สำหรับในฉบับที่แล้วนั้น ผู้เขียนได้พาท่านผู้อ่านให้ย้อนกลับไปรู้จักกับประวัติศาสตร์ของ “พระธรรมจักรศิลา” และความเชื่อมโยงกันของการที่พระพุทธศาสนาได้เริ่มเข้ามาสู่ดินแดนสุวรรณภูมิแห่งนี้ เมื่อราวพุทธศตวรรษที่ ๑๑ หรือประมาณ ๑,๔๐๐ กว่าปีล่วงมาแล้ว
วันนี้พุทธบุตรกองพันเนื้อนาบุญ รุ่นหนาวทั้งเมืองยังคงปักหลักสร้างความสว่างไสวให้กับวัดในชุมชนต่างๆอย่างไม่หวั่นต่ออุปสรรคอากาศจะหนาวก็หนาวไปมันก็เป็นเรื่องของอากาศ ส่วนเรื่องของพุทธบุตรกองพันเนื้อนาบุญคือการสร้างบารมีนำแสงสว่างไปสู่ดวงใจของมหาชน
ในสมัยพุทธกาลยังไม่มีพระไตรปิฎก พระพุทธเจ้าทรงสอนธรรมะทีละเรื่องและทยอยบัญญัติพระวินัยทีละสิกขาบทเมื่อมีเหตุเกิดขึ้น ในยุคนั้นไม่มีวิทยุ ไม่มีโทรทัศน์ ไม่มีอินเตอร์เน็ต ไม่มีการพิมพ์หนังสือ แล้วคณะสงฆ์ซึ่งกระจายตัวอยู่ตามท้องถิ่นต่างๆ อย่างกว้างขวางทั่วอินเดีย จะรู้ได้อย่างไรว่าขณะนี้พระพุทธเจ้าทรงบัญญัติพระวินัยขึ้นใหม่อีกกี่สิกขาบทแล้ว และถ้าไม่รู้ ถือพระวินัยไม่เท่ากันสวดปาฏิโมกข์ก็มีสิกขาบทไม่เท่ากัน คณะสงฆ์ก็ย่อมขาดเอกภาพ
จากสถานการณ์ภัยของพระพุทธศาสนาที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ในขณะนี้ อาทิเช่น ปัญหาวัดร้าง กว่า 4,000 วัด , พระภิกษุ สามเณรมีจำนวนลดลง , คนไทย 25% ไม่เคยใส่บาตร, ไม่เคยสวดมนต์ 15% , รักษาศีล 5 น้อยลง ,ชาวพุทธไม่สามัคคีกัน
