ตอนผมอายุ ๔ ขวบ เงินของคุณแม่หาย ๓-๔ บาท ท่านจับผมมาตีๆๆ หาว่าผมขโมยเงินไปซื้อขนม ไม่ว่าผมจะอธิบายอย่างไรท่านก็ไม่เชื่อ ท่านหักนิ้วผมเอามือผมไปพาดไว้กับบันไดแล้วกดคอผม ตกกลางคืนผมนอนเป็นไข้ เหตุการณ์ครั้งนี้ฝังใจผมมาตลอด ทำให้ผมไม่ค่อยรู้สึกผูกพันกับคุณแม่ แต่ก็ยังให้ความเคารพท่านครับ
เมื่อวันอาทิตย์ที่ 15 สิงหาคม 2553 ที่ผ่านมา ผู้มีบุญวัดพระธรรมกาย ดี.ซี. จัดงานบุญอาทิตย์ที่สามของเดือนด้วยการร่วมบุญอุทิศส่วนกุศล แด่ผู้ล่วงลับ
หลวงพ่อเจ้าคะ มันเป็นอะไรที่มหัศจรรย์มากเจ้าค่ะ ที่เขาเกิดมากจากร่างกายของเรา และในวินาทีนั้นลูกก็ตั้งใจเลยว่า จะทำหน้าที่แม่ให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ค่ะ
ความรู้สึกของแม่ที่รักลูกนั้น ยากเกินกว่าจะบรรยาย การตอบแทนโดยการบวชหนึ่งพรรษานั้น ไม่มากเลยกับการทุ่มเททุกอย่างของแม่เพื่อลูก
คนญี่ปุ่นโบราณเขาบอกว่า ถ้าไม่จำเป็นจะไม่ให้มีการผ่าตัดคลอด เพราะการผ่าตัดคลอดหนึ่งครั้งจะบั่นทอนชีวิตมารดาไปถึงเจ็ดปี
ตอนนั้นก็ยังรู้สึกปวดๆหายๆตลอด ลูกเห็นคุณแม่เตียงติดกันร้องเสียงดัง ส่วนตัวลูกได้แต่เอามือบีบเตียงแน่นทั้งเจ็บทั้งปวด กว่าจะคลอดสำเร็จก็สี่โมงเย็น
วิธีง่ายๆของลูกชายในการทดแทนพระคุณพ่อแม่ คือ บวชให้ท่าน อย่างน้อยหนึ่งพรรษา บวชพรรษานี้...บวชที่นี่...บวชฟรีไม่มีค่าใช้จ่าย
ลูกชายของแม่ ถ้ารักแม่ บวชให้แม่สักหนึ่งพรรษาได้ไหม เพื่อให้แม่ได้เกาะชายผ้าเหลืองพระลูกชายไปสวรรค์
บุญคุณของแม่...ยิ่งใหญ่ ยากที่จะหาคำใดมาบรรยาย...เป็นลูกผู้ชาย ต้องบวชให้แม่อย่างน้อยหนึ่งพรรษาเพื่อแทนคุณท่าน
กว่าสิบล้านห้าแสนหนึ่งหมื่นสองพันกว่านาที ที่แม่รอคอย เพราะฉะนั้น...เราก็ควรจะให้สิ่งที่แม่ต้องการ
