ตอนลูกชายอายุ ๖ ขวบ ลูกสังเกตเห็นว่าเขามีอัณฑะไม่เท่ากัน แต่ลูกก็ไม่ได้สนใจเพราะไม่เข้าใจว่าเป็นอะไร กระทั่ง ๑๐ ปี ผ่านไปทุกครั้งที่เขายืนนาน ๑ ชั่วโมง จะต้องรีบนั่งทันที เพราะมีอาการปวดหน่วงๆ มาก และปวดตลอดทั้งวัน เขามีอาการปวดอย่างนี้ตลอดแต่ไม่บอกให้ใครรู้เลย เพราะความอาย
เมื่อเข้าสู่วัยเรียน พี่ๆทุกคนต่างได้เรียนกันจนจบปริญญา มีลูกอยู่คนเดียวที่ไม่จบแม้แต่ ป.1 เพราะเมื่อไปโรงเรียนครั้งใด ลูกจะต้องเจ็บสารพัดไข้มาทุกครั้ง เป็นบ่อยมากจนคุณพ่อสงสาร ไม่ให้ลูกไปโรงเรียนอีกเลย
ครั้งหนึ่งในสมัยพุทธกาล ณ ชนบทแคว้นโกศลมีหมู่บ้านชาวประมงประมาณ 1,000 ครอบครัว อาศัยอยู่ด้วยความผาสุกตลอดมา ครั้นต่อมาหญิงคนหนึ่งในหมู่บ้านได้ตั้งครรภ์ นับตั้งแต่นั้นมาทุกครอบครัวต่างก็ทำมาหากินฝืดเคืองลำบากมากขึ้นตามลำดับ
ลูกทำงานเป็นข้าราชการ งานในหน้าที่ที่ลูกทำจะมีรายได้จากเงินที่เรียกว่า เงินตามน้ำ* บางเดือนได้มากกว่าเงินเดือนประจำเสียอีก
พี่สาวแต่งงานกับสามีคนจีน มีฐานะดี วันหนึ่งพี่เขยตีลูกของตัวเองด้วยสาเหตุที่ลูกอยากกินขนม คุณแม่ของลูกรู้เข้าก็โมโหที่หลานถูกตี คุณแม่กับพี่เขยก็เลยทะเลาะกันส่วนพี่สาวก็เข้าข้างพี่เขยพลอยทะเลาะกับคุณแม่ไปด้วย นับจากวันนั้นมา พี่สาวก็ไม่สนใจไปดูแลคุณพ่อคุณแม่อีกเลยจนตลอดชีวิต
ครั้งหนึ่งเมื่อสมเด็จพระพุทธศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้าเทศนาข้อตัณหาอันเป็นสิ่งกว้างขวางไร้ขอบเขตจำกัด ณ พระเชตะวันมหาวิหารในนครหลวงแห่งมคธรัฐ พุทธวัจนในพระธรรมบทนี้ได้รับการจดจำต่อๆ กันว่าชนเหล่าใดมากำหนัดยินดีตัณหานั้น ชนเหล่านั้นก็เช่นผู้ถูกจักรกรดไว้
บริษัทที่ลูกทำงาน ถูกพนักงานขโมยของบ่อยมากและครั้งละมากๆ ด้วย เพราะเกี่ยวกับวิบากกรรมในอดีต ที่แต่ละคนที่เป็นหุ้นส่วนเจ้าของบริษัท เมื่อทำการค้าแล้วมักจะเอาเปรียบลูกค้าบ้าง เบี้ยวเรื่องเงินบ้าง ไม่ซื่อตรงเพื่อเอากำไรบ้าง
เรื่องสำคัญที่ชาวพุทธต้องรู้ ทำบุญอย่างไรจึงจะถูกหลักวิชชา ทำน้อยได้มาก ทำมากได้มากยิ่งๆขึ้นไป
ตอนผมอายุ ๔ ขวบ เงินของคุณแม่หาย ๓-๔ บาท ท่านจับผมมาตีๆๆ หาว่าผมขโมยเงินไปซื้อขนม ไม่ว่าผมจะอธิบายอย่างไรท่านก็ไม่เชื่อ ท่านหักนิ้วผมเอามือผมไปพาดไว้กับบันไดแล้วกดคอผม ตกกลางคืนผมนอนเป็นไข้ เหตุการณ์ครั้งนี้ฝังใจผมมาตลอด ทำให้ผมไม่ค่อยรู้สึกผูกพันกับคุณแม่ แต่ก็ยังให้ความเคารพท่านครับ
บุญ คือ เบื้องหลังความสุขและความสำเร็จทั้งในโลกนี้และในปรโลก หมั่นสั่งสมบุญทุกๆวันเพื่อความสุขของตัวเราเอง