ชีวิตของชาวซาไกอย่างพวกผม จึงค่อนข้างลำบากไม่น้อย ที่ต้องปรับตัวให้เข้ากับโลกในยุคโลกาภิวัตน์ในปัจจุบัน แต่สิ่งที่ผมและเฒ่าเสนภาคภูมิใจ และได้ปรับตัวให้เข้ากับโลกได้อย่างทันท่วงที และอินเทรนด์ไม่แพ้ใครๆในโลก ก็คือการได้มาบวชในโครงการบวชพระหนึ่งแสนรูป ทุกหมู่บ้านทั่วไทยนี่แหละครับ
ทุกๆเช้า สามแม่ครัวจะมาเตรียมอาหารกันตั้งแต่ตีสี่ โดยรอบนี้จะมีผู้ช่วยแม่ครัวสามคน คือ ผู้นำบุญที่ต้องไปทำงานแต่เช้า จะมาช่วยทำอาหารตั้งแต่ตีสี่จนถึงเจ็ดโมงเช้า แล้วก็อยู่รอจนธรรมทายาททานข้าวเสร็จจึงไปทำงาน รอบสายประมาณแปดโมงกว่าๆ ก็จะมีกลุ่มแม่บ้านที่ส่งลูกไปโรงเรียน ส่งสามีไปทำงานเรียบร้อย รีบมาที่วัดเพื่อมาช่วยเตรียมอาหารเพล ราวๆสิบโมงก็จะมีรุ่นเดอะ คือ คุณยายอายุเกือบ 90ปี หิ้วปิ่นโตถือกับข้าวมาร่วมบุญภัตตาหารเพล
ปิดสอนตั้งแต่ชั้นอนุบาลจนถึง ป.6 เด็กดอยที่นี่มี 152 คน เป็นเด็กดี V-Star 46 คน แม้ว่าวันรวมพลังเด็กดี V-Star เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ.2551 จะผ่านไปแล้วเกือบ 3 เดือน แต่เด็กๆ ยังพูดกันไม่จบถึงความประทับใจที่ได้มาวัดพระธรรมกาย
เกาะติดกระแสการสอบ World-PEC ครั้งที่ 3 ภายในประเทศ จังหวัดพิษณุโลก อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคิรีขันธ์ ดอยแม่สลิดหลวง จังหวัดตาก จังหวัดนครราชสีมา และจังหวัดระยอง
ก่อนที่ผมจะมาเข้าร่วมโครงการ V-Star ประวัติของผมโชกโชนมากๆครับ ผมสร้างวีรกรรมไว้มากมาย ซึ่งล้วนแต่เป็นสิ่งที่ไม่ดีทั้งนั้น ผมชอบหนีเรียน โดดเรียนเป็นประจำ ผมติดเพื่อนมากครับ ตอนเช้าผมจะออกจากบ้านตั้งแต่ 6โมงครึ่ง แต่ไปไม่ถึงโรงเรียนหรอกครับ ผมจะนั่งมอเตอร์ไซด์ไปกับเพื่อน ไปเที่ยว
Sustainable Ethical Development Program
