เรื่องราวของเด็กผู้หญิงอายุ 10 ปี แต่เธอกลับมีหน้าตาเหมือนคนอายุ 80 ปี มีสภาพร่างกายเหมือนคนแก่มาตั้งแต่เกิด เธอเคยมีฝาแฝดคนหนึ่ง มีลักษณะเหมือนกับที่เธอเป็น และได้เสียชีวิตไปแล้ว ตั้งแต่ได้เข้าเรียนในชั้นอนุบาล แต่พี่อีกสองคนปกติดี...แม้เธอจะมีร่างกายที่ไม่ปกติ แต่เธอกลับมีผลการเรียนที่ดี ได้เกรด 3-4 เป็นประจำ และมีความปรารถนาที่จะเป็นหมอ เธอเล่นกีฬาเก่ง ชอบแสดงออก เป็นคนมีน้ำใจ จึงเป็นที่รักของเพื่อนๆ...เพราะเหตุใด เธอจึงต้องเป็นอย่างนี้...
ตัวอย่างของผู้นำบุญยอดกัลยาณมิตร...ชายคนหนึ่ง ภายหลังจากที่ได้มาพบกับหมู่คณะแล้ว ก็เกิดความศรัทธาเพิ่มขึ้นเป็นลำดับ ได้ร่วมสร้างบุญสร้างบารมีกับหมู่คณะมากมาย ยิ่งได้ทำบุญกับหมู่คณะเขาและภรรยาก็ยิ่งปลื้มปีติใจ ยิ่งสร้างบุญสร้างบารมียิ่งๆขึ้นไป แต่ความตายไม่มีนิมิตหมาย ด้วยวิบากกรรมเก่าตามมาทัน ทำให้เขาต้องสิ้นชีวิตอย่างกะทันหัน แต่เพราะเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ทำให้เขารู้หลักวิชชาที่จะต้องทำเมื่อถึงคราววิกฤตของชีวิต...
เปิดฉากความปลื้มวันนี้ที่วัดตาก้อง ซึ่งก็ปลื้มล้นใจกันตั้งแต่เช้า เมื่อหลวงพ่อพระครูสาราภิวัฒน์เจ้าอาวาสวัดตาก้องเมตตานำพระลูกพระหลานเดินบิณฑบาตพอหลวงพ่อท่านก้าวอย่างองอาจสง่างาม
ลูกๆ กองพันเนื้อนาบุญเน็ทๆ กองพลจักรพรรดิดาวรวย และเด็กดีวีสตาร์ที่รักทุกคน เราจะได้บุญใหญ่เพิ่มขึ้นอีกกันทุกๆ คน เพราะจะมีการเดินธุดงค์ธรรมชัยเส้นทางพระผู้ปราบมาร เพิ่มขึ้นอีก 1 วัน, จาก 29 วัน เพิ่มเป็น 30 วัน (บารมี 30 ทัศ) , จากเดิมวันที่ 2-30 มกราคม เปลี่ยนไปเป็นวันที่ 2-31 มกราคม, ให้เดือนมกราคมนี้ เป็นเดือนแห่งการสั่งสมบุญธุดงค์กันทั้งเดือนเลย
ดิฉันคุณครู โจนาลีน โซบริดิลลา ครูแกนนำจากโรงเรียนราอูล โอวี ค่ะ(ภาพที่ 1) “ก่อนอื่นดิฉัน เพื่อนคุณครูและเด็กนักเรียน V-Star ปินอยทุกคน ขอกราบขอบพระคุณท่านเจ้าอาวาส ที่เมตตาให้พวกเราได้เดินทางมาร่วมงานวันรวมพลังเด็กดี V-Star และเข้าฝึกอบรมความดีสากลและความรู้สากล ระหว่าง 13-18 ธันวาคม ที่ผ่านมาค่ะ
วันนี้ลูกขออนุญาตนำความสำเร็จในการทำโครงการวีสตาร์เนปาล มาถวายเป็นของขวัญวันเกิดในวาระครบ 70 ปีของหลวงพ่อ และเพื่อเฉลิมฉลองที่โรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาใกล้อายุครบ 12 ปีเจ้าค่ะ
นับจากวันเข้าพรรษามาได้ 54 วันแล้ว เหลืออีกแค่ 36 วัน ก็จะออกพรรษากันแล้ว เวลาผ่านไปเร็วมากสำหรับนักสร้างบารมีซึ่งรู้เป้าหมายของชีวิตว่า เกิดมาสร้างบารมี มาทำพระนิพพานให้แจ้ง จะมีความรู้สึกว่าวันเวลามันหมดไปอย่างรวดเร็วถ้ามนุษย์ทุกคนในโลกเข้าใจเป้าหมายของชีวิต โลกนี้ก็จะเกิดสันติสุขที่แท้จริง
ลูกต้องดิ้นรนทำงานทั้งๆ ที่ป่วยหนัก เพื่อเลี้ยงลูก 2 คน ลูกทุกข์ทั้งกาย ทุกข์ทั้งใจ กายไม่มีแรง จิตใจท้อแท้หดหู่สิ้นหวัง ร้องไห้ตลอดเวลาว่า ทำไมชีวิตเราต้องเป็นแบบนี้
จากความทุ่มเทและเสียสละของนายทหารราชองครักษ์หนุ่ม และลูกน้องทุกๆคนในกองทหารใต้บังคับบัญชาของเขา การช่วยเหลือชาวบ้านผู้ประสบภัยจากโคลนถล่มจึงสำเร็จลงได้ในที่สุด...ความประทับใจในครั้งนี้ จะตราตรึงอยู่ในความทรงจำของชาวบ้านทุกคนตลอดไป
ในระหว่างการช่วยเหลือชาวบ้านผู้รอดชีวิตที่จมโคลนอยู่นั้น ไม้ค้ำซึ่งใช้ยันท่อนไม้ใหญ่ก็ทำท่าว่าจะทานน้ำหนักไม่ไหว นายทหารราชองครักษ์หนุ่มได้ตัดสินใจยอมสละชีวิตของตนเองเพื่อช่วยคนอื่นๆให้ปลอดภัย...ณ วินาทีแห่งชีวิต เสียงไม้ค้ำก็ลั่นเปรี๊ยะ พร้อมกับโค้งโก่งงออย่างน่ากลัว
