระธรรมกายอยู่เสมอๆ ในทุกๆงานบุญใหญ่โดยปกติเขาจะเป็นคนร่าเริง เบิกบาน แต่ต่อมาโดยไม่มีใครคาดคิด เขาก็ตัดสินใจฆ่าตัวตาย...ผลลัพธ์ที่ตามมาเป็นอย่างไร...ที่นี่...มีคำตอบ
