พระราชาของแคว้นกันชนฝั่งทิศใต้ได้วางแผนแบ่งกองทัพส่วนหนึ่งลอบไปยึดเมืองหลวงของแคว้นของพระราชาองค์ที่ออกบวชให้จงได้
เมื่อลงมือไปได้หน่อยหนึ่ง แต่แล้วก็ไม่อาจปฏิบัติงานต่อไปได้ เนื่องจากไพร่พลที่กระโจนลงไปในคู เพื่อปักเสาในน้ำต้องเสียชีวิตลง บาดเจ็บล้มตายเป็นอันมาก เพราะถูกจระเข้และปลาร้ายรุมกัด ถึงอวัยวะพิกลพิการก็มี
เมื่อเหตุการณ์เป็นไปตามแผนที่วางไว้ พลทหารม้าฝีมือดีของพระราชาองค์ที่ออกบวชจึงยิงธนูหัวเจาะเกราะสังหารแม่ทัพของฝ่ายตรงข้าม
พระอาจารย์หัวหน้างานของลูกได้พบว่า นอกจากจะมีสัตว์ร้ายแล้ว ยังมีพวกโจรที่วางแผนจะปล้นสะดมชาวบ้าน ซ่อนตัวอยู่ในป่าแห่งนี้อีกด้วย
กระทั่งวันหนึ่ง ก็มีของขวัญล้ำค่าบรรจุห่ออย่างดี ถูกส่งจากเรือนของอาจารย์เสนกะเพื่อนำมามอบให้แด่นางอมรา นางอมราเทวีได้รับบรรณาการที่มีผู้นำมาให้แล้ว ก็รู้ความประสงค์ของอาจารย์เสนกะ นางจึงดำริในใจว่า “ช่างน่าขันเสียจริง จู่ๆเสือก็เผ่นเข้ามาหาจั่นเอง ทีนี้ล่ะ เราจะทำให้อาจารย์ทั้งสี่ได้รู้จักเข็ดหลาบเสียบ้าง”
เมื่อหัวหน้าโจรป่ากับพวกลูกน้องสมุนโจรเริ่มรู้สึกไม่ไว้วางใจกันแล้ว ความสามัคคีภายในกลุ่มโจรจึงเริ่มค่อยๆ ลดลงไปตามลำดับ จึงทะเลาะกัน เรื่องเล็กน้อยก็ค่อยๆ เพิ่มพูนมากขึ้นเรื่อยๆ
มโหสถระดมคนงานราว ๖,๐๐๐คน ให้ช่วยกันขุดกรวดทรายและดิน ขนออกมาด้วยกระทงหนังขนาดใหญ่ แล้วเทลงในแม่น้ำจนน้ำขุ่นคลัก แม่น้ำนั้นก็ไหลผ่านไปถึงปัญจาละนคร ชาวเมืองต่างได้รับความเดือดร้อน ก็พากันบ่นอุบว่า “โธ่เอ๋ย ไม่น่าเลย ตั้งแต่มโหสถมานี่ ยังไม่ทันไร ก็สร้างความลำบากให้พวกเราเสียแล้ว น้ำขุ่นคลักอย่างนี้ พวกเราจะไปหาน้ำใสๆ ดื่มกินกันได้ที่ไหน”
พระเจ้าจุลนีทรงสดับถ้อยแถลง อันยืดยาวของพราหมณ์เกวัฏ อย่างสนพระทัย และดูเหมือนว่าจะทรงเห็นคล้อยตามอุบายของเกวัฏไปเสียทุกอย่าง ทั้งนี้เพราะความแค้นนั้นยังปรากฏอยู่ในพระหทัยมิรู้หาย ดังนั้นถ้าจะมีช่องทางใดที่จะทรงแก้แค้นได้ พระองค์ก็ย่อมจะเห็นด้วยเป็นธรรมดา
คณะอนุกรรมาธิการพิจารณาศึกษาปัญหาวัดร้าง ศาสนสมบัติกลาง และธรณีสงฆ์ ได้จัดประชุมการติดตามความคืบหน้าปัญหาที่ดินวัดร้าง กรณีศึกษาวัดดอนสวรรค์ จังหวัดสกลนคร
แม่กองธรรมสนามหลวง ร่วมกับกองพุทธศาสนศึกษาสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ร่างระเบียบการจัดตั้งศูนย์การเรียนพระปริยัติธรรมประจำตำบลขึ้น เพื่อขยายโอกาสทางการศึกษาสู่ชนบท
