คุณพ่อ เป็นคนขยันทำงาน ใจดี รักครอบครัว ไม่เจ้าชู้ ไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ มัธยัสถ์ ท่านรักและผูกพันกับคุณแม่มากแม้ว่าจะโดนคลุมถุงชนให้แต่งงานกับคุณแม่ก็ตาม ท่านทั้งสองอยู่ร่วมกันเป็นเวลาถึง 48 ปี
เกือบจะพลาดขบวน เพราะนั่งธรรมะไม่สม่ำเสมอ
ขณะที่คุณยายขุดหลุมเพื่อจะปลูกต้นกล้วยอยู่ในสวน นั้น ท่านยกจอบขุดหลุมได้เพียง 2-3 ครั้ง ก็ปรากฏเห็นแสงเรืองรองงดงามอยู่ในหลุม ท่านจึงตั้งใจขุดก็ปรากฏเห็นซากแมวเป็นตัวๆ แต่แปลกตรงที่ตาของมันข้างหนึ่ง มีแสงดุจราวกลับเพชร ฯ.... และมีอีกคราวหนึ่งในปี 2497 คุณยายก็ได้ไปขุดหลุมปลูกมันเทศ จู่ๆก็ขุดไปพบเมล็ดข้าวสีดำคล้ายถ่านจำนวนมากๆ
กลับไปมหาวิทยาลัยครั้งนี้จะไปเปิดชมรมพุทธแบบวัดพระธรรมกาย ส่วนชมรมพุทธแห่งองค์กรฉือจี้ซึ่งลูกเป็นประธานอยู่ ก็ได้มอบตำแหน่งและเก้าอี้ให้แก่รองประธานชมรมแล้วครับ เพราะลูกตั้งใจจะมาช่วยงานที่ศูนย์ ฯไทเปทุกสุดสัปดาห์ แม้จะต้องนั่งรถจากมหาวิทยาลัยซึ่งอยู่ภาคใต้ มายังเมืองไทเปที่อยู่ภาคเหนือของประเทศก็ตาม
วันหนึ่ง มีผู้หญิงคนหนึ่งโทรศัพท์มา ขอ พูดกับคุณน้าของลูก น้องชายของลูกตอบว่า คุณน้าตายไปหนึ่งปีแล้ว หญิงคนนั้นถามว่า “เป็นไปได้อย่างไร ก็คุยกันอยู่ทุกคืนมาเป็นเดือนแล้ว”
ฝ่ายชายหนุ่มคนนั้น เมื่อได้สบตาคุณแม่ก็รู้สึกสะดุดใจเข้าอย่างจัง นึกถามตัวเองว่า “ทำไมเรารู้สึกผูกพันกับผู้หญิงคนนี้จังเลยแปลกจริง” หลายวันต่อมาขณะที่ชายหนุ่มคนดังกล่าว นั่งทานข้าวอยู่ที่ร้านอาหารใกล้ๆ กับร้านของคุณแม่...คุณแม่เดินผ่านมาพอดีจึงเอ่ยทักว่า “พี่ทานน้ำมั๊ยคะ” และนี่เองคือ บทสนทนาครั้งแรก
วัดพระธรรมกาย จังหวัดปทุมธานี จัดพิธีร่วมบุญโครงการอุปสมบทหมู่ 3,000 รูป บูชาธรรมมหาปูชนียาจารย์
ตลอดเวลา 7 เดือนหลังแต่งงาน แม่ไม่ยอมให้พ่อแตะเนื้อต้องตัวเลย พ่อไม่ทราบจะทำอย่างไร เลยย้ายบ้านไปอยู่ใกล้ๆบ้านลุง(พี่ชายของพ่อ) ซึ่งมีย่าอยู่ด้วย ต่อมาแม่ได้เห็นว่า ย่า ลุงและคนในครอบครัวล้วนแต่นิสัยดี แม่ก็เลยยอมมีความสัมพันธ์กับพ่อ แต่ก็เป็นบางครั้งเท่านั้น ส่วนใหญ่จะแยกกันนอน
พอเพื่อนของลูกได้ยินข่าวประกาศหามิตร ก็เลยเขียนจดหมายไปขอที่อยู่ของเขาจากนักจัดรายการ พอได้ที่อยู่มาแล้ว เพื่อนๆของลูกก็ไม่มีใครกล้าเขียนไปหาเขา ได้เอาที่อยู่มาให้ลูกและบอกให้ลูกเป็นคนเขียน ลูกก็เลยเขียนไป เขาก็ตอบกลับมา จากนั้นลูกและเขาจึงเขียนจม.ติดต่อกันเรื่อยมานานถึง 12 ปี ไม่เคยเห็นตัวจริงกันเลย เห็นแต่เพียงรูปถ่ายที่ส่งให้กันเท่านั้น จนกระทั่งปี 2534 ลูกอายุ 31 ปี เขาก็บอกรักลูก
จากชีวิตที่ต้องลำบากตั้งแต่ยังเด็ก เนื่องจากคุณพ่อไปมีครอบครัวใหม่ พอโตขึ้นมา พ่อก็กลับมารับไปอยู่ด้วย …คิดว่าชีวิตจะดีขึ้นแต่กลับถูกใช้งานอย่างหนัก และต้องเป็นเครื่องรองรับอารมณ์ของพ่อ และแม่เลี้ยง จนทนไม่ไหวต้องหนีออกมา …หลังจากใช้ชีวิตสำมะเลเทเมาอยู่พักหนึ่ง ก็คิดได้ ตัดสินใจบวชเป็นสามเณร ต่อมา ได้มาบวชที่วัดพระธรรมกาย และ ตั้งใจที่จะตายในผ้าเหลือง …
