อุทาหรณ์เตือนใจ...ชีวิตเป็นของน้อย รีบสร้างบุญสร้างบารมี ก่อนที่เวลาของเราจะหมดลง
ความยินยอมพร้อมใจให้พ่อบ้านมาบวชกองพันสถาปนาในครั้งนั้น ได้สร้างความปลื้มปีติให้กับทุกคนในครอบครัวมาโดยตลอด แม้ช่วงวันเวลาที่พ่อบ้านอยู่ในร่มผ้ากาสาวพัสตร์ เราสามคนจะมีชีวิตต้องสู้ ลูกต้องทำทุกอย่างตั้งแต่ขับรถ ซื้อของ ลงของ ขายของ ส่วนลูกสาวสองคนก็ต้องลุกขึ้นมาตอนตีสาม เพื่อมาช่วยเปิดร้านและขายของจนเวลาสายถึงค่อยไปโรงเรียนได้
การบวชพระ คือ คำตอบที่ถูกต้องที่สุด แต่กว่าผมจะได้ใช้ชีวิตอย่างมีแก่นสาร ก็ได้สร้างรอยแผลอันเหอะหวะไว้ในหัวใจอย่างมหาศาล และเรื่องราวบาดแผลในใจที่ผมจะเล่าต่อไปนี้ น่าจะเป็นเครื่องเตือนใจ ไม่ให้เกิดแผลใดๆ กับลูกผู้ชายคนอื่นๆ ต่อไปได้บ้าง จึงขออนุญาตนำมาเล่าครับ
แม้โรงเรียนของเราจะเป็นเพียงจุดเล็กๆในสังคม แต่นี่คือจุดเริ่มต้นของแสงสว่าง ที่พวกเราคณะครูและนักเรียนทุกคน กำลังช่วยกันขยายผลไปยังโรงเรียนต่างๆในจังหวัดศรีสะเกษ และโรงเรียนในเครือราชประชานุเคราะห์ทั่วประเทศค่ะ และก็จะตั้งใจทำโครงการฟื้นฟูศีลธรรมโลกนี้ต่อไปเรื่อยๆ เพื่อให้เป็นความดีที่ยั่งยืนค่ะ
