พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงอนุปุพพิกถา คือ ตรัสถึงการให้ทานว่าเป็นสิ่งที่ควรทำ เพราะเป็นการขจัดความตระหนี่ออกจากใจ จะได้เป็นบุญกุศลติดตัวข้ามภพข้ามชาติ เกิดมากี่ภพกี่ชาติจะได้ไม่ต้องลำบากในการทำมาหากิน จะได้สร้างบารมีได้อย่างสะดวกสบาย แล้วจึงตรัสเรื่องการรักษาศีล ซึ่งเป็นบ่อเกิดแห่งคุณความดีทั้งมวลที่จะทำให้มีความสุข ความบริสุทธิ์ทั้งในโลกนี้และโลกหน้า
เหตุการณ์ในครั้งนี้ ดูเหมือนว่ามโหสถจะสิ้นปัญญาที่จะแก้ไขปัญหาด้วยตนเองอย่างสิ้นเชิง แต่ความจริงหาเป็นเช่นนั้นไม่ ที่ท่านต้องหนีไปก่อนนั้น เพราะต้องการให้เกิดการแก้ปัญหาด้วยสันติวิธี ซึ่งเมื่อตนหลบไปก่อนแล้ว พระราชาก็จะไม่ระแวงในกำลังคนของตน และในไม่ช้าความจริงก็ต้องปรากฏ
แม้พระนางจะตรัสยืนยันเช่นนั้น ท้าวเธอก็ยังไม่ทรงเชื่อ กลับทรงกริ้วหนักยิ่งขึ้น ถึงกับตรัสด้วยพระสุรเสียงน่าเกรงขามว่า “เธออย่ามาปิดบังเราเลย เป็นไปไม่ได้ที่ชายผู้นี้จะทอดทิ้งเธอไป เธอต้องเห็นอะไรอย่างอื่นเป็นแน่ แต่ไม่ยอมบอกเรา กลับกล่าวเท็จเพื่อกลบเกลื่อน จงรีบบอกเรามาตรงๆ มิเช่นนั้น เราจะฟันเธอให้ขาดเป็นสองท่อนเสียเดี๋ยวนี้แหละ”
ฝ่ายพระเจ้าปิลยักขราช ได้เห็นภาพของฤษีทั้งสองแล้ว ก็รู้สึกสงสารยิ่งนัก ได้ทรงปลอบใจให้ทั้งสองคลายความโศกว่า “ขอผู้เป็นเจ้าทั้งสอง อย่าได้คร่ำครวญถึงสามะบุตรผู้ถึงพร้อมด้วยคุณความดี ว่าเขาถูกเราฆ่าตายเสียแล้ว แล้วใครจะเลี้ยงดูพวกเราเลย...แม้จะสิ้นสามะแล้ว ข้าพเจ้านี่แหละจะขอเลี้ยงดูผู้เป็นเจ้าทั้งสองอยู่ในป่าใหญ่นี้เอง
เด็กสาวคนหนึ่ง ตอนที่เรียนอยู่ ม.2 เธอป่วยเป็นโรคประหลาด เริ่มต้นจากมีอาการชัก ต่อมาก็มีอาการซึมเศร้า ขี้หงุดหงิด ไม่รู้ตัวว่าทำอะไรไปบ้าง กินข้าวแล้วก็บอกว่ายังไม่ได้กิน ควบคุมตัวเองไม่ได้ บางครั้งเหมือนไม่เป็นตัวของตัวเอง ต่อมาก็เริ่มเรียนไม่รู้เรื่อง จนต้องเข้าโรงพยาบาล หลังจากได้รับการตรวจเช็คสมองอย่างละเอียด ก็ไม่พบความผิดปกติ...อาการป่วยของเธอเกิดจากสาเหตุใดกันแน่...และกับคำถาม...การที่ขโมยมาขโมยเงินที่เตรียมไว้เพื่อถวายกฐิน เขาจะได้รับกรรมหนักกว่าการขโมยเงินทั่วๆไป อย่างไร หรือไม่...ที่นี่...มีคำตอบ
เธอเกิดมาในครอบครัวที่ยากจน พ่อ-แม่มีลูกหลายคน เธอเป็นลูกคนที่สาม ต้องช่วยเลี้ยงน้องๆ ต้องช่วยพ่อ-แม่ทำงานตั้งแต่เด็กๆ ได้เรียนจบแค่เพียงชั้นประถม...เธอเคยคิดฆ่าตัวตาย เพราะน้อยใจ ทุกข์ใจ ถึงสองครั้ง...เมื่อเธอได้มาพบกับหมู่คณะ ได้ปฏิบัติธรรม เธอก็ได้พบกับความสุขจากภายใน และตั้งใจจะใช้ชีวิตที่เหลือเพื่อการสร้างบารมี
Most people think that lying to ease other’s feeling, as when a doctor conceal the truth from a severely ill patient in order to ease their mind, shouldn’t be sinful. How can we explain it to them so that they can understand this correctly?
